END รักต้องแซ่บ Racing Love [ เมริน ]

    บทที่ 2 [ 4 ] แรดเบอร์นี้ เรียก ‘ที่รัก’ ก็ได้นะ


    มิหนำซ้ำยังไร้วี่แววว่าเขาจะจำหมวยได้ แม้จะถอดหมวกกันน็อกออกจากหัวไปแล้วถึงผมที่ปล่อยยาวจะกระเซอะกระเซิงตอนรถล้มไปบ้างกิ๊บติดผมเป็๲สิบอันจะโย้เย้ไม่เข้าที่ไปบ้างหน้าที่เคยขาวผ่องอาจคลุกฝุ่นอยู่บ้าง แต่ไงก็เหอะ มันก็คือหมวยคนเดิมไม่ใช่เหรอ

                    เขาจะจำเด็กหญิงผมดกหนาที่หัวฟูคนนี้ได้บ้างไหม?

                    คนที่เคยถูกใครต่อใครล้อตอนเด็กว่า‘อีหมวยผมดก’ จนผันคำมาเหลือเพียงแค่‘อีหมวยดก’

                    พอไม่เห็นว่าเขาจำเธอได้จึงปลอบใจเสียงเบาว่าคนมันคงสวยและน่ารักขึ้นอ่ะเนอะ แต่มันนอยด์เองอ่ะเขาไม่ควรลืมเธอแบบนี้เซ่ เธอก็เลยคิดว่า ถ้าจำกันไม่ได้ เธอก็จะไหลไปตามน้ำแกล้งทำเป็๞จำเขาไม่ได้เหมือนกัน

                    เชอะ!

                    อย่างไรเธอก็ต้องเดินหน้าต่อไป เพราะเ๹ื่๪๫อยากได้เขาเป็๞ว่าที่สามีเธอไม่เทแน่นอน!

                    เขาหายไปพักใหญ่ก่อนจะกลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาล ลงนั่งบนโซฟาซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง แถมยังนั่งห่างกันแค่คืบจนเธอนึกอยากขึ้นไปนั่งตักแล้วอ้อนเขาทำแผลให้

                    ก็ตอนนี้เขาหล่อกว่าเดิมเป็๞หมื่นเท่า!

                    ว่าที่ผัวของหมวยในตอนเด็กหล่อกร๊าวใจแบบไหน ตอนนี้ยิ่งกว่าดับเบิ้ลวัวตายควายล้มต้มหมูเสียอีกเขาเป็๲ลูกครึ่งไทยอิตาเลียนที่หน้ากระเดียดมาทางไทยมากกว่าฝรั่ง ผมเป็๲สีน้ำตาลอ่อนทิ้งตัวง่ายๆไม่เป็๲ทรงมันทำให้หล่อเซอร์ขับกับใบหน้าขึ้นโครงที่คมคายคิ้วงี้เข้มพาดเหนือดวงตาสีน้ำตาลอ่อนขนตาดกหนาจนเธอนึกอายเพราะขนตาตัวเองสั้นกุดและมีน้อย ส่วนจมูกเขาก็โด่งคมสันอยู่เหนือริมฝีปากหยักสีอ่อนที่เพียงแค่มองแล้วอยากมีจูบครั้งแรกแบบที่เคยเรียนรู้มาจากโลกออนไลน์

                    “มองผมทำไม”

                    “ก็หล่ออ่ะ”

                    “รู้ ไม่ต้องชม”

                    เธอย่นจมูกใส่ผู้ชายอะไรไม่ถ่อมตัวเอาซะเลย แต่ก็น่ารักโดนใจอีหมวย

                    “จะให้ผมทำแผลแบบในละครหรือน้องจะทำเอาเอง”

                    “น้ำใจอ่ะ มีมั้ยลุง”

                    เขาเขม้นมองตาเขียว “ขอโทษนะน้อง ผมยังไม่แก่ขนาดนั้นเรียกเฮียก็พอ ถ้าให้ดีเรียกพี่ก็ได้”

                    เมื่อได้จังหวะ เธอเลยชงต่อ“แล้วเรียกว่า ‘ที่รัก’ ได้มั้ยอ่ะ”

                    ปรากฏว่าการแอ๊วของเธอไม่ได้ผลเดดแอร์ไปเกือบนาที

                    เขาสั่นหัวเบา ๆแล้วเปิดกล่องปฐมพยาบาล หยิบสำลีมาชุบแอลกอฮอล์แล้วแปะลงบนแผลสดทีละจุดเพื่อล้างแผลเธอก็ได้แต่ย่นจมูก เบ้ปากใส่ จนแล้วเสร็จ เขาก็พูดกับเธอเสียงดุ บ่นเหมือนคนแก่

            “รู้มั้ย คุยกับผู้ชายแบบเมื่อกี้น่ะมันไม่ดี เขาเรียกว่าให้ท่า ทีหลังอย่าทำ”

    ////////////////////////////////////////////จบบทที่ 2