บทที่ ๓
จับคุณหลวงทำผัวเสีย
“ไหวไหมคะคุณภู...ฝนก็ตกไม่หยุดเลย”
ใบบัวพาภูริชเข้ามาในเรือนคนใช้ของเธอและให้เขานอนลงบนเตียงพร้อมกับใช้มืออังเข้าที่หน้าผาก แต่ก็พบว่าตัวของผู้เป็เ้านายนั้นร้อนจี๋อย่างกับไฟ
“หนาว...” เสียงพึมพำออกมาจากปากของคนตัวใหญ่ที่นอนตัวสั่นราวกับลูกนกที่กำลังหนีพายุ
“ตายจริง งั้นเดี๋ยวหนูไปหาผ้ามาเช็ดตัวให้คุณดีกว่านะคะ อ๋อ แล้วก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยสินะ”
พึมพำพูดกับตัวเองเพราะตอนนี้ภูริชฟังไม่รู้เื่หรอกว่าเธอพูดอะไรบ้าง คิดแล้วก็ลุกขึ้นไปหาเสื้อยืดและกางเกงตัวที่ใหญ่ที่สุดเพื่อมาเปลี่ยนให้กับเขา และที่สำคัญไม่ลืมกะละมังกับผ้าขนหนูผืนเล็กสำหรับเช็ดตัว
“เดี๋ยวหนูช่วยเช็ดตัวให้นะคะ แต่จะทำยังไงล่ะ...ต้องถอดชุดของคุณออกด้วยเหรอเนี่ย”
ใบบัวพึมพำกับตัวเองพร้อมมองร่างแกร่งที่ตอนนี้เนื้อตัวเปียกโชกอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ
“ขออนุญาตก็แล้วกันนะคะคุณภู หนูไม่ได้มีเจตนาจะแอบดูคุณโป๊นะบอกไว้ก่อน”
เมื่อเขาไม่ตอบสนองได้แต่นอนเป็ลูกนกสั่นระริกเธอก็จำใจต้องทำ นิ้วเรียวเอื้อมไปปลดเข้าที่กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวถอดเม็ดกระดุมออกทีละเม็ด
แผงอกกำยำขาวเนียนเผยให้เธอได้เห็นความหล่อเหลาที่อยู่ภายใต้เสื้อตัวนี้
อึ่ก ลอบกลืนน้ำลายลงคอ ร่างกายของเ้านายหนุ่มที่เปียกชุ่มไปด้วยฝนกับแผงอกกำยำตรงหน้านี้ทำเอาใบบัวหวั่นใจ เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ....เขาเป็ผู้ชายคนแรกที่เธอเคยได้ใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้
‘เ้ารักเขาหรือไม่? ชอบใช่ไหมใบบัว?’
“อ๊ะ...” ใยกมือขึ้นลูบหูตัวเองเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงแว่วแ่มาตามลม เหมือนกับเสียงของผู้หญิงคนนั้นในฝันเลย ใบบัวคิดในใจพร้อมกับขนแขนที่ลุกซู่ขึ้นมา
เธอรีบจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับภูริชอย่างว่องไว ควรจะรีบเข้านอนเสียตอนนี้จะได้ไม่ต้องรับรู้ ไม่ต้องเห็น ไม่ต้องได้ยินอะไรอีก...เธอกลัว
“อื้อ...” ภูริชที่นอนอยู่บนเตียงส่งเสียงครวญครางและคว้าเข้าที่ข้อมือเล็กที่จัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาอยู่
“คะ คุณภู ปล่อยหนูนะคะ เดี๋ยวหนูจะเอาเสื้อผ้าของคุณไปซักแห้ง” ร่างเล็กใที่โดนดึงข้อมือเล็กเอาไว้แบบนี้ ภูริชเองก็หลับตาพริ้มไม่รู้เื่อะไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังจับมือของเด็กสาวที่อ่อนกว่าตัวเองถึงสิบปีอยู่
“หนาว...กอด”
“เอ๊ะ?” ใบบัวรู้สึกใ ใบหน้าสวยขึ้นเป็รอยริ้วแดงซ่าน นี่เขาจะให้เธอกอดอย่างนั้นเหรอ? มันไม่สมควรแน่ๆ นังบัว ใบบัวคิดในใจ
“กอดหน่อย...” น้ำเสียงแหบพร่ายังคงครวญครางร่ำร้องอยู่อย่างนั้นจนคนตัวเล็กหวั่นใจ หรือว่าเธอควรจะกอดเขาอย่างที่ขอดี?
“คุณภู...ไม่มีสติแล้วนะคะ” เธอที่โดนจับข้อมืออยู่พยายามพูดให้เขาได้สติ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็ผลเพราะภูริชไม่ได้ฟังเธออยู่เลย
‘จับคุณหลวงทำผัวเสียสิ จงใช้โอกาสนี้แหละใบบัว’
น้ำเสียงหวานของผู้หญิงชวนน่าขนลุกเหมือนกระซิบอยู่ข้างหูของเธอ ใบบัวขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“ม ไม่!” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง
แม้ว่าจะเคยเห็นเขาผ่านทางหน้าจอทีวีแล้วแอบปลื้มคนเดียวเงียบๆ อยู่ร่ำไป แต่ภูริชมีแฟนและเป็ว่าที่เ้าบ่าวในวันพรุ่งนี้ งานแต่งกำลังจะถูกจัดขึ้น เธอไม่มีทางลอบเป็ชู้กับสามีชาวบ้านหน้าไหนทั้งนั้น
‘จับคุณหลวงทำผัวเสีย!’ เมื่อไม่ได้ดั่งใจ ผีสาวก็ยิ่งกำเริบออกคำสั่งมากกว่าเดิม
“ม ไม่! ออกไปนะ! ฮืออ” ใบบัวเริ่มครวญครางร้องไห้กระซิกออกมา ส่วนภูริชที่นอนสลบไม่รู้เื่ก็ยังคงจับเข้าที่ข้อมือเล็ก
‘อีใบบัว! เอ็งมิฟังข้ารึ!’ เมื่อไม่ได้ดั่งใจหวังก็ยิ่งเสียงดัง ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้ใบบัวก็จะต้องตกเป็เมียของภูริช
“ไม่ ฉ ฉันไม่ทำ!” ขอเป็แฟนคลับที่แอบปลื้มอยู่เพียงห่างๆ ไม่แตะเนื้อต้องตัวเขาไปมากกว่านี้เด็ดขาด! เธอจะไม่ยุ่งกับผู้ชายที่มีเ้าของแล้ว!
‘เอ็งต้องทำ!’
ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อร่างเล็กก็ถูกดึงลงให้นอนลงด้านข้างกับภูริชและแขนแกร่งก็สวมกอดเธอเอาไว้โดยที่เขาในตอนนี้สวมเสื้อยืดตัวใหญ่โคร่งและกางเกงเลย์แบบผูกเอวสีกรมท่าซึ่งเป็กางเกงที่ใบบัวเคยใส่ทำกิจกรรมรับน้องตอนมอปลาย ส่วนเสื้อยืดตัวใหญ่ก็เป็เสื้อของเพื่อนชายเธอที่เคยชวนมาทำงานกลุ่มที่บ้านแล้วเลอะสีจึงถอดทิ้งเอาไว้ที่นี่
“ค คุณภูปล่อยนะคะ...เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”
เธอกลัวว่าปู่มิ่งหรือว่าพวกออแกไนซ์ที่มาจัดงานในวันนี้จะมาเห็นเข้า ใครมาเห็นเธออยู่กับภูริชในท่าทางแบบนี้คงไม่ดีแน่ เขาจะเป็เ้าบ่าวในวันพรุ่งนี้แล้ว
“อยากกอด....” ไม่พูดเพียงอย่างเดียวแต่กระชับอ้อมกอดให้แแ่มากยิ่งขึ้น จมูกโด่งไล้ไปทั่วกรอบหน้าสวย เขาพรหมจูบและประกบริมฝีปากหนาเข้าหาริมฝีปากบางระเรื่อที่แสนจะอิ่มของเด็กสาว
ดวงหน้าเล็กตาโตใเมื่อโดนจู่โจ่ย่างนั้น เกิดมายี่สิบปีไม่เคยต้องมือชายใด ยิ่งมาแตะต้องจุดนี้ก็ยิ่งไม่เคย
“อืม...” ลิ้นร้อนแลกกันนัวพัลวัน ใบบัวเองก็เคลิบเคลิ้มไปกับัันั้น เธอหลับตาพริ้มให้เขาได้จูบอย่างดูดดื่ม มือหนาเริ่มไล้ไปทั่วเรือนร่างเล็กที่แสนจะบอบบางในชุดเสื้อยืดสีชมพูกับกางเกงขาสั้น เนื้อตัวของเธอเปียกซ่กไปด้วยน้ำฝนซึ่งทำให้ภูริชที่นอนอยู่ขัดใจ
มือหนาถลกถอดเสื้อยืดของเธอแล้วโยนทิ้งออกไปพร้อมกับจู่โจมที่อกอวบภายใต้บราเซียสีขาวสะอาดตา
“ค คุณภูขา...”
คนตัวเล็กเรียกชื่อเขาขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แสนจะหวั่นใจ ไม่คิดว่าจะมาตกอยู่ในสภาพนี้ได้ มือหนาเคล้าคลึงอกอวบผ่านบราเซียสีขาว
“อื้อ..” เสียงคนตัวใหญ่คำรามดังขึ้นอย่างไม่ถูกใจที่ไม่สามารถััเนื้อนุ่มนวลได้ เขาสอดมือมาด้านหลังคนตัวเล็กที่นอนตะแคงอยู่แล้วปลดตะขอบราเซียนั้นออกก่อนจะโยนทิ้งไป ร่างเล็กเปลือยเปล่าท่อนบนเหลือเพียงกางเกงท่อนล่างที่ปกปิดความงดงามเอาไว้
“คุณภู....”
ใกับการกระทำที่แสนจะอุกฉกรรจ์เช่นนี้ รีบยกมือขึ้นปกปิดเต้านมสวยเป่งแต่ก็ไม่เป็ผลเพราะมือหนาจับกระชากออกแล้วขยับตัวมาใกล้ให้แนบชิดใช้ปากงับเข้าที่ยอดปทุมถันหวานชูชันยั่วใจ
“อ๊าส์!” โดนจู่โจมอมยอดอกสีหวานเข้าแบบนั้นหญิงสาวก็ครวญครางเสียงกระเส่า มือเล็กยกขึ้นลูบไล้ไปทั่วเรือนกายแกร่งรวมไปถึงกล้ามแขนกำยำที่เธอได้แต่วาดฝันอยู่ในทุกค่ำคืนแต่ก็ไม่เคยได้ัั ไม่อยากจะเชื่อว่าในวันนี้จะได้มาอยู่ในอ้อมแขนเขาแล้ว
แต่เมื่อคิดได้ว่าเขาในตอนนี้กำลังจะแต่งงานก็พยายามจะถลาตัวออกแต่ก็ไม่เป็ผลเพราะคนตัวใหญ่กว่าดูดดื่มเต้านมนั้นราวกับทารกที่หิวนมแม่...ราวกับว่าต้องมนต์สะกด
“อื้ม...หวาน” ภูริชรู้สึกมอมเมาไปกับร่างกายที่แสนจะหวานนวลไม่อยากผละตัวออกเลยแม้แต่น้อย
จากหน้าอกก็เลื่อนลงมาจนถึงสะดือและเลื่อนลงมาต่ำกว่านั้น มือแกร่งปลดเข้าที่กระดุมกางเกงขาสั้นของเด็กสาวพร้อมกับแพนตี้ตัวน้อยสีขาวลอดผ่านเรียวขาสวยก่อนจะโยนทิ้งลงไปที่ข้างเตียงไม้ที่ทั้งคู่กำลังนอนอยู่
เรือนไม้เก่าๆ หลังเล็ก มีเตียงไม้ ตู้เสื้อผ้าไม้และโต๊ะเครื่องแป้งที่เป็ไม้ ที่นี่เป็เรือนเก่าซึ่งปัจจุบันเขายกให้ใบบัวได้นอนและอาศัยอยู่ที่นี่ ส่วนห้องของปู่มิ่งผู้เป็ปู่ของเธออยู่ห่างถัดออกไป
ภูริชลืมตาขึ้นพร้อมทำตาสะลึมสะลือแล้วจ้องมองนวลกุหลาบสวยนั้นด้วยความคึกคะนองใจ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดแต่เขา้าเหลือเกิน...ตอนนี้เขาไร้ซึ่ง สติสัมปชัญญะเป็ที่เรียบร้อย
ไม่รอช้าก้มลงเข้าที่หว่างขาของเธอแล้วใช้มือหนาประคองต้นขาอวบให้อ้าออกและแอ่นขึ้นยกซดใช้ลิ้นเลียเข้าที่กลีบดอกไม้หวานขึ้นลงแซะร่องฉ่ำน้ำไปมา
“อ๊าส์ ซี้ด!” เด็กสาวอย่างใบบัวร้องครวญครางด้วยความเสียวซ่านที่ถูกซ่ำแซะร่องแฉะน้ำด้วยลิ้นร้อนของชายหนุ่มผู้เป็เ้านาย มันเสียวเหลือเกิน...เกินจะทานทน
ใบหน้าสวยขึ้นรอยริ้วแดง ตาปรือเผยอจ้องมองคนที่ซดกลีบกุหลาบอยู่ด้านล่างแล้วใช้มือเรียวเล็กขยำขยี้เส้นผมสีดำขลับของชายผู้นั้น ไม่เคยโดนกระทำแบบนี้มาก่อนแต่กลับรู้สึกชอบมาก มันเป็ความรู้สึกที่เธอไม่อาจบรรยายได้รู้เพียงว่าอยากจะแอ่นให้เขาซดอยู่อย่างนี้ไปนานๆ
“อื้ม ม้วบ” คนตัวใหญ่กว่าบีบเม้มติ่งสวาทนั้นอย่างพึงพอใจ ไม่เพียงเท่านั้นยังใช้นิ้วกลางแกร่งแหย่เข้าร่องเสียวของหญิงสาวทั้งยังใช้ลิ้นร้อนเลียปลอบประโลมไปทั่วๆ เพื่อให้น้ำหล่อลื่นทุเลาความคับแน่นนั้น นิ้วกลางแกร่งเข้าไปได้เพียงข้อนิ้วเดียว!
“อื้อ จ เจ็บค่ะ หนะ หนูไม่เคย...”
เพราะไม่เคยสำหรับเื่อย่างว่า ร่องกุหลาบสวยจึงกลืนกินนิ้วกลางแกร่งเข้าได้เพียงหนึ่งข้อนิ้ว ภูริชไม่สามารถยัดไปมากกว่านี้ได้จึงชักนิ้วออกแล้วอ้าขาเธอให้กว้างมากกว่าเดิมก่อนจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าตรงกลางร่องกรีดลิ้นขึ้นลงไปมาแล้วแยงลิ้นเข้าไปเพื่อเปิดทางสำหรับความเสียวขั้นต่อไปที่กำลังจะเกิดขึ้น
“อ๋า~”
คนตัวเล็กร้องเสียงหลงพยายามกดหัวเขาเข้าให้แนบชิด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“บัวลูก เป็อะไรหรือเปล่า เห็นคุณภูริชเดินมาทางนี้บ้างไหม?”
2K
