นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

ห้องทำงานของคุณหมอราชอยู่ชั้น5

มาธูรนั่งข้างโต๊ะทำงานของคุณหมอรูปงาม  แววตาของเธอเริ่มสงสัยในพฤติกรรมของคุณหมอราชหญิงสาวเริ่มบ่นเบาๆ    “คุณหมอจะทำอะไรฉันแบบนั้นไม่ได้นะคะ”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความคิดที่พิลึก ในใจก็เกรงกลัวคุณหมอมีแผนการทำร้ายเธอ ราชหันหน้าถามในแววตาสงสัย “ทำแบบนั้นคืออะไร  งานผมจวนเสร็จ ผมจะขับรถไปส่งคุณเอง”ราชเงยหน้าสบดวงตาคู่สวยของเธอ ราชยิ้มหวานให้มาธูร หญิงสาวจำใจฝืนยิ้มเอ่ยออกมา “ฉันกลับเองได้ค่ะ”  มาธูรนั่งตัวเกร่งเมื่อร่างเขาลุกออกมาจากโต๊ะทำงานพร้อมมือถือในมือ  ราชก้าวเข้าไปหยุดที่หน้าประตูห้องทำงาน “ไปไม่ได้อีกแล้วกันท่าอีกด้วย”  มาธูรก้มหน้าลงมองผ้าพันแผลที่แขนของเธอ

ราชยืนกดมือถือสักพัก  เงยหน้าพูดกับเธอ  “ผมไม่ได้กันท่าใคร ผมไม่ให้คุณหนีกลับ  นิสัยคุณลอบกัดแล้ววิ่งหนีทุกครั้ง” แววตาราชวาวรู้สึกขำในอาการของเธอ  “ฉันขอโทษค่ะ ที่เข้าใจผิดขอกลับบ้านนะคะ พรุ่งนี้มีงานต้องทำในตอนเช้าค่ะ” ร่างของเธอถูกกดลงให้นั่งที่เดิมอีกครั้ง“ผมจะไปส่งคุณ  ผมไม่ใช่ผู้ชายประเภทแบบนั้นนั่งลง ห้ามพูดอะไรทั้งสิ้น”  คุณหมอแกล้งขู่ด้วยเสียงลอดไร้ฟันให้เธอยอมนั่งแต่โดยดี“ค่ะ”  นิ้วมือเธอค่อยๆถอดแว่นตาออก  มาธูรเช็ดเหงื่อด้วยผ้าเช็ดหน้า   ราชหมุนตัวกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน  ความรู้สึกบางอย่างทำให้คุณราชต้องหันหน้ามองใบหน้าอ่อนหวาน แก้มสีชมพู  ดวงตาเรียวงามนัยต์ตาสีนิล คิ้วโก่งโค้งรับรูปหน้าเรียว จมูกโด่งสวย   เรียวปากสีกุหลาบ   สายตาคุณหมอปะทะความงามที่เขาไม่เคยใส่ใจ หรือ สังเกตมาก่อน  มือทั้งสองของมาธูรพยายามรวบเส้นผมไว้ด้านหลัง  “โอ้ยยย” เเขนขวายกขึ้นไม่สุดแขน  อาการปวดแขนทำให้เธอหยุดรวบเส้นผม

ราชได้สติ  ลุกขึ้นเดินอ้อมมาด้านหลังของเธอ  ปลายนิ้วมือราชรวบเส้นผมทั้งหมดของเธอค่อยๆถักผมเปียให้เธออย่างคล่องแคล่ว มาธูรตกใจมือไม้ปัดไปมา จะห้ามแต่ไม่ทัน  มือหนานุ่มจับแขนเธออย่างเบา “อยู่นิ่งๆ ผมจะถักเปียให้“ หญิงสาวรู้สึกหวิวๆทุกครั้งเมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัสบริเวณไหล่ของเธอ  ร่างสูงมีกลิ่นกายหอมเธอสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่  สีหน้าเริ่มแดง “คุณหมอมีลูกสาวเหรอค่ะ” เสียงหัวเราะในลำคอของราช “ผมเคยถักเปียให้อดีตภรรยาและ คนไข้หลายคนครับ สงสัยใช่ไหมว่า..ผู้ชายถักเปียผมได้” มาธูรนึกถึงพี่ชายของเธอ“ คิดว่าพวกผู้ชายชอบแต่ชกต่อย ตี ทะเลาะ และ .......” หญิงสาวถอนหายใจลึก คุณหมอราชโน้มตัวใบหน้าเขาโฉบแก้มข้างขวาของเธอ   มาธูรหันหน้ามาพอดีริมฝีปากของเธอเฉียดริมฝีปากราชอย่างไม่ได้ตั้งใจ รอยยิ้มบนหน้าหล่อคมเค้มพร้อมคำว่า  “มีรางวัลด้วยผมถักเปียให้ทุกวันเอาไหม”  มาธูรหายใจติดขัด พวงแก้มแดงปลั่ง  เอนร่าง  “ระวังจะตกเก้าอี้” ราชสอดมือรวบเอวบางไว้ทัน  มาธูรร้องขึ้น   “ปล่อย ฉันกลับบ้านนะคะ”  ราชนึกถึงกระต่ายน้อยตัวสั่นเมื่อถูกนายพรานจับได้ในโพรงไม้ “เก็บกระเป๋าผมจะไปส่งคุณตอนนี้” เสียงนี้คล้ายคำสั่ง  ราชเดินไปที่ประตู  เปิดบานประตูออกกว้าง  “เราไปกันได้แล้วครับ”

ลานจอดรถของโรงพยาบาล

วินนี่ในชุดสูทหรูสีดำสนิทไม่มีใครจำได้เขาได้ในชุดนี้  เขากลายเป็นที่สะดุดตา ใบหน้าขาวหล่อเหลาคิ้วเข้มก้าวเดินอย่างมั่นใจมาหยุดที่รถเก๋งของเขา  เสียงดังขึ้นจากข้างหลัง  “เนี๊ยบเวอร์จริงๆ”  เสียงคุณหมอราช  ทำให้วินนี่หันหน้าไปพบผู้ช่วยมาธูรมองมาที่วินนี่เช่นกัน  ราชกล่าวต่อ “ผมนึกว่านายแบบของH&M” วินนี่ยิ้มกว้างเดินเข้าไปทักทายทั้งคู่ สายตาของนักบินจ้องที่แขนของมาธูร  ผ้าพันแผลสีขาวพันรอบแขน   “มาธูร แขนไปโดนอะไรมา แล้วพี่ชายของเรารู้ไหม”   คุณหมอราชหันหน้าไปทางวินนี่  สีหน้าแปลกใจ  “เธอมีพี่ชายเหรอครับ”  วินนี่กำลังจะพูดต่อแต่ มาธูรดึงชายแขนเสื้อสูทของวินนี่ห้ามไว้ก่อน “คุณวินนี่สวมชุดนี้ ดูเท่ห์มากๆนะคะ “ สายตาของเธออ้อนวอนนักบินหนุ่มอีกครั้ง  “เอ่อ คือ ว่าผมจะไปงานเลี้ยงของทางสายการบินครับ  แล้วคุณหมอจะไปส่งเธอใช่ไหมครับผมขอตัวก่อนครับ”  วินนี่ก้าวแทรกกระหว่างร่างทั้งคู่ ทำให้ราชต้องหลีกทางให้เขาทันที