นาง้าหาที่ปลูกซานจา พอเหลียวมองไปรอบๆ กลับพบว่าที่ขนาดเล็กๆ เต็มไปด้วยข้าวของต่างๆ โจวเถาเถาเล็งไปที่กระหล่ำปลีและหัวไชเท้าที่โตแล้ว นางเตรียมจะเอาพลั่วขุดผักเหล่านี้หากแต่กลับขุดไม่ได้
โจวเถาเถายืนตกตะลึง
นางขุดไม่ได้!!
แล้วจะเก็บผักพวกนี้ยังไงกันล่ะ..รอไม่ไหวแล้ว น่าจะะโออกมาเองกันได้นะจะได้ไม่ต้องเหนื่อย!!
ทันทีที่นางบ่นจบ วินาทีถัดมา ดวงตาของโจวเถาเถาเบิกกว้างปากเผยอขึ้นมา หัวไชเท้าและกระหล่ำปลีบินขึ้นมาจากดินแล้วนอนกองเรียงรายอย่างเชื่อฟัง หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว ชั่วเวลาที่นางคิดแค่แว่บเดียวเท่านั้นทุกอย่างก็เป็ไปตามจิตของนางในทันที
เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ ..มีแสงแว่บเข้ามาในหัวของนาง
“ปลูกเมล็ดซานจาทั้งหมด” หญิงสาวคิดในใจ ทันทีที่นางคิด เมล็ดซานจาทั้งหมดก็บินไปยังพื้นที่ที่นางคิดจะปลูกในทันที
ในมิติที่เร้นลับนี้ ไม่ว่านางจะคิดอะไรทุกอย่างก็เป็ไปตามที่นางคิด ไม่ต้องลงแรงให้เหนื่อยยากแต่อย่างใด
การค้นพบครั้งสำคัญนี้ทำให้โจวเถาเถาอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเรื่อยๆ ยังมีความลับอีกมากมายที่รอให้นางเป็ผู้ค้นพบด้วยตัวเอง
โจวเถาเถาออกจากห้องไปอย่างตื่นเต้น นางเหน็บผ้านวมให้ลูกชายตัวน้อยอย่างแ่า แล้วจึงผล็อยหลับไป
วันรุ่งขึ้นเสี่ยวหงเอ๋อมองดูขนมซานจาที่แข็งตัวอยู่ในหม้อ เด็กน้อยมองมารดาที่กำลังหั่นขนมเป็ชิ้นเล็กๆ
“เป็ยังไง..อร่อยไหม?” เด็กน้อยเคี้ยวอย่างระมัดระวัง “อร่อย”
หลังจากที่เสี่ยวหงเอ๋อยืนยันในรสชาติ นางก็มั่นใจในรสชาติของขนมมากขึ้น วันนี้นางทิ้งให้ลูกชายเฝ้าบ้าน ส่วนตัวนางรีบเดินทางเข้าเมืองพร้ะกร้าใส่ขนมซานจา วันนี้เป็วันตลาดนัดพอดี คนมาตลาดกันเยอะมาก มีพ่อค้าแม่ค้าตั้งแผงขายของกันด้วย โจวเถาเถาพบที่ว่างโล่ง นางจึงวางขนมซานจาลงและยังมีชิ้นเล็กๆ ให้ลูกค้าชิมอีกด้วย
มีผู้คนเดินผ่านไปมาค่อนข้างเยอะ หากหลายคนชำเลืองมองขนมของนางแต่ไม่มีใครซื้อเลย แผงข้างๆ กลับขายดีหากของนางแทบร้างผู้คน
ไม่นะ!!หากเป็แบบนี้จนมืดคงยังขายไม่ได้แน่นอน..
โจวเถาเถากระแอมในลำคอแล้วร้องะโว่า” ขนมซานจา อร่อยมากๆ กินได้กินดีทั้งเด็กและผู้ใหญ่” ด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัดของนาง ทำให้มีคนเริ่มสนใจหลังจากที่ะโเรียกผู้คนไปสองสามครั้งก็มีคนเข้ามาถามเข้ามาซื้อ โจวเถาเถาขายขนมได้หมดก่อนเที่ยง นางถือตะกร้าเปล่ากลับบ้านอย่างมีความสุข หญิงสาวตรวไปที่ร้านขายของชำ เพื่อซื้อนำตาลสำหรับทำขนมซานจา น้ำตาลทรายราคาค่อนข้างแพงสิบห้าเหวินต่อหนึ่งชั่งทีเดียว นางคณวนผลซานจาที่เหลืออยู่ที่บ้าน อาจจะใช้น้ำตาลถึงสี่ชั่ง แต่เมื่อคิดถึงต้นซานจาที่นางปลูกไว้ในมิติ โจวเถาเถาก็เลยตัดสินใจซื้อนำ้ตาลทรายถึงห้าชั่งทีเดียว
หญิงสาวกลับไปที่ร้านขายผ้าอีกครั้ง นางซื้อผ้าฝ้ายและผ้าลินินสองสามชิ้นเพื่อตัดเสื้อผ้าให้ลูกชาย เมื่อหญิงสาวเดินผ่านแผงหมู นางเห็นเครื่องในหมูที่เ้าของแผงไม่้า
“เครื่องในหมูขายยังไง?”
เครื่องในหมูมีกลิ่นแรงและกำจัดกลิ่นได้ยากมากจึงไม่ค่อยมีคนซื้อส่วนใหญ่เ้าของร้านจะลดราคาหรือไม่ก็แถมให้ลูกค้าไป เ้าของร้านเห็นโจวเถาเถาสนใจ เขาตอบนางว่า
“ถ้าเ้าเหมาหมดข้าคิดสิบเหวินเท่านั้น”
“ข้าเอาทั้งหมด”
1K
