อาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า
บ้านที่วุ่นวายมาทั้งวันในที่สุดก็เงียบสงบลง
ม่ายซุ่ยนั่งขัดสมาธิอยู่ที่โต๊ะผิงไฟเบื้องหน้ามีแต่สีแดงละลานตาเต็มไปหมดนั่งรอมาเป็เวลานานแล้วก็ยังไม่มีใครสักคนเข้ามา นางอดไม่ได้จึงเปิดผ้าคลุมหน้าขึ้นเล็กน้อยจากนั้นก็ลอบสำรวจมองดูสภาพภายในห้องหอ บ้านตระกูลเซียวนี้ดูแล้วก็ไม่ถือว่าร่ำรวยแต่อย่างใดตรงข้ามโต๊ะผิงไฟคือโต๊ะไม้สีดำสภาพไม่เก่าไม่ใหม่ บนโต๊ะนอกจากเทียนแดงสองเล่มกับผัดฟักทองไหม้ๆสองจานก็ไม่มีสิ่งอื่นอีก
แสงอาทิตย์สีส้มยามเย็นส่องทะลุกระดาษขาวที่แปะใหม่บนหน้าต่างลอดเข้ามาในห้องหลงเหลือรัศมีของความอบอุ่นไว้บนเสื่อกกผืนกลางเก่ากลางใหม่ ผ้าฝ้ายหยาบสีแดงผืนใหม่เอี่ยมถูกพับอย่างเป็ระเบียบอยู่ที่มุมห้อง้าปักลายเป็ดแมนดารินคู่เล่นน้ำ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็การตกแต่งห้องหอที่เหมาะสมยิ่ง
ดูก็รู้ว่าตระกูลเซียวให้ความใส่ใจกับการจัดงานแต่งงานในครั้งนี้มากเท่าใด
จิตใจของม่ายซุ่ยเหมือนได้รับการปลอบโยนขึ้นมาเล็กน้อย
ถ้าหากว่าเซียวจิ่งเถียนผู้นี้เป็เหมือนคนธรรมดาสามัญทั่วไปที่รู้จักทำมาหากินและมองนางเป็คนในครอบครัวละก็ต่อให้ยากจนแค่ไหนก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับนางเลยแม้แต่น้อย นางไม่เคยกลัวความลำบากยากจนนางแค่อยากมีชีวิตและดำรงชีวิตต่อไปก็เท่านั้น
ม่ายซุ่ยคนเดิมแม้ว่าจะเป็หญิงสาว แต่ก็เป็หญิงที่ทำงานลำบากตรากตรำมาไม่น้อยเนื่องจากนางอยู่ภายใต้อาณัติของผู้อื่นแล้วก็ไม่สามารถเดินถือหนังสือชมนกชมไม้ทั้งวันเช่นม่ายฮวา หรือนั่งว่างๆ อยู่ที่เตาผิงไฟไม่ทำการทำงานทั้งวันเช่นหลี่ซื่อได้
บิดาของอู๋ซานหลางคือนักปราชญ์อู๋ผู้เป็อาจารย์ที่มีชื่อเสียงของม่ายเจียวาฐานะครอบครัวของตระกูลอู๋ถือว่ามั่งคั่งไม่น้อย เนื่องจากนางและอู๋ซานหลางไปมาหาสู่กันโดยตลอดอู๋ซานหลางจึงมักจะพานางไปฟังบิดาของเขาสอนหนังสืออยู่เสมอๆ เขาจับมือนางสอนเขียนหนังสือทั้งยังชอบยกหนังสือที่ซื้อมาให้นางอ่านอีกด้วย
ม่ายซุ่ยตั้งใจเล่าเรียนเป็อย่างมาก ตอนที่ว่างจากการทำงานก็มักจะหยิบกิ่งไม้มาหัดเขียนตัวอักษรบนพื้นดินหลายปีมานี้นางอ่านออกเขียนได้ไม่น้อย การเขียนหนังสือกลายมาเป็สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจนางจากชีวิตที่มืดหม่นไร้แสงสว่างนี้
อู๋ซานหลางกำชับกำนางเสมอว่า ‘เ้าต้องตั้งใจฝึกฝนเขียนอักษรและอ่านหนังสือสะใภ้ของตระกูลอู๋จะต้องรู้หนังสืออ่านออกเขียนได้’
นางที่กำลังกินแผ่นแป้งข้าวโพดอย่างเอร็ดอร่อยอยู่พยักหน้ารับคำอย่างแรง
ตอนนั้นนางอยากแต่งงานกับเขาเป็อย่างมากมาก จนไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
อู๋ซานหลางตั้งใจเรียนอ่านเขียนเพื่อมีชื่อเสียงให้บรรพบุรุษได้ภาคภูมิใจ
และม่ายซุ่ยคนก่อนก็ตั้งใจเรียนหนังสือเพื่อที่จะได้แต่งงานกับอู๋ซานหลาง
ม่ายซุ่ยยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าการแต่งงานครั้งนี้ตระกูลเซียวเป็ฝ่ายได้กำไรเสียแล้วเซียวจิ่งเถียนไม่ได้ทำอะไรเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ใช้แป้งสาลีกระสอบเดียวก็สามารถแต่งภรรยาที่รู้หนังสือกลับบ้านไปได้
เวลานั้นเองมีเสียงเดินดังมาจากด้านนอกห้อง
“ท่านแม่พี่สะใภ้คนใหม่สวยหรือไม่?”
“จะสวยหรือไม่สวยนั้นไม่สำคัญหรอก ขอเพียงสามารถดูแลบ้านและใช้ชีวิตร่วมกันได้ก็เพียงพอแล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงคนคุยกันม่ายซุ่ยก็รีบเอาผ้าคลุมหน้าลงทันทีเรียกสติให้หยุดคิดเื่ราวต่างๆ พร้อมนั่งหลังตรงอกผายอย่างสง่างาม
เมิ่งซื่อกับเซียวอวิ๋นเหนียงผลักประตูเข้ามา
“พี่สะใภ้ท่านนั่งมานานขนาดนี้ คงเมื่อยแล้วสินะ” เมื่อเข้าห้องมาเซียวอวิ๋นเหนียงก็ตรงเข้ามาจับมือม่ายซุ่ยอย่างดีใจพร้อมพูดว่า“ในนี้ไม่มีคนนอกท่านปลดผ้าคลุมหน้าออกเถอะ”
“ได้สิ” ม่ายซุ่ยถอดผ้าคลุมหน้าออกอย่างเป็ธรรมชาติ
เด็กสาวอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปีส่งยิ้มและมองมาที่นางอย่างดีใจหน้าของเด็กสาวกลมแป้นดวงตาสุกใส ดูแล้วััได้ถึงความอบอุ่นมีน้ำใจ ได้ยินนางเรียกตนว่าพี่สะใภ้ม่ายซุ่ยก็รู้ทันทีว่าเด็กคนนี้จะต้องเป็น้องสาวของเซียวจิ่งเถียนอย่างแน่นอน ซึ่งก็คือน้องสาวสามีของนางนั่นเอง
“ลูกสะใภ้ วันนี้ทั้งวันจิ่งเถียนไม่ได้เข้ามาหาเ้าเลยหรือ?” เมิ่งซื่อเหลือบมองเทียนคู่บนโต๊ะคิ้วขมวด“แม้แต่ข้าวก็ไม่เอามาให้เ้ากินหรือ?”
ตามธรรมเนียมนั้น อาหารของเ้าสาวจะต้องให้เ้าบ่าวเป็ผู้นำมาให้ด้วยตนเอง
จากนั้นเมื่อทั้งสองคนกินข้าวร่วมกันเสร็จ เ้าบ่าวก็จะจุดเทียนมงคลสีแดงคู่นี้ซึ่งเป็เทียนที่สามารถให้ความสว่างไสวทั้งคืนโดยไม่ดับ
สิ่งเหล่านี้นางได้บอกกำชับกับลูกชายไว้เป็อย่างดี
“เขาน่าจะยุ่งอยู่ จึงยังไม่ได้มา” ม่ายซุ่ยฝืนยิ้ม
นางไม่กล้าคาดหวังให้ผู้ชายคนนี้ดีต่อนาง ยิ่งเขาเ็าต่อนางยิ่งดีนางขอเพียงเท่านี้
“ดูสิท่านแม่ พวกเขาเป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว” เซียวอวิ๋นเหนียงหัวเราะร่า“ขนาดยังไม่ได้เจอหน้ากัน พี่สะใภ้ก็ออกโรงปกป้องพี่สามเสียแล้ว”
“ช่างพูดเสียจริงเด็กคนนี้ ยังไม่รีบยกอาหารมาให้พี่สะใภ้เ้าอีก”เมิ่งซื่อด่าไปหัวเราะไป เมื่อนางยิ้มริ้วรอยแห่งวัยก็จะปรากฏขึ้น แต่ก็ยังดูออกว่าสมัยก่อนนางมีรูปโฉมงดงามเพียงใด
แม่สามีผู้นี้ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนนิสัยดุร้าย
“ขอบคุณท่านป้า เอ่อ...ท่านแม่” ม่ายซุ่ยค่อยๆ เบาใจ
“ม่ายซุ่ยเอ๋ย เ้าแต่งเข้าบ้านมาแล้ว เราก็เป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว”เมิ่งซื่อนั่งลงข้างโต๊ะผิงไฟเปิดใจพูดกับม่ายซุ่ย “แม่รู้ว่าบิดาของเ้าเสียไปั้แ่เ้ายังเล็กมารดาของเ้าก็แต่งงานใหม่ เ้าจึงอาศัยอยู่กับลุงของเ้าจนเติบใหญ่ ช่างเป็เด็กที่มีชีวิตรันทดนักด้วยเหตุนี้เองทำให้แม่รู้ว่าเ้าจะต้องเป็ภรรยาที่ดีและสามารถดูแลครอบครัวได้อย่างแน่นอนอีกอย่างจิ่งเถียนเ้าก็คงเคยได้ยินมาบ้างแล้ว ว่าเขาออกไปท่องยุทธภพอยู่หลายปีเพิ่งกลับมาเมื่อเดือนที่แล้วที่พวกเรา้าให้เขาแต่งงานก็เพื่อหาทางรั้งให้เขาอยู่ที่นี่ ไม่อยากให้เขาจากบ้านไปอีกแล้วแม่ไม่ปิดบังเ้านะ ที่จริงแล้วครั้งนี้ที่เขากลับมาเป็เพราะเขาได้รับาเ็ จนถึงตอนนี้แขนของเขาก็ยังใช้การได้ไม่ดีนักแม่รู้ดีว่าลูกชายของแม่เป็เช่นไร เขาเป็คนที่จิตใจดี ขอเพียงเ้ายินดีใช้ชีวิตร่วมกับเขาเขาจะต้องดีต่อเ้าอย่างแน่นอน”
“ข้าจะจดจำคำสอนของท่านแม่ไว้” ม่ายซุ่ยก้มหน้ารับคำ
เมิ่งซื่อยิ้มอย่างพอใจ
ลูกสะใภ้คนนี้ดูไปก็เป็คนอ่อนโยนอบอุ่นอยู่ไม่น้อย จิ่งเถียนลูกชายของนางจะต้องชอบอย่างแน่นอน
ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่นั้นเอง เซียวอวิ๋นเหนียงก็ยกอาหารเข้ามาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก“ท่านแม่ พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองทำเกินไปแล้ว จานก็ไม่ล้าง พื้นก็ไม่กวาดถู แต่กลับพาลูกกลับบ้านแม่ตนเองไปกันหมดแล้วบอกว่าจะไปส่งขนมมงคล ไปส่งพรุ่งนี้ไม่ได้หรืออย่างไรนะ เ้าขนมมงคลนี่ทำไมต้องไปกันวันนี้ด้วยเห็นได้ชัดว่าแอบหนีไป”
“พอแล้วน่า เ้าไม่ต้องพูดแล้ว แม่เป็คนให้พวกนางกลับไปส่งขนมมงคลเองก็แค่ล้างจานไม่กี่ใบไม่ใช่หรือ เดี๋ยวแม่กลับไปล้างเอง” เมิ่งซื่อลุกออกไป
“พี่สะใภ้ดีแล้วที่ท่านมา” เซียวอวิ๋นเหนียงยกอาหารวางบนโต๊ะผิงไฟพร้อมกระซิบ“พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รอง พวกนางไม่เคยเห็นท่านแม่อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ที่ผ่านมาหากไม่มีข้าคอยปกป้องดูแลก็ไม่รู้ว่าท่านแม่จะต้องได้รับความลำบากใจเพียงใดจากพวกนางทั้งสอง! ตอนนี้ท่านมาแล้วข้าก็มีฝ่ายแล้วขอเพียงพวกเราร่วมมือกันข้าไม่เชื่อว่าเราไม่สามารถเอาชนะพวกนางได้!”
“อวิ๋นเหนียงครอบครัวเดียวกันอย่างไร ก็ควรจะใช้ชีวิตร่วมกันดีๆนะ” ม่ายซุ่ยขมวดคิ้ว นางไม่ได้้ามาเพื่อทะเลาะเบาะแว้งกับใคร
‘นางหนูเอ๋ยความสงบสุขในครอบครัวเป็สิ่งที่มีค่าที่สุดนะ!’
“พี่สะใภ้ท่านเพิ่งมา ท่านไม่รู้หรอกว่าพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองเห็นแก่ตัวไร้น้ำใจเพียงใด” เซียวอวิ๋นเหนียงพูดด้วยสีหน้าโกรธแค้น นางเท้าสะเอวบ่นอย่างโมโหว่า“พวกนางอาศัยว่าพี่ใหญ่กับพี่รองออกทะเลหาปลาเหน็ดเหนื่อยยากลำบาก จึงคิดอยากจะแยกบ้านออกไปอยู่กันเองหลายครั้งที่พูดเื่นี้บอกว่าอยู่ด้วยกันก็มีแต่จะอดตาย แต่พวกนางไม่กล้าไปพูดกับท่านพ่อคอยแต่บีบบังคับให้ท่านแม่ไปออกความคิดเห็น อันที่จริงท่านแม่ยอมรับแล้วแต่ท่านพ่อไม่เห็นด้วยโดยบอกว่าอยู่รวมกันหลายคนมีกำลังมากกว่า ต้องอยู่ด้วยกันเท่านั้นชีวิตจึงจะไม่ลำบากแต่พวกนางจ้องแต่จะต่อว่าหาว่าท่านแม่ยุยงท่านพ่อ ทั้งยังบอกว่าเป็ท่านแม่ที่ไม่อยากแยกบ้านท่านดูสิ นี่มันรังแกกันชัดๆ!”
ม่ายซุ่ยไม่ตอบ
นางเพิ่งมา ก็ไม่รู้จะออกความเห็นอันใดต่อเื่ราวในตระกูลเซียว
อันที่จริงนางอยากถามว่า เซียวจิ่งเถียนพี่ชายของเ้าใช่ปีศาจร้ายที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตาจริงหรือไม่? ตำแหน่งพี่สะใภ้อันดับที่สามในตระกูลเซียวนี้นางจะอยู่ได้จริงหรือ?
เซียวอวิ๋นเหนียงเห็นม่ายซุ่ยไม่แสดงท่าทีสนใจอันใดต่อเื่นี้ก็รู้สึกผิดหวังและหมดความสนใจที่จะพูดคุยกับนางต่อ หลังจากนั่งอยู่สักพักก็ค่อยๆ ลุกจากไปอย่างขมขื่นนางก็หลงคิดว่าตนเองจะได้พรรคพวกเพิ่มเสียอีก!
หลังจากเซียวอวิ๋นเหนียงกลับไปแล้ว ม่ายซุ่ยจึงเริ่มกินอาหารที่นางยกมาให้อย่างเอร็ดอร่อยบะหมี่เนื้อตุ๋นในชามกระเบื้องสีดำใบใหญ่ส่งกลิ่นหอมโชยออกมา หมั่นโถวสีขาวนวลที่ผสมแป้งข้าวโพดนั้นเนื้อนิ่มนุ่มลิ้นช่างเป็อาหารที่ดีต่อสุขภาพอะไรเช่นนี้!
กินไปกินมานางก็รู้สึกโศกเศร้าขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยนี่นาง...นางแต่งงานออกเรือนเช่นนี้น่ะหรือ?
เวลาผ่านไปจนฟ้ามืดลงอย่างไม่รู้ตัว
ม่ายซุ่ยเริ่มรู้สึกกระวนกระวาย
ไม่ว่าอย่างไรวันนี้ก็เป็คืนส่งตัวเข้าห้องหอของเขาและนาง ซึ่งไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรกับนางก็ล้วนแต่เป็เื่ที่สมควรจะเกิดขึ้นอยู่แล้วทั้งสิ้นแต่ว่านางในภพที่แล้วนอกจากเคยแอบรักเพื่อนที่ทำงานแล้วก็ไม่เคยคบหาดูใจกับใครเลยแม้แต่คนเดียวแล้วตอนนี้อยู่ดีๆ ก็มาเผชิญกับปัญหาที่ต้องนอนร่วมเตียงกับผู้ชายแปลกหน้า นางจึงรู้สึกกระวนกระวายใจเป็อย่างมากนางไม่ได้เตรียมใจมาสำหรับเื่นั้น นางควรทำอย่างไรดี?
นางยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ทนไม่ไหวจนต้องลงมาจากโต๊ะผิงไฟนางเปิดผ้าม่านกั้นประตูห้องสีแดงผืนใหญ่ออก จากนั้นเดินไปยังห้องข้างๆ
ประตูห้องหันหน้าเข้าหาลานหน้าบ้าน ในห้องเต็มไปด้วยแหและอุปกรณ์จับปลาวางเรียงอยู่ข้างกำแพงใต้หน้าต่างยังมีเตียงไม้หลังหนึ่งที่จัดอย่างสะอาดเรียบร้อย อีกด้านหนึ่งของมุมห้องยังมีชั้นวางหนังสือเมื่อเดินเข้าไปใกล้ยังได้กลิ่นน้ำมันไม้ถงอ่อนๆ โชยมา บนชั้นมีหนังสือวางอยู่ประปรายในความมืดสลัวนั้นถึงแม้ว่าม่ายซุ่ยจะมองไม่เห็นว่าเป็หนังสือประเภทใด แต่ในใจของนางก็รู้สึกเบาใจขึ้นมากอย่างน้อยผู้ชายที่อ่านหนังสือก็ไม่โหดร้ายทารุณอย่างแน่นอน
นางกวาดสายตามองผ่านหน้าต่างออกไปยังด้านนอก สำรวจบ้านหลังใหม่ของนางหลังนี้พื้นที่บ้านตระกูลเซียวนี้ถือว่ากว้างขวางอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีบ่อน้ำขนาดใหญ่อยู่กลางลานบ้านข้างๆ บ่อน้ำมีต้นพุทรารูปร่างคดงอต้นหนึ่งและดอกไม้สวยงามนานาชนิด ที่ส่งกลิ่นหอมดึงดูดผีเสื้อหลากสีมากมายมาดอมดม
ด้านหลังต้นพุทราเป็ห้องหลักสี่ห้อง เห็นเมิ่งซื่อและเซียวอวิ๋นเหนียงกำลังยุ่งอยู่กับการทำอาหารเดินเข้าเดินออกห้องครัวเช่นนั้นบริเวณสี่ห้องนั้นก็คงจะเป็ที่พักอาศัยของท่านพ่อ ท่านแม่และเซียวอวิ๋นเหนียงทางด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกมีห้องฝั่งละสามห้อง หน้าประตูยังมีเสื้อผ้าที่เพิ่งซักตากเรียงกันอยู่แน่นอนว่านี่จะต้องเป็ห้องของครอบครัวพี่ใหญ่และครอบครัวพี่รองอย่างแน่นอน ส่วนห้องหอของนางและเซียวจิ่งเถียนอยู่ทางฝั่งทิศใต้เนื่องจากอยู่ฝั่งเดียวกับประตูบ้านทางทิศใต้จึงมีห้องเพียงสองห้องเท่านั้น
ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก
ร่างสูงใหญ่กำยำเดินเข้ามา แสงจันทร์กระทบร่างสูงจากด้านหลังทำให้ม่ายซุ่ยเห็นหน้าเขาไม่ชัดแต่นางเห็นชุดแต่งงานสีแดงสดที่เขาสวมใส่ นางจึงรู้ว่านี่คือเซียวจิ่งเถียนสามีหมาดๆของนาง!
“ท่าน...ท่านกลับมาแล้ว” ม่ายซุ่ยก้าวไปข้างหน้า นางทำอะไรไม่ถูกได้แต่บิดแขนเสื้อไปมาสภาพจิตใจเหมือนกวางน้อยกลัวราชสีห์ ตอนนั้นเองที่นางได้กลิ่นเหล้าลอยโชยออกมาจากร่างสูง
เขาดื่มเหล้า...
เซียวจิ่งเถียนไม่ชายตามองมาที่นางเลยแม้แต่น้อยเขาเดินหน้าถมึงทึงขึ้นเตียงไปทันทีที่เขาล้มตัวลงนอนเตียงเล็กแทบจะรับน้ำหนักของร่างสูงใหญ่ไม่ไหว จนส่งเสียงสั่นะเืออกมา
ม่ายซุ่ยไม่กล้ารบกวนเขาอีก นางจึงเปิดม่านกั้นประตูออกมาแล้วกลับเข้าไปที่ห้องหอจากนั้นก็ค่อยๆ ขึ้นไปนั่งข้างโต๊ะผิงไฟอย่างไร้เสียง นางดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มพร้อมกับล้มตัวลงนอนในใจก็คิดว่าถ้าหากเขาบุกเข้ามากลางดึกจะทำอย่างไร?
ภายในห้องเงียบสนิท จะมีก็แต่เสียงแมลงกลางคืนที่หลบอยู่ตามซอกหลืบห้องส่งเสียงต่ำๆออกมาบ้างเท่านั้น
จนกระทั่งได้ยินเซียวจิ่งเถียนส่งเสียงกรนออกมา จิตใจของม่ายซุ่ยที่พะวงอยู่ถึงได้ปล่อยวางลงความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าค่อยๆ เข้าโจมตีนางจนกระทั่งนางผล็อยหลับไป
******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/989b72eeb7cc486fe81b7f5e2bdce5a8
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่Fisherman หนุ่มประมงที่รักที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #Fisherman หนุ่มประมงที่รัก #readAwrite ด้วยน้า
1K
