ทันทีที่เขาแล้วเธอก้าวไปอยู่บริเวณการตำหนักและมองแผ่นป้าย เขาทำถูกทำให้สูญเสียจิติญญารวมถึงการควบคุมร่างกายทันที โดยเฉพาะชู หยาง เขานั้นเป็ถึงผู้ยิ่งใหญ่บน์ กลับไม่คิดว่ามันจะเป็การสืบทอดหลอมรวมเป็หนึ่งระหว่างชายและหญิงซึ่งเป็ความผิดพลาดที่เขาไม่ทันระวังตัวของเขาเองไม่สามารถควบคุมอะไรได้อีกแล้วและพยายามฝืนไม่หันไปมอง ลู่ เม่ยเม่ย
เขาพยายามฝืนสุดความสามารถ และกางมือออกไป หลังไว้ด้านหน้าข้างหนึ่ง อีกข้างไม่ทำตามสั่งและยื่นมือออกไปทางลู่ เม่ยเม่ย เขาพยายามรวบรวมสมาธิให้เป็หนึ่งเดียวการที่เขาทำแบบนี้เพื่อยับยั้งอารมณ์พลังหยางที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องถ้าเขาไม่สามารถทนได้เขาก็จะพ่ายแพ้กับมันช่างเป็วิชาที่น่ารังเกียจเสียจริง เพียงข้าจะมันก็เกิดความผิดพลาดถึงเพียงนี้ (ไมว่าใครก็ล้วนผิดพลาดได้เสมอ)ดวงตาของมันแดงก่ำและกดเขี้ยวเต็มไปด้วยความแค้นและสำนึกกับความผิดพลาดในการที่จิตใจไม่ยอมแพ้ของมันค่อยๆต่ำลงและรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆยิ่งฝืนยิ่งทำให้ร่างกายเริ่มแตกซ่าน
จณะเดียวกันลู่ เม่ยเม่ย นางพยายามดิ้นรนอารมณ์พลังหยิน นางรู้ดีว่าถ้าเกิดมาไม่สามารถต่อต้านหรือยับยั้งได้สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ นางรู้ดีว่าจะเกิดอะไร ต่อให้นางที่หล่นมากเพียงใดก็ไม่อาจต้านทานกับพลังหญิงที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างสุดถ้านางไม่ยอมปลดปล่อยก็จะทำให้ร่างกายแตกสร้างเช่นเดียวกับชู หยาง
น้ำตาของนางเอ่อล้นกับจิตใจของนายที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาเพราะว่านางนั้นเป็ถึงบุตรสาวของราชวงศ์ลู่ ต้องแบกรับชะตาของกรรมของราชวงศ์นี่เป็เพียงบททดสอบเล็กๆเท่านั้น แต่ชายตรงหน้าพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมอารมณ์หยางดวงตาของนางนั้นชายหนุ่มผู้ที่พยายามอย่างหนักไฟที่ร้อนรุ่มอยู่บริเวณด้านรอบของ ชูหยาง ได้ดวงตาที่แดงก่ำของเขาอยู่นั้น
ชู หยางกล่าว แม่นางลู่ เม่ย เม่ย ข้ารู้ดีว่าไม่ช้าไม่เร็วเ้ากับข้าก็ไม่อาจจะหยุดยั้งพลังหญิงและอย่างได้ข้าก็ไม่ได้อยากผูกพันใครเพราะเพียงแค่ร่างกายเท่านั้นต่อให้เป็สุข์ข้าก็ไม่ยินยอมเ้าผิดหวังกับสิ่งที่ข้ากับเ้าหรือไม่
ลู่ เม่ยเม่ยได้ยินคำกล่าวของชู หยาง และตอบกลับไปว่า ไปตอนที่ข้ายังเด็กถ้าฝึกฝนอย่างหนักกว่าจะก้าวข้ามผ่านลำบากและรับผิดชอบต่อราชวงศ์ ถึงแม้ข้าจะเป็สตรีแต่ข้าก็ไม่เคยย่อท้อความลำบากเป็ธิดาไม่ใช่บุรุษที่จะสืบทอดบัลลังก์ แต่ตัวข้านั้นไม่ได้หวังว่าจะขึ้นครองราชย์ หวังเพียงให้ประชาชนนั้นอยู่เป็สุขไม่ถูกรุกรานโดยราชวงศ์อื่น เหรียญเท่านั้นและความลำบากแค่นี้จะหยุดยั้งให้ข้า ไม่รับการสืบทอดได้อย่างไร ใบหน้าที่เ็าของนาง นิทานที่นางตั้งไว้มันทำให้ชู หยาง รู้สึกประทับใจกับคำพูดและปณิธานของนางอย่างจริงใจ
ชู หยางกล่าว ถ้าจะเคารพในการตัดสินใจของเ้า หากเ้าไม่้าที่จะรับมรดกนี้ ข้าจะออกไปที่นี่ทันที ถึงแม้มันจะทำให้ข้าต้องตายลง ข้าไม่ยินยอมที่จะทำให้เ้าต้องมีมลทิน เพราะเ้านั้นไม่ได้ชอบข้าให้มีความสัมพันธ์อย่างไรมันก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดๆได้ ถ้าเป็ชายยึดถือคติประจำใจของข้าเสมอถ้าไม่สิ่งที่ไม่ใช่ของตน เพียงแค่ใจตนเท่านั้นที่เป็อิสระเหนือสิ่งอื่นใด สำหรับความรู้สึกข้าที่มีต่อเ้า มันคืออะไรถ้าไม่ทราบทันทีที่ข้าเห็นเ้าความรู้สึกประหลาดมันก็เกิดขึ้นข้าคงบอกเ้าได้เพียงเท่านี้ก่อนที่ข้าจะใช้พลังลมปราณเพื่อออกจากสถานที่นี้ เ้าไม่ต้องกังวล
ทันที่คำพูดของชู หยางออกมานั้น ทำให้ลู่ เม่ยเม่ย ถึงกับใเพราะว่านาก็รู้สึกแบบเดียวกับชู หยาง นางเป็สตรีนางจะพูดแบบนั้นได้อย่างไร น่าจะเก็บความรู้สึกตรงนั้นไว้โดยที่ไม่บอกเขา แต่ขณะเดียวกันหรือยังกำลังจะออกไปนั้น นางก็กล่าวว่า ข้ารู้สึกเช่นเดียวกับเ้าั้แ่พบกันครั้งแรก ข้าคงบอกเ้านายว่าหมายถึงความรู้สึกที่ข้าบอกไม่ได้มันไม่ชัดเจน จะไม่เหมือนบางอย่างที่ทำให้ข้าต้องมนต์บางอย่างความรู้สึกนี้ข้าก็ตอบเ้าไม่ได้เช่นเดียวกัน มันไม่ใช่ความเกลียด หรือมันเรียกว่าอะไรข้าก็ตอบไม่ได้แต่ตอนที่ข้าเห็นเ้ากำลังโดนพวกศิษย์สำนักกระบี่์ธาราข้าก็รู้ได้ว่าถ้าต้องไปยืนอยู่ตรงนั้นเพื่อช่วยเหลือเ้าแต่เมื่อเ้าสามารถแก้ไขปัญหาได้ ตัวข้าได้เพียงมองรอเ้าขึ้นมาเท่านั้นนี่คือสิ่งที่ข้าจะกล่าวกับเ้า ข้าไม่ได้รังเกียจตัวเ้าเลย
เสื้อผ้าของนางกำลังเปียกปอนด้วยเหงื่อที่ไหลผ่านเสื้อผ้าสีขาวกำลังบางจนเห็นด้านในอันสวยสดงดงามเป็รูปภาพที่น่ามองถ้าใครได้เห็นลักษณะของนางตอนนี้ต้องบอกได้ว่าไม่มีใครทนทานและความต้านทานของความอยากได้อย่างแน่นอน เสื้อผ้าของนางค่อยๆอะไรหายไปทีละส่วนทีละส่วน แล้วชู หยาง ก็มีลักษณะเช่นเดียวกันกับนางแต่เพียงว่าเสื้อผ้าของเขาโดนเผาไหม้ไปจนหมดเหลือเพียงส่วนล่างเท่านั้นที่กำลังจะหายไป
105
