เช้าวันถัดมา… ไป๋ซูเถียนตื่นขึ้น พร้อมความรู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย
‘คงเพราะฝันร้ายล่ะมั้ง… รู้สึกเหนื่อยแปลกๆ เหมือนทำงานหนักมาทั้งคืนอย่างนั้นล่ะ..’
หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเริ่มค้นห้องเพื่อตามหาลูกแก้วมารที่เห็นในฝัน ถ้าจำไม่ผิดในนิยายเขียนว่าไป๋ซูเถียนเก็บมันไว้ในกล่องใบหนึ่ง ทว่าหาอยู่พักใหญ่ก็ยังไม่พบของที่้า
“เสี่ยวซี เ้าเห็นกล่องสีดำของข้าหรือไม่?”
สาวใช้ประจำตัวสะดุ้งเฮือก ก่อนจะนิ่งไปคล้ายถูกสาป ไป๋ซูเถียนเห็นนางผิดปกติจึงหันมามอง
“มีอะไรหรือ?”
“คุณหนู.. ท่านอย่าฝึกวิชามารได้หรือไม่?” เสียงสั่นๆ เอ่ยก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นคล้ายหวาดกลัวอย่างมาก ใบหน้าซีดขาวเงยขึ้นสบตาผู้เป็นาย เพื่อบอกว่าตนใช้ความกล้ามากมายเพียงใดที่จะพูดประโยคเมื่อครู่นี้ออกมา
“หืมม..เ้ารู้เื่นี้ด้วยหรือ?” หญิงสาวประหลาดใจนัก การฝึกวิชามารเป็เื่ต้องห้าม ไป๋ซูเถียนคนเดิมเก็บเื่นี้เป็ความลับสุดยอดตลอดมา ไม่คิดว่าเสี่ยวซีจะทราบเื่นี้เช่นกัน
ร่างที่คุกเข่าอยู่ยิ่งสั่นแรงขึ้นจนน่าสงสาร เด็กสาวกลัวมาก นางกลัวจะถูกคุณหนูฆ่า แต่หากอยู่แบบนี้ต่อไปอย่างไรก็ต้องตายสักวัน… นางไม่อาจทนรับแรงกดดันเช่นนี้ได้อีกต่อไป หลายวันมานี้คุณหนูร่าเริง ใจดี ใบหน้างดงามมีรอยยิ้มแจ่มใสทำให้นางมีความสุขมาก เสี่ยวซีไม่อยากเห็นคุณหนูกลับไปเป็คนเดิมที่โหดร้ายเ็าอีก!
“วิชามารนั่นอยู่ที่ไหนล่ะ?” ผู้เป็นายเอ่ยถาม
เสี่ยวซีก้มหน้าลงไม่ตอบ ทว่าไป๋ซูเถียนก็ไม่ได้เร่งเร้าอะไร หญิงสาวเพียงนั่งยิ้มนิ่งๆ รอให้สาวใช้คลายความหวาดกลัวลงด้วยตนเอง
‘คุณหนูลองใจข้าหรือ?! หากข้าทราบสถานที่เก็บของพวกนั้น … คุณหนูก็จะสังหารข้าใช่หรือไม่?!’
แต่เมื่อเงยหน้าเห็นรอยยิ้มสงบนิ่งและประกายตาอ่อนโยนคู่นั้น เสี่ยวซีตัดสินใจเชื่อสัญชาตญาณตนเองดูสักครั้ง เด็กสาวลุกขึ้นเดินไปเลื่อนเตียงของไป๋ซูเถียนออก ด้านหลังหัวเตียงปรากฏช่องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่นัก เสี่ยวซีพบช่องลับนี้โดยบังเอิญเมื่อสองปีก่อนขณะทำความสะอาด มือเล็กล้วงเข้าไปหยิบกล่องไม้สีดำเรียบๆ ใบหนึ่งออกมาวางตรงหน้านายสาว
ไป๋ซูเถียนมองกล่องไม้ด้วยสายตาครุ่นคิด นางทราบดีว่าในกล่องมีลูกแก้วมารหนึ่งลูก และหนังสือเวทย์ที่มารสีดำในฝันตัวนั้นมอบให้
ในที่สุดก็รู้แล้วว่าเหตุใดไป๋ซูเถียนคนก่อนจึงได้กลายเป็นางมารร้าย เด็กหญิงตัวเล็กคนนั้นเติบโตมาด้วยความปรารถนาที่จะล้างแค้น มิน่า…หลังจากที่นางดูดซับลูกแก้วสำเร็จตอนอายุ 18 สิ่งแรกที่ไป๋ซูเถียนทำลายก็คือ ‘แคว้นหนิง’ จนเหลือเพียงแผ่นดินรกร้าง!
นึกถึงแคว้นหนิง ความเคียดแค้นก็แล่นวูบขึ้นมาในใจจนรู้สึกอึดอัด ทว่าครู่เดียวเท่านั้นความร้อนสายหนึ่งก็กระจายออกไปทั่วร่าง… ขับไล่ความไม่สบายตัวเ่าั้ออกไป นางกลับมาเป็เสี่ยวเถียนคนเดิมที่แจ่มใสและมองโลกในแง่ดีอีกครั้ง
หญิงสาวรู้ดีว่าเมื่อครู่คงเป็ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ในร่างนี้ แต่ว่า.. แม้จะเห็นใจไป๋ซูเถียนคนเก่าเพียงใด นางก็ไม่อาจดำเนินชีวิตตามเนื้อเื่เดิมได้
ฝึกฝนวิชามาร ฆ่าล้างแคว้น จับจักรพรรดิไปขึงพืดกลางอากาศ.. คิดถึงวีรกรรมเ่าั้หญิงสาวก็ได้แต่ส่ายหน้า
‘ขอโทษนะ... ฉันแค่อยากใช้ชีวิตสุดท้ายนี้อย่างสงบเท่านั้น’
มือบางเอื้อมไปหยิบกล่องไม้สีดำคิดจะนำไปฝังทำลาย ทันใดนั้นเส้นสายสีดำพลันพวยพุ่งออกมาจากกล่องนั้นจำนวนมาก ก่อนจะดูดซึมเข้าสู่ร่างของไป๋ซูเถียน!
หญิงสาวที่ถูกปราณมารจู่โจมกะทันหัน นิ่งชะงักคล้ายถูกไฟช้อต ความเ็ปผสมอาการชาแล่นปราดจากมือทั้งสองข้างก่อนจะกระจายไปทั่วร่าง ชั่วขณะนั้นไป๋ซูเถียนไม่อาจขยับตัวได้ ลูกแก้วมารด้านในกล่องกำลังลดขนาดลงอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าครั้งใด นางสามารถดูดซับไอมารเข้าร่างด้วยความเร็วที่มากกว่าไป๋ซูเถียนคนเดิมนับร้อยนับพันเท่า!
เสี่ยวซีมองผู้เป็นายจับกล่องไว้นิ่งๆ อย่างไม่เข้าใจ อย่าว่าแต่นางเป็เพียงคนธรรมดาเท่านั้น แม้แต่ในหมู่ผู้ฝึกเวทย์ก็มีหลายคนที่ไม่อาจมองเห็นไอมารได้ กระทั่งลูกแก้วมารถูกไป๋ซูเถียนดูดซับจนหมดสิ้น เด็กสาวจึงค่อยมองสภาพของผู้เป็นายด้วยอาการใ!!
หญิงสาวยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้ากล่องไม้สีดำ ลูกแก้วมารที่ไป๋ซูเถียนคนเดิมดูดซับมาสิบปียังไม่หมดกลับถูกนางดูดเข้าร่างไปในเวลาไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น!
‘ไม่จริงน่า..! ไม่ใช่ว่าอีกสองปีจึงจะดูดซับลูกแก้วมารหมดหรือ? .. แล้วนี่ข้ากลายเป็มารไปแล้วหรือไม่?!’
“คุณหนู ..!!!”
เสียงเสี่ยวซีะโลั่นก่อนจะวิ่งปราดเข้ามาหา สีหน้าสาวใช้ดูกังวลอย่างมาก ไป๋ซูเถียนไม่เข้าใจความห่วงใยของนาง กระทั่งของเหลวอุ่นๆ จำนวนมากหยดลงบนต้นขา กระโปรงสีขาวบนตักถูกเืสดย้อมเป็วงกว้าง
หญิงสาวยกมือลูบหน้าก็พบว่า โลหิตจำนวนหนึ่งกำลังไหลออกจากจมูกและดวงตาของนาง!!
หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็วูบดับไป…!!
นางฝันอีกแล้ว เงาร่างบุรุษผู้หนึ่งปรากฏขึ้นเลือนลาง ดูเหมือนเขากำลังนั่งเท้าคางมองนางอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่….
‘เ้าดูดซับปราณมารหรือ?’ เสียงทุ้มเอ่ยถาม
เสียงนี้ช่างเหมือนกับเสียงของใครคนนั้น.. คนที่เป็แสงตะวันในชีวิตเก่าของนาง ทว่าในความฝัน… เสียงนี้ไม่ได้สร้างความอบอุ่นใจ แต่กลับทำให้ใจเต้นรัวเร็ว หวั่นไหวแทบบ้า …
‘เปล่านะ .. ข้า.. ข้าก็แค่ฝึกมาบ้างเท่านั้น!’ เสียงหวานเอ่ยแก้ตัวอย่างร้อนรน นางรู้สึกกลัวมาก.. กลัวว่าเขาจะรังเกียจนาง..
‘เอาเถอะ… อย่าสร้างเื่ให้ข้าก็แล้วกัน’ ชายที่นั่งอยู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายหงุดหงิดผิดหวัง ก่อนจะสะบัดมือไล่
ทว่าหญิงสาวในฝันไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่ง หัวใจของนางกระซิบว่า ที่ของนางคืออยู่ข้างกายเขาเพียงเท่านั้น!
‘หากข้าไม่สร้างเื่ ท่านจะ..อนุญาตให้ข้าอยู่ข้างท่านได้หรือไม่?’
ประโยคนี้ของนางคงทำให้เขาพอใจ.. อารมณ์ของชายผู้นั้นดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
‘หืมม.. อยากอยู่ข้างข้า ไม่กลัวข้าฆ่าเ้าหรือ?’ เสียงทุ้มต่ำแฝงรอยยั่วเย้าอย่างน่าประหลาด แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ใครบางคนยอมะโเข้ากองไฟอย่างเต็มใจ
‘ข้าไม่กลัว!’
… ได้ตายอยู่ข้างเขานางคงมีความสุขมาก น่าเสียดาย… สุดท้ายคนผู้นั้นกลับไม่เลือกนาง..
‘… หลันซีเซียน ข้าจะฆ่าเ้าให้ได้ ..!!!’
เสียงกรีดร้องบ้าคลั่งจากหัวใจที่แหลกสลาย ปลุกไป๋ซูเถียนขึ้นจากฝัน ทันทีที่ลืมตาของเหลวคาวที่ถูกป้อนเข้ามาเต็มปากก็ทำให้นางตาสว่าง ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะพ่นน้ำรสชาติเค็มหวานนั้นออกมาทันที
“แหวะ.. อะไรเนี่ย?!”
เสี่ยวซีเห็นผู้เป็นายฟื้นขึ้นก็ดีใจมาก แม้เืที่บรรจงป้อนให้นางช้อนนั้นตอนนี้จะเลอะเทอะเต็มตัวนาง เด็กสาวก็เพียงเช็ดออกอย่างลวกๆ เท่านั้น
“คุณหนูรอง ท่านเป็อย่างไรบ้างเ้าคะ?” สีหน้าของเสี่ยวซียินดีจนเกือบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว
เห็นนายสาวเืออกและสลบไปหลังัักล่องสีดำ เสี่ยวซีก็ร้อนใจยิ่ง.. ทว่าแม้จะห่วงแค่ไหนนางก็ไม่กล้าเชิญหมอมาช่วยตรวจอาการของผู้เป็นาย เพราะโทษของการฝึกฝนวิชาเวทย์สายมารในแผ่นดินนี้คือ ปะาเท่านั้น
เสี่ยวซีพยายามดูแลไป๋ซูเถียนเช่นที่เคยทำ นั่นคือป้อนเืสดให้ร่างที่หลับใหล ทว่าผู้ที่ควรสลบไปสิบวัน คราวนี้กลับใช้เวลาเพียงชั่วยามเดียวเท่านั้น ทั้งยังมีท่าทางรังเกียจเืในชามอีกด้วย
“เสี่ยวซีต่อไปหากข้าไม่ได้สั่งอย่าเอาเืมาป้อนข้าอีกนะ” ไป๋ซูเถียนเหลือบมองชามเืในมือสาวใช้ด้วยสีหน้าพะอืดพะอม
“เอ๋.. คุณหนูไม่ต้องกินแล้วหรือเ้าคะ?”
เสี่ยวซีไม่เข้าใจ.. ไป๋ซูเถียนก็ไม่เข้าใจร่างกายของตัวเองเช่นกัน ในนิยายกล่าวว่าทุกครั้งหลังดูดซับไอมารเข้าร่าง ไป๋ซูเถียนจะกระหายเืมาก หากสิบวันที่นางนอนหลับไม่ได้ดื่มเืวันละชาม นางจะตื่นขึ้นพร้อมกับอาการหิวและอาละวาดรุนแรง
นางไม่เพียงขาดเืไม่ได้ แต่ยังขาดไอมารไม่ได้ด้วยเช่นกัน… ในสิบวันที่นางตื่นหากไม่ได้ดูดซับไอมาร ร่างกายของนางก็จะเ็ปทรมานคล้ายถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงร่าง
หลายปีที่ผ่านมาไม่มีสักวันที่ไป๋ซูเถียนได้ใช้ชีวิตเช่นคนปกติ!
ทว่าไป๋ซูเถียนตอนนี้.. นางไม่ดูดไอมารก็ไม่เป็ไร นางไม่ดื่มเืก็ยังมีสติดีทุกอย่าง ไหนจะไอมารเมื่อครู่ที่ดูดซับเข้าไปทั้งที่มีจำนวนมหาศาล ทว่าไป๋ซูเถียนไม่เพียงไม่กลายเป็มาร แค่นอนหลับไปหนึ่งชั่วยามไอมารในร่างกลับสลายไปจนหมดสิ้น!
“จะอะไรก็ช่าง.. ข้าแข็งแรงดีก็พอแล้ว” แม้จะยังงุนงงในร่างกายตัวเองอยู่บ้าง แต่นางก็ยังคงเป็เสี่ยวเถียนคนเดิมที่มองโลกง่ายๆ ใบหน้างดงามปรากฏรอยยิ้มสบายใจอีกครั้ง
‘ในเมื่อตรงหน้าไม่เจอปัญหาแล้วจะคิดวุ่นวายไปทำไมล่ะ?! เอาเวลาไปทำเื่มีประโยชน์ดีกว่า!’
ดวงตาสีน้ำตาลสลับเงินมองออกไปนอกหน้าต่าง พระอาทิตย์เคลื่อนไปจนเกือบจะถึงกลางศีรษะ ทันใดนั้นหญิงสาวก็มีสีหน้าใ .. ไปซูเถียนดีดตัวกระโจนพรวดลงจากเตียงจนเสี่ยวซีแทบหลบไม่ทัน
“แย่แล้ว!! สายแล้ว!! ข้านัดลูกค้าไว้นี่!!” นึกถึงเงินจำนวนมากและคำสัญญาว่าวันนี้จะนำขี้ผึ้งบำรุงผิวไปขายในตลาด หญิงสาวก็ร้อนใจเหมือนถูกไฟลน
….เงินทองไม่เคยรอใคร!
ร่างบางรีบทำความสะอาดผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ..รวดเร็วราวลมพัด “เร็วเข้าๆ !! เกาเหลียงล่ะ เ้าไปบอกเขาให้มารอข้าหน้าประตูได้เลย!!”
เสี่ยวซีพลอยถูกความกระตือรือร้นของนายสาวทำให้หลงลืมเื่อื่นไปอย่างง่ายดาย กระทั่งนางมองคุณหนูพาเกาเหลียงกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเรือนไป ความสงสัยค่อยเข้าครอบงำสมองเล็กๆ ของนางอีกครั้ง
คุณหนูรองไม่เหมือนเดิมสักนิด ไม่ว่านิสัยหรือความเคยชินก็เปลี่ยนแปลงราวคนละคน คุณหนูคนเดิมให้ความรู้สึกเ็าโหดร้าย … คล้ายว่าหากทำให้ไม่พอใจไป๋ซูเถียนสามารถสังหารนางได้ทุกเมื่อ
ขณะที่คุณหนูคนนี้กลับต่างออกไป รอบตัวมีแต่บรรยากาศอบอุ่นสบายใจ ยิ่งรู้จักยิ่งอยากอยู่ใกล้ชิดนางมากขึ้นทุกที
“หรือว่าคุณหนูจะถูกสลับิญญา?!” ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเื่นี้เป็ไปได้ เสี่ยวซีไม่เหมือนไป๋ซีเฉิงที่คอยดูแลน้องสาวอยู่ห่างๆ บนโลกนี้นางคือผู้ที่อยู่กับไป๋ซูเถียนมากที่สุด ดังนั้นเมื่อไป๋ซูเถียนเปลี่ยนไปนางย่อมเป็คนแรกทีาััได้
… ไม่ว่าจะเป็เทพหรือผีก็ช่าง.. ขอให้คนผู้นี้อยู่ที่นี่ไปนานๆ ด้วยเถิด
หลายวันต่อมา ไป๋ซูเถียนวุ่นวายกับการปรุงยาและขายยา จนลืมเื่ลูกแก้วมารไปสนิท แผงเล็กๆ ของนางได้รับความนิยมจนต้องดึงเอาเสี่ยวซีมาช่วยที่ตลาดด้วย สินค้าขายดีหญิงสาวก็รับทรัพย์อย่างเพลิดเพลินใจ ไม่กี่วันเท่านั้นไป๋ซูเถียนก็รวบรวมเงินได้เกือบห้าร้อยตำลึงแล้ว!
มีคนซื้อยามากก็เริ่มมีคนป่วยมาปรึกษา หญิงสาวจึงอาศัยโอกาสนี้ฝึกการวินิจฉัยโรคกับเกาเหลียงไปด้วยในเวลาเดียวกัน
ไป๋ซูเถียนมีความรู้ด้านการแพทย์จากโลกเดิม รวมกับสมองอันปราดเปรื่องทำให้สามารถเรียนรู้ได้รวดเร็วยิ่งนัก ไม่กี่วันนี้เกาเหลียงเริ่มปล่อยให้นางวินิจฉัยโรคง่ายๆ โดยมีตัวเขาคอยยืนกำกับอยู่ด้านข้าง หากไม่ถึงที่สุดก็จะไม่เข้าไปร่วมตัดสินใจกับนางเด็ดขาด
“โรคของท่านเกิดจากอาหารไม่ย่อย เพราะกระเพาะเย็นเกินไป แนะนำให้ทานอาหารกลุ่มเนื้อไก่ งดปลาและอาหารทะเล ข้ามียาช่วยย่อย และรักษาแผลในกระเพาะ ทานยาต่อเนื่องร่วมกับปฏิบัติตามคำแนะนำของข้า ไม่เกินสองเดือนก็จะหายเป็ปกติ” เสียงใสอธิบายรวดเดียวอย่างคล่องแคล่ว คล้ายผู้มีประสบการณ์ ผู้ป่วยทั้งหลายต่างมองหมอหญิงผู้งดงามนางนี้ด้วยความชื่นชม
“ท่านหมอน้อยเก่งจริงๆ วินิจฉัยและแนะนำเหมือนหมอที่ร้านยาเว่ยถิงเลย เสียดายยาของพวกเขาแพงมากข้าจ่ายไม่ไหว”
“อืมม… ยาของข้า หนึ่งเดือนราคาแปดสิบอีแปะ ไม่ทราบท่านลำบากหรือไม่?” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างเอื้อเฟื้อ
โรคกระเพาะเป็โรคเรื้อรังจำต้องทานยานาน ค่ายาของเขาจึงแพงกว่าคนอื่นอยู่บ้าง ไป๋ซูเถียนเห็นคนผู้นี้แต่งตัวคล้ายนายนายพราน เงินที่หาได้คงไม่มากมายนัก … หากเขาจ่ายไม่ไหวนางยังคิดจะมอบให้เขาเปล่าๆ
“ไม่รบกวนท่านหมอ … เงินเท่านี้ข้ายังจ่ายได้ ท่านไม่รู้หรอกยาที่ร้านยาเว่ยถิงจัดให้ข้าราคาเกือบห้าตำลึง ทั้งยังทานได้แค่สองอาทิตย์เท่านั้น!”
“ห้าตำลึง สองอาทิตย์ นั่นเท่ากับค่าใช้จ่ายในบ้านข้าทั้งเดือนเลย คนพวกนั้นไม่คิดจะให้คนจนมีชีวิตแล้วหรือไร?”
“เฮอะ ร้านยาเว่ยถิงหน้าเืจะตาย มีโรคไหนบ้างที่ค่ายาต่ำกว่าสี่ตำลึง”
“ใช่แล้ว แถมร้านยาเ่าั้ยังตั้งสมาคมเพื่อกำหนดราคา ตั้งใจขูดเืเนื้อชาวบ้าน เห็นพวกเราเป็คนป่วยไม่มีทางเลือกก็ต้องยอมจ่าย”
“ต่อไปพวกเรามีหมอน้อยกับหมอเกา ก็ไม่ต้องกลัวเจ็บป่วยไม่มีเงินรักษาแล้ว”
ไป๋ซูเถียนแม้จะดีใจที่ถูกชม นางก็ยังรู้สึกว่าไม่ควรโจมตีสายอาชีพเดียวกัน …
“พี่ๆ ทุกท่าน ยาของพวกเขาและยาของข้าคนละสูตรกัน ข้อดีข้อเสียแตกต่างย่อมไม่อาจเทียบราคากันได้ หากทานทานยาของข้าไม่หาย ยังอาจต้องเปลี่ยนไปใช้ยาของพวกเขา”
“หมอน้อยช่างน่ารักจริงๆ”
ชาวบ้านได้ฟังกลับรู้สึกว่าหญิงสาวถ่อมตัวได้น่ารักยิ่ง มีผู้ใดไม่ทราบว่ายาของหมอแผงลอยกลุ่มนี้มีประสิทธิภาพยอดเยี่ยม ไข้เปลี่ยนอากาศที่ต้องใช้เวลารักษาเกือบสองอาทิตย์ทานยาของนางไม่ถึงสามวันอาการก็ทุเลาลงแล้ว ยังมียาอีกหลายอย่างที่นางนำออกมาทุกคนล้วนพูดเป็เสียงเดียวกันว่าได้ผลดีกว่ายาที่ใช้เป็ประจำมาก
“ข้าพูดจริงนะ” ยาสูตรของนาง เน้นพิษต้านพิษ กับคนที่ร่างกายอ่อนแอมากๆ ย่อมไม่อาจใช้ยาขนานนี้ได้
…..อย่างไรก็ช่าง ดูเหมือนร้านยาในแคว้นนี้ขายของแพงเกินไปจริงๆ !
“ที่นี่ใช่มีหมอเทวดาใช่หรือไม่? โปรดช่วยลูกข้าด้วยเถิด!” เสียงขอความช่วยเหลือจากหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้นในฝูงชน
เอ๋.. หมอเทวดาอะไรกัน?
เบื้องหน้านาง … หญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ สวมเสื้อผ้าเก่าขาดกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าฝ่ากลุ่มคนเข้ามาหา มือของนางอุ้มเด็กชายวัยสี่ห้าขวบรูปร่างผ่ายผอมเอาไว้ ดวงตาเล็กๆ ปิดสนิท ใบหน้าซูบซีดดูเ็ปทรมาน แก้มขวาของเด็กคล้ายมีบางอย่างสีดำแปะติดอยู่
ทันทีที่เห็นเด็กคนนั้นชัดตา คนไข้ที่ยืนล้อมแผงของไป๋ซูเถียนอยู่ก็แตกฮือกันออกไปคนละทิศละทางด้วยท่าทางหวาดกลัว
“เฮ้ย.. นั่นมันโรคแผลศิลานี่!!”
13K
