ในที่สุดวันงานก็มาถึง การเตรียมการเพียงสามวันสามารถทำให้ทุกคนเข้าใจในการทำอาหารมากขึ้นบ้างแล้ว ตลอดระยะเวลาในการสอนทำอาหารคิรินก็มาพักอยู่กับทุกคน
ในวันงานคิรินเตรียมวัตถุดิบกันั้แ่ตีสอง ระยะเวลาเริ่มงานอยู่ที่เก้าโมงเช้า เวลากว่าเจ็ดชั่วโมงทำให้คิรินเตรียมอาหารได้เพียงพอ หากขาดเหลือก็สามารถเพิ่มเติมได้ตลอด
งานแต่งเป็ไปอย่างเรียบง่าย ทุกอย่างอยู่ในความเรียบร้อย ทว่าเมื่อถึงเวลาอาหารยังไม่มีใครกล้าทานมากนักเนื่องจากหลายคนรู้ดีว่าอาหารในตอนนี้มันไม่อร่อยเลย คิรินที่ยืนอยู่ก็ได้แต่ยิ้มแห้งเนื่องจากไม่มีใครแตะอาหารเลยสักคน
"หืม นั่นใช่คิรินหรือเปล่า" เสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา เรียกความสนใจของผู้อื่นได้อย่างดี
หลายคนเริ่มหันมามองบ้างแล้ว เมื่อเห็นว่าเป็คิรินก็อดที่จะใไม่ได้
"คิรินจริงด้วย เช่นนั้นอาหารพวกนี้คิรินก็เป็คนทำใช่ไหม" เมื่อแน่ใจว่าเป็คิรินแน่นอนแล้ว ความอยากอาหารก็เพิ่มขึ้นมาทันที ทุกอย่างเริ่มเข้าสู่ความวุ่นวายทันใด
อาหารที่คิรินทำอาจจะยังไม่เป็ที่รู้จักมากนักในงานนี้ ทว่าก็มีหลายคนที่เป็ตรีมเมอร์และได้เข้าชมไลฟ์ของคิรินอยู่บ้าง ดังนั้นรสชาติของอาหารที่คิรินทำมันอร่อยจนลืมไม่ลงเลยทีเดียว และแน่นอนว่างานนี้ไม่มีใครคิดว่าคิรินจะเป็คนทำ
"คิรินครับ มันอร่อยมากเลย" คนแรกที่เดินเข้ามาได้ชิมอาหารไปเพียงคำเดียวก็เอ่ยออกมาทันที
"ที่คุณทานมันเรียกว่าทองหยอด มันจะหวานดังนั้นเก็บไว้เป็อย่างหลังจะดีกว่า ให้คุณทานของคาวก่อน" คิรินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มและแนะนำไปด้วยว่าต้องทานแบบไหน
"เช่นนั้นผมเอาหมดเลย" ชายหนุ่มว่า เนื่องจากอาหรที่วางตรงนี้มันน่าทานไปเสียหมด ดังนั้นเขาจึงอยากที่จะกินมันทุกอย่าง
"ได้ครับ" คิรินตอบรับ ก่อนจะทำหน้าที่ในการตักพร้อมกับทุกคน
จากความวุ่นวายเพียงครู่เดียวก็เริ่มเข้าสู่ความสงบ คนแรกที่เดินมาทำให้เห็นแล้วว่าต้องทำแบบใด และทุกคนในที่นี้เป็บุคคลระดับสูง ดังนั้นเป็เื่ง่ายที่จะควบคุมให้เข้าสู่ความสงบ
เมื่อหลายคนลองทานอาหารแล้วก็พูดเป็เสียงเดียวกันว่ามันอร่อยมาก อีกทั้งยังมีรสชาติหลากหลายให้ทาน มันอร่อยจนไม่สามารถหยุดได้เลย
ดังนั้นหลายคนที่มาคิดว่าจะให้เวลาไม่กี่ชั่วโมงเป็อันต้องหยุด เนื่องจากอาหารที่อร่อยจาต้องเติมอีกหลายรอบ
"ขอโทษด้วยนะครับ ตอนนี้ข้าวเราหมดแล้ว" คิรินเอ่ยขอโทษเนื่องจากข้าวหลายกิโลได้หมดลงแล้ว แม้จะแอบไปเติมเพิ่มก็ยังหมดอยู่ดี
"ตอนนี้เหลือแต่ของหวาน หากคุณไม่ทานหวานมากจะเหลือแค่ข้าวเหนียวน้ำกะทินะครับ" คิรินเอ่ยแนะนำเนื่องจากข้าวเหนียวน้ำกะทิยังพอเหลืออยู่บ้าง
"เช่นนั้นผมเอาข้าวเหนียวน้ำกะทิก็ได้" ชายหนุ่มว่า
"เช่นนั้นพี่เอาของหวานนะครับ คิรินเหลืออะไรบ้างเอ่ย" เสียงของหญิงสาวที่เดินคู่กันมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดูขั้นสุด
คิรินไม่เพียงแค่ทำอาหารอร่อยเท่านั้น แต่รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าอยู่เสมอมันทำให้หลายคนอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ อีกทั้งรูปร่างเล็กๆ น่าทะนุถนอมนั่นอีก ทำให้หลายคนโดนคิรินตกและตั้งตัวเองเป็แม่ไปแล้วนั่นเอง
"ตอนนี้เหลือของหวานทุกอย่างครับ แต่เหลือไม่มาก" คิรินเอ่ยตอบ ทุกอย่างตอนนี้ของคาวจะหมดเร็วมาก ทว่าของหวานจะยังพอเหลืออยู่บ้าง
เนื่องจากหลายคนลองชิมแล้วบอกหวาน แม้จะไม่หวานมากแต่หลายคนก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็ผู้ชายเสียด้วย
เวลาผ่านไปงานเลี้ยงแต่งงานก็ได้จบลง แม้หลายคนจะเสียดายที่ทานอาหารอร่อยได้เพียงเท่านี้ ทว่ามีคนแอบกระซิบอยู่ว่าคิรินเปิดช่องสตรีมอาหาร ดังนั้นสามารถเข้าไปดูได้
"เหนื่อยกันไหม" เมื่อเก็บทุกอย่างด้ายหน้าเรียบร้อยแล้ว คิรินพาทุกคนเข้ามาในครัวก่อนจะเอ่ยถาม
"เหนื่อยแต่มันสนุกมาก ผมไม่คิดว่าเวลามองคนทานอาหารของเราด้วยความอร่อยมันจะมีความสุขขนาดนี้" เควินเอ่ยออกมา
"ใช่เลย มันเหนื่อยแต่ผมรู้สึกคุ้มค่ามากๆ "แจสเปอร์เอ่ยสนับสนุน
"ใช่ไหม เวลาเห็นทุกคนทานได้อย่างอร่อยมันมีความสุขมากๆ เลยล่ะ" คิรินเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม
"เอาล่ะเพื่อตอบแทนความเหนื่อย พวกนายทานนี้กันนะ อาหารที่พวกนายทำเมื่อได้ลิ้มรสชาติมันจะอร่อยกว่าเดิมเชื่อสิ" คิรินเอ่ยก่อนจะเดินไปหยิบอาหารมาให้แน่นอนว่ามันพอทำหรับทุกคน
อาหารพวกนี้คิรินตั้งใจแบ่งไว้แล้ว เนื่องจากรับรู้ดีว่าทุกคนเหนื่อยมากแค่ไหน การกินอาหารอร่อยมันสามารถบำบัดความเหนื่อยได้อย่างหนึ่ง ทุกคนเมื่อเห็นอาหารที่ตนทำก็รู้สึกดีไม่น้อย ทุกคนทานไปเรื่อยๆ พร้อมกับความสุข
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากงานแต่งในวันนั้นเป็เวลาสามวัน ระยะเวลาสามวันที่ผ่านมาคิรินก็ยังคงไลฟ์ทำอาหารอยู่เรื่อยๆ พร้อมกับผู้ติดตามที่เพิ่มขึ้นจากผลลัพธ์ของงานแต่ง อีกทั้งหลายคนยังมาจากการแนะนำต่อๆ กัน
แม้จะยังมีคอมเมนท์ไม่ชอบใจต่อคิริน ทว่าก็ไม่ได้รับความสนใจมากนัก มีเพียงเหล่าคุณแม่ของคิรินที่ออกตัวแทนจนคิรินอ่านแล้วยังรู้สึกหน้าชาไปเลย
สามวันมานี้คิรินมีเงินเก็บอยู่หลายล้านเหรียญ ตั้งใจว่าจะซื้อบ้านสักหลังเอาหลังใหญ่และพาพี่น้องทั้งสิบคนมาอยู่ด้วย เนื่องจากทุกคนยังพักอยู่ในสถานที่เดิม
คิรินเลื่อนหาบ้านไปเรื่อยๆ ยังไม่พบที่ถูกใจก่อนจะเปลี่ยนโลเคชั่นใหม่ บ้านหลังแรกตรงความ้าทว่าสีที่ทาคิรินไม่โอเค เนื่องจากมันเป็สีฟ้าทั้งหลัง แม้จะสบายตาแต่คิริน้าสีขาวมากกว่า
เลื่อนไปไม่นานก็พบกับบ้านหลังที่ตรงโจทย์ พื้นที่ขนาดกว้าง อีกทั้งลักษณะภายนอกปลอดโปร่งน่าอยู่ไม่น้อย มีลานกว้างให้สำหรับทำกิจกรรม
ด้านหลังมีสระว่ายน้ำให้ด้วย ด้านในมีหกห้องนอน เจ็ดห้องน้ำ หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องนั่งเล่น สองห้องรับแขก หนึ่งห้องดูหนัง เป็บ้านที่มีขนาดใหญ่ในความคิดของคิรินไม่น้อย
ทว่าสิ่งที่ดึงดูดคิรินมากที่สุดคือห้องครัว เป็ห้องขนาดกว้าง อีกทั้งยังสามารถกั้นกลิ่นไปยังห้องอื่นอีกด้วย ไหนจะหน้าต่างกว้างพอที่จะไล่อากาศ ประตูที่เปิดปิดได้ตลอด พื้นหลังสีขาวเหมาะกับการถ่ายงาน
"สวัสดีครับ ผมอยากเข้าไปดูบ้านได้หรือไม่" คิรินติดต่อไปยังเบอร์ที่ทิ้งไว้ด้านล่าง เพื่อ้าเห็นบ้านจริงก่อนตกลงซื้อขาย
"ได้ครับ คุณสะดวกเวลาไหน" เสียงชายหนุ่มดังออกมาตามสาย
"ผมว่างตลอดใน่บายถึงเย็น" คิรินเอ่ยบอกเวลาไป
"เช่นนั้นบ่ายสองได้ไหม เพราะว่าผมว่าแค่วันนี้" เสียงชายหนุ่มเอ่ยออกมาอีกครั้ง
"ได้ครับ เดี๋ยวผมไป" คิรินเอ่ยนัดเวลาเรียบร้อย ก่อนจะจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อม
"ฮิวโกไปดูบ้านเป็เพื่อนหน่อย" คิรินต่อสายหาเพื่อนสนิท
"ตอนไหน"
"ตอนนี้"
"โอเค"
เพียงเท่านี้ทุกอย่างก็เรียบร้อย บทสนทนาของคิรินแหละฮิวโกไม่มากนักเนื่องจากรู้นิสัยกันดี หากคิริน้าอะไรมันไม่สามารถปฏิเสธได้เลย ดังนั้นเมื่อคิริน้าให้ไป ฮิวโกก็ต้องไป ไม่มีอะไรมากเพียงแค่คิรินอ้อนแล้วมันน่ารักเท่านั้นเอง
ใช้เวลาไม่นานนักคิรินก็เดินทางมาถึงสถานที่ โดยรอบมีบ้านอีกหลายหลังทว่าตั้งอยู่ห่างกันไม่น้อย อีกทั้งออกไปไม่ไกลก็เจอเข้ากับห้างใหญ่ และก่อนหน้านี้คิรินยังเจอสถานที่เหมาะๆ ที่จะทำร้านอาหารเสียด้วย
"สวัสดีครับ ผมอาร์โน นะครับ" เสียงชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คิรินและฮิวโกหันไปมอง
อาร์โนเป็ชายรูปร่างใกล้เคียงกับคิริน ใบหน้าหวานทว่าดวงตากลับให้ความแข็งกร้าว บรรยากาศรอบตัวดูไม่น่าเข้าหา ทว่าคิรินผู้เป็มิตรกับทุกคนก็ยิ้มรับก่อนจะแนะนำตัวเอง
"สวัสดีครับคุณอาร์โน ผมคิรินส่วนนี้ฮิวโกเพื่อนสนิทของผม" คิรินเอ่ยแนะนำตัวไปทำให้อาร์โนใอยู่ไม่น้อย
"คุณคิรินจริงด้วย ผมก็ว่าทำไมเสียงคุณคุ้นหูมากๆ " อาร์โนเอ่ยอย่างตื่นเต้น บรรยากาศอันตรายเมื่อกี้หายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ฮะฮะใช่ครับ ผมเอง" คิรินเอ่ยอีกครั้ง คราวนี้ทำให้อาร์โนแทบจะะโกอดคิรินให้ได้
"ผมติดตามคุณั้แ่แรกๆ เลยนะครับ ผมชื่อแอคเคานท์ อยากกิน ไง" อาร์โนเอ่ยทำให้คิรินใไม่น้อย เนื่องจากคนผู้นี้เป็ผู้ติดตามคิรินั้แ่แรกๆ อีกทั้งยังโดเนทให้ไม่น้อยเช่นกัน
"ผมจำได้ ไม่คิดว่าจะเป็คุณ" คิรินเอ่ยบ้าง ตอนนี้ทั้งคู่คุยกันถูกคอไม่น้อย ทำให้ฮิวโกที่ยืนอยู่รู้สึกไปไม่เป็เช่นกัน
"คุณคิรินจะซื้อบ้านหรือครับ" อาร์โนถามเข้าเื่
"ใช่ ผม้าให้พี่น้องผมมาอยู่ด้วย เราสนิทกันั้แ่อยู่สถานเด็กกำพร้าแล้ว" คิรินเอ่ยบอกไป ทำให้อาร์โนใเล็กน้อย ไม่คิดว่าคิรินจะกำพร้า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
"เช่นนั้นเข้าไปดูด้านในกันเถอะ" อาร์โนพาคิรินและฮิวโกเข้าไปด้านใน
เข้ามาสิ่งแรกจะเป็ที่วางรองเท้าพร้อมกับสลิปเปอร์ ห้องนั่งเล่นเป็ห้องโถงยังสูง เป็ไฟติดตั้งเป็จุด จอขนาดกว้างสามารถทำได้ทุกอย่าง ทั้งเล่นเกมหรือดูหนัง โซฟาสีครีมที่สามารถปรับเปลี่ยนได้ตาม้า อีกทั้งด้านหลังยังมีชั้นหนังสือและโต๊ะทำงานตั้งอยู่
เข้ามาด้านซ้ายจะเจอกับห้องครัวที่เป็เหมือนบาร์ มีเครื่องครัวไว้ให้ และตู้เย็นที่เลือกโหมดได้ว่าจะเอาเป็แช่อะไร อีกทั้งยังปรับอุณหภูมิได้เช่นกัน ไหนจะกดน้ำหรือน้ำแข็งก็ได้ และเพียงแค่ััเบาๆ ตู้ก็เปิดได้แล้ว โต๊ะทานข้าวเป็โต๊ะกลมขนาดใหญ่สามารถทานกันได้หลายคนตั้งอยู่ ห้องครัวนี้เป็ห้องขนาดใหญ่แบบที่คิริน้าเลย อีกทั้งยังมีห้องน้ำด้วยเช่นกัน
ออกจากห้องครัวจะเจอสวนหลังบ้านขนาดกว้างสามารถแต่งได้หลายอย่าง เดินมาไม่ไกลก็เจอกับสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ มีเก้าอี้ไว้ให้พร้อมกับโต๊ะ คิรินตั้งใจว่าจะเอาเตาปิ้งย่างมาลงด้วย เพราะ้าให้เป็ที่สำหรับสังสรรเช่นกัน
เข้ามาด้านในผ่านห้องโถงจะเจอห้องรับแขกสองห้อง มีห้องน้ำในตัวทั้งสองห้อง
เดินขึ้นบันใดไปชั้นสองจะเจอกับห้องอีกสี่ห้อง เป็ห้องนอนมีห้องน้ำในตัวเช่นกัน ชั้นสามจะมีเพียงสองห้องแต่จะมีประตูเปิดไปเจอกับดาดฟ้า มองเป็สระวาายน้ำได้ชัดเจน ดาดฟ้าจะเป็ชั้นโล่งๆ สามารถแต่งได้เช่นกัน และห้องนอนทุกห้องจะมีเฟอร์นิเจอร์ไว้พร้อมแล้ว
คิรินและฮิวโกมองดูรอบๆ อีกครั้งก่อนจะหันมองหน้ากันเป็อันตกลง บ้านหลังนี้เป็บ้านที่สามารถพอให้ทุกคนอยู่และยังเป็บ้านที่ปลอดโปล่งไม่น้อย
"ผมตกลงซื้อ ไม่ทราบว่าคุณขายเท่าไหร่หรอ" คิรินเอ่ยถามกับอาร์โน
"ความจริงผมขายอยู่ที่ 650,000 เหรียญ แต่เป็คิรินผมลดให้เหลือหกแสนเหรียญพอครับ" อาร์โนเอ่ย ราคาที่ลดไปห้าหมื่นเหรียญทำเอาคิรินใไปเลย ไม่คิดว่าอาร์โนจะลดให้มากขนาดนี้
"ขอบคุณที่ลดให้นะครับ เอาเป็ว่าผมตกลงซื้อส่วนที่ลดราคาให้ผมจะทำอาหารให้เป็การตอบแทนโอเคไหมครับ" คิรินเอ่ย เนื่องจากอาร์โนลดให้เยอะไม่น้อย ดังนั้นคิรินจึงเสนอทำอาหาให้ทานแทน และแน่นอนว่าข้อเสนอนี้อาร์โนรับไว้อย่างไม่คิดชีวิต
ใช้เวลาไม่นานสัญญาซื้อขายก็เสร็จสิ้น ตอนนี้คิรินเหลือเงินอยู่หลายแสนเหรียญ ไหนจะต้องขนของ ไหนจะต้องซื้อวัตถุดิบเงินที่เหลืออยู่คิรินต้องจัดสรรให้ดีเช่นกัน
"พรุ่งนี้ให้ทุกคนเตรียมขนของนะเราจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน ในอนาคตฉันว่าจะเปิดร้านอาหาร พวกนายต้องมาช่วยด้วย" คิรินเอ่ยบอกอย่างเอาแต่ใจ และฮิวโกก็ไม่คัดค้านเช่นกัน
การทำอาหารมันเป็สิ่งที่ทั้งคู่รักและชื่นชอบอยู่แล้ว ดังนั้นการเปิดร้านอาหารเป็สิ่งที่ทั้งคิรินและฮิวโกเห็นตรงกันอยู่แล้ว
น้องได้บ้านใหม่แล้ว5555
เราเกเรไปหลายวันเลย ั้แ่ต้นอาทิตย์เราแทบไม่ได้หยุด เดี๋ยวจะต้องลงฝึกงานแล้ว ขอฌทษทุกคนด้วยนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ
ฝาก #ครัวของคิริน ด้วยนะคะ