
มิหนำซ้ำยังไร้วี่แววว่าเขาจะจำหมวยได้ แม้จะถอดหมวกกันน็อกออกจากหัวไปแล้วถึงผมที่ปล่อยยาวจะกระเซอะกระเซิงตอนรถล้มไปบ้างกิ๊บติดผมเป็สิบอันจะโย้เย้ไม่เข้าที่ไปบ้างหน้าที่เคยขาวผ่องอาจคลุกฝุ่นอยู่บ้าง แต่ไงก็เหอะ มันก็คือหมวยคนเดิมไม่ใช่เหรอ
เขาจะจำเด็กหญิงผมดกหนาที่หัวฟูคนนี้ได้บ้างไหม?
คนที่เคยถูกใครต่อใครล้อตอนเด็กว่า‘อีหมวยผมดก’ จนผันคำมาเหลือเพียงแค่‘อีหมวยดก’
พอไม่เห็นว่าเขาจำเธอได้จึงปลอบใจเสียงเบาว่าคนมันคงสวยและน่ารักขึ้นอ่ะเนอะ แต่มันนอยด์เองอ่ะเขาไม่ควรลืมเธอแบบนี้เซ่ เธอก็เลยคิดว่า ถ้าจำกันไม่ได้ เธอก็จะไหลไปตามน้ำแกล้งทำเป็จำเขาไม่ได้เหมือนกัน
เชอะ!
อย่างไรเธอก็ต้องเดินหน้าต่อไป เพราะเื่อยากได้เขาเป็ว่าที่สามีเธอไม่เทแน่นอน!
เขาหายไปพักใหญ่ก่อนจะกลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาล ลงนั่งบนโซฟาซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง แถมยังนั่งห่างกันแค่คืบจนเธอนึกอยากขึ้นไปนั่งตักแล้วอ้อนเขาทำแผลให้
ก็ตอนนี้เขาหล่อกว่าเดิมเป็หมื่นเท่า!
ว่าที่ผัวของหมวยในตอนเด็กหล่อกร๊าวใจแบบไหน ตอนนี้ยิ่งกว่าดับเบิ้ลวัวตายควายล้มต้มหมูเสียอีกเขาเป็ลูกครึ่งไทยอิตาเลียนที่หน้ากระเดียดมาทางไทยมากกว่าฝรั่ง ผมเป็สีน้ำตาลอ่อนทิ้งตัวง่ายๆไม่เป็ทรงมันทำให้หล่อเซอร์ขับกับใบหน้าขึ้นโครงที่คมคายคิ้วงี้เข้มพาดเหนือดวงตาสีน้ำตาลอ่อนขนตาดกหนาจนเธอนึกอายเพราะขนตาตัวเองสั้นกุดและมีน้อย ส่วนจมูกเขาก็โด่งคมสันอยู่เหนือริมฝีปากหยักสีอ่อนที่เพียงแค่มองแล้วอยากมีจูบครั้งแรกแบบที่เคยเรียนรู้มาจากโลกออนไลน์
“มองผมทำไม”
“ก็หล่ออ่ะ”
“รู้ ไม่ต้องชม”
เธอย่นจมูกใส่ผู้ชายอะไรไม่ถ่อมตัวเอาซะเลย แต่ก็น่ารักโดนใจอีหมวย
“จะให้ผมทำแผลแบบในละครหรือน้องจะทำเอาเอง”
“น้ำใจอ่ะ มีมั้ยลุง”
เขาเขม้นมองตาเขียว “ขอโทษนะน้อง ผมยังไม่แก่ขนาดนั้นเรียกเฮียก็พอ ถ้าให้ดีเรียกพี่ก็ได้”
เมื่อได้จังหวะ เธอเลยชงต่อ“แล้วเรียกว่า ‘ที่รัก’ ได้มั้ยอ่ะ”
ปรากฏว่าการแอ๊วของเธอไม่ได้ผลเดดแอร์ไปเกือบนาที
เขาสั่นหัวเบา ๆแล้วเปิดกล่องปฐมพยาบาล หยิบสำลีมาชุบแอลกอฮอล์แล้วแปะลงบนแผลสดทีละจุดเพื่อล้างแผลเธอก็ได้แต่ย่นจมูก เบ้ปากใส่ จนแล้วเสร็จ เขาก็พูดกับเธอเสียงดุ บ่นเหมือนคนแก่
“รู้มั้ย คุยกับผู้ชายแบบเมื่อกี้น่ะมันไม่ดี เขาเรียกว่าให้ท่า ทีหลังอย่าทำ”
////////////////////////////////////////////จบบทที่ 2