ตอนที่ 9 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (22)
อี้เหยียนเจ๋อลูบพู่ลูกปัดตรงหน้าเบาๆ พูดด้วยสีหน้าเลื่อนลอย “ข้าทำได้ คุณชาย เพื่อท่านแล้ว ข้าจักทำให้ได้ อีกอย่าง ท่านจะสนับสนุนข้าด้วยใช่หรือไม่”
เหอหรงได้ยินแบบนั้นแล้วก็เอ่ยขึ้นอย่างได้ใจ “หากว่ากันตามสัมพันธ์ จวนเหวินจงโหวเป็ญาติกับไทเฮา และเป็ขุนนางคนสนิทขององค์ฮ่องเต้ หากว่ากันตามอำนาจ ท่านพ่อของข้ามีตำแหน่งสูงส่งเป็ถึงอัครมหาเสนาบดี
“หากว่ากันตามชื่อเสียง ท่านพ่อข้าสอบบัณฑิตได้คะแนนสูงสุดทั้งสามขั้น เป็ผู้ปราดเปรื่องแห่งยุค เป็ที่นับถือใฝ่ฝันของบัณฑิตทั้งหลาย เตียเตียข้าเอาชนะชาวหูด้วยร่างของเกอเอ๋อร์ บีบบังคับให้พวกเขาลงนามในหนังสือยอมแพ้ ก่อนจะถอนตัวจากศึกา คืนตราอาญาสิทธิ์ทหารเพื่อดูแลสามีและลูก
“เพราะฉะนั้น อี้เหยียนเจ๋อ มีแต่เราสองคนร่วมมือกันเท่านั้น เ้าถึงมีโอกาสขึ้นครองบัลลังก์”
“ใช่แล้ว ใครว่าข้าไร้อำนาจไร้อิทธิพล อู๋โยว ท่านอย่างไรเล่าอำนาจและอิทธิพลของข้า” เขารู้ว่าตอนนี้ในใจของเหอหรงไม่มีเขาอยู่ในนั้น หากใช้ความรักเข้าบีบคั้นรังแต่จะผลักเขาออกไปให้ไกล ดังนั้นเขาทำได้เพียงใช้ผลประโยชน์ผูกมัดเขาไว้ ทำให้เขาเชื่อด้วยบุญคุณที่ติดค้างกัน “มิหนำซ้ำ หากไม่ได้ท่านช่วยข้า เลี้ยงข้า และสั่งสอนข้า ข้าคงตายข้างถนนไปนานแล้ว จะมีวันนี้ได้เยี่ยงไร ใน่เวลาที่ผ่านมาพวกเราก็นับว่าร่วมเป็ร่วมตายกันมาแล้ว สัมพันธ์ของเราก้าวผ่านความตายมาได้ หากท่านไม่เชื่อข้าแล้วจะเชื่อใครได้อีก”
เหอหรงดีดลูกคิดคำนวณแผนการเล็กๆ ของเขาอีกครั้ง หากเป็เช่นนี้อี้เหยียนเจ๋อมีแต่ต้องพึ่งตระกูลของเขาเท่านั้น ต่อให้เขาหนีไปในภายภาคหน้าก็ไม่อาจลงมือกับตระกูลจี้ได้
อีกทั้งพวกเขาสองคนเคยร่วมสู้รบกันมา มีสายสัมพันธ์ดั่งสหายร่วมศึก ค่าความฟินก็มีให้เห็นอยู่ทนโท่ เหอหรงคิดว่าไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ขาดทุน
“ตกลง ข้าจะช่วยเ้าขึ้นบัลลังก์ เ้ามอบราชโองการแต่งตั้งข้าเป็ฮองเฮา เ้าสบายใจได้ ข้า้าเพียงราชโองการแต่งตั้งฮองเฮาเท่านั้น หากวันหน้าเ้ามีคนรัก ข้าไม่มีทางยึดครองตำแหน่งไม่ปล่อย ข้า้าเพียงบรรดาศักดิ์เท่านั้น ข้าเห็นเ้าเป็พี่น้องมาโดยตลอด ไม่มีทางคิดเป็อื่น” เหอหรงรับคำ คิดอย่างไรเขาก็ไม่เสียเปรียบ
อี้เหยียนเจ๋อใจกระตุกวูบ พี่น้องหรือ
เขาเหยียดยิ้มเย็นที่มุมปาก “ท่านวางใจได้”
ตำแหน่งนี้เป็ของท่านแล้ว ท่านจงเสีย ในเมื่อท่านตกลงรับปากเอง ก็อย่าได้ริคิดว่าจะคืนกลับมาได้อีก
เหอหรงเตือนเขาอีกครั้งให้แน่ใจ “ข้าไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากมีลูกจริงๆ ข้าคิดมาตลอดว่าตนเองเป็เด็กผู้ชาย เด็กผู้ชายจะไปแต่งงานมีลูกได้เยี่ยงไร เพราะฉะนั้นเ้าจงสบายใจ อนาคตข้าไม่ตามรังควานเ้าแน่นอน”
อี้เหยียนเจ๋อเอ่ยตอบเสียงเบา “ข้าเข้าใจแล้ว ท่านวางใจเถิด”
ไม่ว่าท่านจะเป็เด็กผู้ชายหรือเกอเอ๋อร์ ท้ายที่สุด ก็ล้วนเป็ได้เพียงฮองเฮาของข้าเท่านั้น
1007 มองเหอหรงอย่างนึกสงสาร ผลข้างเคียงหลังจากการที่ิญญาของอี้เหยียนเจ๋อโดนระบบหลักดูดออกไปครั้งหนึ่งกำเริบอีกแล้ว นอกจากสูญเสียความทรงจำ ยังมีอาการหัวรั้นขึ้นมาเป็ครั้งคราว หากจี้โดนปมเขา ก็จะสูญเสียความสุขุมไปจนหมดสิ้น