มหาเทพจอมโอสถ

พุทธศักราช2564 ปีคริสตศักราชที่2021

   ณ  จังหวัดขอนแก่น  มีบ้านทรงจีนสไตล์โมเดิร์นขนาดกลางหลังหนึ่งตั้งกระหง่าอยู่  ภายในพื้นที่ดินติด  ตัวอำเภอเมือง

  กริ๊งงงงงงๆๆๆ  เสียงปลุกให้ตื่นนอน  ดังกังวานขึ้นมาจากสมาร์ทโฟนยี่ห้อดัง  จากภายในบ้าน  ซึ่งมีชายหนุ่มอายุ30ปีอาศัยอยู่เพียงลำพัง  ชายคนดังกล่าวมีร่างสูงโปร่ง  ร่างกายแข็งแรงแบบฉบับคนชอบออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ  กำลังค่อยๆใช้มือยันพื้นเตียงนุ่มลุกขึ้น  ยันยืดกายและขาลงจากเตียง  อย่างแช่มช้า  เพื่อปฏิบัติกิจวัตรประจำยามเช้า  เช่นที่เคยกระทำมาแล้วทุกเมื่อเชื่อวัน

   หลังจากจัดการธุระส่วนตัวทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว  จึงมุ่งตรงไปที่โรงรถ  ขับรถเก๋งสีขาวนวลคันสวย  มุ่งหน้าเข้าสู่ถนนสายหลัก  ตรงไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง  ซึ่งตนเองนั้นได้สมัครทำงานแบบpart time มาได้เกือบจะสิบปีแล้ว

   "อะ  สวัสดีค่ะคุณหมอ  มาแต่เช้าเชียว  วันนี้เข้ากะเช้าหรอคะ?"  ผู้ช่วยทันตแพทย์หญิง  รูปร่างน่าตาน่ารักเอ่ยทักทายทันตแพทย์หนุ่มทันที  เมื่อเห็นร่างโปร่งเปิดประตูบานใหญ่เข้ามาภายในห้อง  ตรงส่วนเคาวเตอร์ด้านหน้าของห้องทำหัตถกรรม

   "สวัสดีตอนเช้าครับ  ใช่ครับ!!  วันนี้ผมเข้ากะเช้า  เที่ยงตรงก็เลิกงาน  ไว้เจอกันในห้องทำหัตกรรมนะครับ  ผมขอตัวเข้าไปเตรียมพร้อมด้านในก่อน" กล่าวทักทายตามมารยาท  ร่างของทพ.หนุ่มจึงเดินเข้าไปในห้องทำฟันอย่างรวดเร็ว

  ปกติแล้วหน้าที่ของทันตแพทย์ประจำกับทันตแพทย์ part time แทบไม่แตกต่างจากกัน  จะมีเพียงจำนวนชั่วโมงเวลาทำงานและเวลาเข้า-ออกงานเท่านั้นที่ไม่เหมือนกันกับทันตแพทย์ประจำโรงพยาบาล  

   ทางด้านการรับเคสคนไข้ก็จะถูกจัดสรรกันตามระบบคิว  ระบบนัดหมายทำฟันทั่วๆไปตามที่  โรงพยาบาลส่วนใหญ่เขามักปฏิบัติตามกัน

   สำหรับเคสวันนี้  ตามตารางงานที่ได้รับมา  ในส่วนของร่างโปร่งมีทั้งหมด10เคสด้วยกัน  ที่จะต้องเคลียร์ให้ลุล่วงก่อนจะพักเที่ยง(เลิกงานpart-time วันนี้พอดี) โดยมีอุดฟัน3ราย  ขูดหินปูน3ราย  ถอนฟันผุติดเชื้อระดับต้น1ราย  จัดฟัน1ราย  ผ่าฟันคุด1ราย  และตัดพังผืดยึดลิ้นกับเหงือกด้านล่าง1ราย

   "วันนี้รอบกวนเท่านี้ครับพี่แก้ว  ขอบคุณมากครับ" เมื่อจัดการคนไข้รายสุดท้ายเสร็จสิ้น  หมอหนุ่มจึงกล่าวขอบคุณกับพี่ผู้ช่วยคนสนิท  ที่มักจะเข้าคู่ทำหัตถกรรมฟันคู่กันเสมอ

   จากนั้นจึงตรวจความเรียบอีกหนึ่งรอบ  ก่อนจะเก็บของส่วนตัวและเดินออกจากแผนกทันตกรรมไป

   "ป้าแก้ววววค๊าาาาา  หมอไม่ทานข้าวกับเราอีกแล้วหรอคะ?" พนักงานประชาสัมพันธ์คนสวยหน้าห้องทักทายสาวใหญ่ตรงหน้าอย่างออดอ้อนเสียงหวานหูทันที  หลังจากที่หมอหนุ่มวัยสามสิบปีเดินออกจากห้องไป

   "ฮืมมมแน่นอนสิยายเจน  ทำงานมาที่นี้3ปีแล้วนะ  ยังไม่ชินอีกหรอ?  ป้าเคยบอกเราแล้วว่า  หมอแกไม่หยิ่งแต่ชอบอยู่คนเดียวมากกว่า  เลยไม่ค่อยชอบการพบปะผู้คนเกินความจำเป็๲สักเท่าไหร่?  ออ!!อีกอย่างถ้าป้าจำไม่ผิดคุณหมอมีเข้าคลินิกตอนบ่ายด้วยนะวันนี้" แก้วพูดออกไป

   "กอออ ก็หนูอยากให้หมอเขามาทานข้าว  พูดคุยกับพวกเรา  นอกจากเวลางานบ้างหนิคะ?" พูดไปก็ทำหน้าบูดบึ้ง  บิดตัวไปมาอย่างเอาแต่ใจ  เหมือนเด็กโดนสั่งห้ามกินขนม  จนคนที่ถูกเรียกว่าป้าอดจะขำกับกิริยาที่แสดงมาออกไม่ได้  ดังนั้นใช้แขนขวาตบเข้าต้นแขนซ้ายของอีกฝ่ายอย่างหมั่นเขี้ยว  แล้วจึงค่อยๆเดินจูงมือกันไปทานข้าวที่โรงอาหารใหญ่ของโรงพยาบาลแห่งนี้

   17.00น..........

   หลังจากกลับมาถึงบ้านหลังงามนี้แล้ว  จึงเปิดประตู  ถอยรถเข้าโรงรถเช่นเคยทำ  เปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว  เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็๞ชุดออกกำลังกาย  ตรงไปยังส่วนลานออกกำลังกลางแจ้งที่ถูกออกแบบไว้เฉพาะ

  ฮือๆๆๆ แฮกๆๆๆ เสียงดังออกมาเบาๆหลังจากร่างโปร่งออกกำลังกายผ่านมาราวหนึ่งชั่วโมงแล้ว  หลังจากนั้นค่อยๆคูลดาว์น  แล้วจึงเดินไปนั่งพักที่ม้านั่งข้างๆลานกีฬาส่วนตัว  นั่งดื่มน้ำผ่อนคลาย  ดื่มดำกับอากาศยามเย็น  แสงอัสดงยามโพล้เพล้กับลมเย็นๆสายเล็กพัดกระทบผิวกายให้ความรู้สึกชื่นใจ  โล่งสบายสุดๆ

  "ได้เวลาอาหารเย็นแล้วสินะ  เราเข้าบ้านดีกว่า  อยู่ด้านนอกนานกว่านี้น้ำค้างจะตกใส่หัว  ไม่สบายเอา"  ขณะที่หมอหนุ่มยืนตัวลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านในบ้าน  ก็นึกถึงเหตุการณ์แปลกตอนที่ตอนกำลังออกกำลังกายออกมาได้ว่า

  'อืมมมมส์  จะว่าไปลมพัดยามเย็นวันนี้  ทำไมถึงพัดติดกลิ่นดอกไม้หอมแปลกๆติดมาด้วยนะ  แถมดวงจันทร์ยังขึ้นเต็มดวงจากขอบฟ้าเร็วกว่าปกติด้วย  แสงสว่างก็จ้าแทงสายตายังกับมองดูอาทิตย์ทรงกลดตอนเที่ยงวันอย่างไงอย่างนั้น  อีกอย่างหนึ่งก่อนดวงอาทิตย์จะตกดิน  ธรรมดาเราจะยินเสียงนกร้องรับส่งกันไปมาตอนบินกลับรัง  แต่แล้วทำไมอยู่ๆเมื่อกี้นี้แว๊บนึ่งเราได้ยินเหมือนมีเสียงสัตว์น้อยใหญ่กู่ร้องกันดังอย่างครึกเครื่อนนะ'

   "น่าจะหลอนหูไปเองมากกว่ามั้ง  ทานข้าวแล้วอาบน้ำ  เตรียมตัวเคลียร์งานส่วนตัวก่อนเข้านอนดีกว่า"  ส่ายหัวไปมาเล็กน้อยกับความคิดวูบหนึ่งของตน  แล้วจึงเริ่มทำอาหารเย็นทานต่อไป

   22.15น.......เวลาเข้านอน(คุณหมอฟันเราอนามัยนะคะ)

   แสงสว่างวูบหนึ่งจากโคมไฟ  บริเวณหัวเตียงดับลง  นั่นเป็๞สัญญาณบ่งบอกถึงเวลาเข้านอนของหมอฟันร่างโปร่งผู้นี้  อีกฝ่ายค่อยๆล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มเช่นเคยทำทุกคืนวัน  โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ว่า  กำลังจะมีบางสิ่งครั้งใหญ่เกิดขึ้นในชีวิต  ของคุณหมอฟันที่ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์คนนี้

   เสียงหัวร่อดังวาน  มาจากชายสวมใส่ชุดเกราะงามผู้หนึ่ง  กำลังไล่ตามหลังหญิงสาวรูปงามสวมใส่ชุดสีฟ้าผู้หนึ่ง 

"ฮ่าๆๆๆหนีไปจนสุดขอบป่า  ก็ไม่รอดจากเงื้อมมือของพวกเราทั้งสิบคนไปได้หรอกฮูหยินแม่ทัพใหญ่  ฉะนั้นท่านยอมให้พวกเราจับกุมตัวซะดีกว่า  วิ่งไปท่านก็เหนื่อยเปล่า?"

   "ฮึ!!  ยึดว่าข้าผู้นี้คือใครกัน  ถ้าแน่จริงก็ไล่ตามข้าให้ทัน  แล้วจึงตราหน้ากันเข้ามา"  อีกฝ่ายอยู่ห่างไปประมาณหนึ่งลี้  แต่กลับส่งเสียงตอบโตกลับมาใสกิ้งเสนาะโสต  ราวกับถูกกระซิบบอกข้างกาย  แสดงถึงความสามารถทางการฝึกปรือที่ลึกล้ำ