บทที่ 21
แปลกประหลาด
ความสำคัญของความเข้าใจเล็กน้อยเกี่ยวกับกายาศักดิ์สิทธิ์โบราณนั้นไม่จำเป็ต้องกล่าวถึง ผู้ที่สร้างคัมภีร์โบราณสีทองนี้ ต้องเข้าใจยากาศักดิ์สิทธิ์โบราณอย่างไม่ต้องสงสัย และหากได้รับสิ่งนี้ สำหรับฉู่ซิวผู้มีความรู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับกายาศักดิ์สิทธิ์โบราณ ในอนาคตอาจจะช่วยลดเวลาในการก้าวข้ามขอบเขตได้มาก
คาถาเก้าอักขระ หรือที่เรียกว่าอักขระลับทั้งเก้า เป็วิชาลับที่แข็งแกร่งที่สุดใน์และโลก แต่หากอักขระลับทั้งเก้าแยกกันอาจจะไม่เท่ากับวิชาลับที่แข็งแกร่งที่สุดที่สร้างโดยขอบเขตจักรพรรดิ แต่หากอักขระลับทั้งเก้ารวมกันจะแข็งแกร่งกว่าวิชาลับส่วนใหญ่ที่สร้างโดยขอบเขตจักรพรรดิ
วิชาอักขระลับสิงจื่อมีความเร็วสูงสุด เป็วิชาลับที่เร็วที่สุดในโลก ฝึกฝนจนถึงขีดสุดสามารถััได้ถึงห้วงเวลา และสามารถข้ามผ่านการปิดกั้นของอาณาเขตส่วนใหญ่ได้โดยไม่ถูกจำกัด แต่ข้อเสียคือยากที่จะเข้าใจ ผู้บำเพ็ญต้องมีพร์และความเข้าใจที่แข็งแกร่งมาก
ตามตำนาน วิชาลับนี้หายสาบสูญไปจากทวีปต้าเทียนฉงเมื่อหมื่นปีก่อน ไม่มีใครฝึกฝนอีกต่อไป ไม่คิดว่าในหอเทพสถิตยังมีหยกฉวนกงที่ใช้สำหรับถ่ายทอดวิชาอยู่ บางทีอาจเป็เพราะขอบเขตจักรพรรดิของแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซูทิ้งไว้ั้แ่คราวนั้น เพื่อเป็รางวัลแก่ลูกศิษย์ในยุคหลัง ที่สามารถทำลายขีดจำกัดโบราณได้
ฉู่ซิวน้ำลายไหลเป็สายเพื่ออธิบายความปรารถนาของเขาที่มีต่อ ‘วิชาอักขระลับสิงจื่อ’ เขากำลังขาดวิชาลับที่เร็วถึงขีดสุดเช่นนี้ ส่วนเื่ที่ยากต่อการเข้าใจกายาศักดิ์สิทธิ์โบราณ? เขาก็้าความเข้าใจสูงมาก?
เฮอะ ! แต่ฉู่ซิวเป็ใคร? เขาคือคนหัวไวที่มีความเข้าใจเป็ที่หนึ่งในใต้หล้า
ผลเพลิงเหมันต์ คุณภาพเทวะ สมบัติล้ำค่าแห่ง์และโลก นี่ก็เป็สิ่งที่ฉู่ซิว ้าอย่างยิ่ง เพราะสมบัติประเภทนี้ ไม่ว่าจะเป็การก้าวข้ามขีดจำกัดหรือใช้บำเพ็ญกายาศักดิ์สิทธิ์ ล้วนมีประโยชน์อย่างมาก
ฉู่ซิวคิดไปมา สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือก ‘วิชาอักขระลับสิงจื่อ’
ถึงแม้จะไม่ได้สมบัติล้ำค่าแห่ง์และโลก เขาก็สามารถหามันได้อีก และั้แ่อดีตจนถึงปัจจุบันในโลกนี้ได้กำเนิดกายาศักดิ์สิทธิ์โบราณขึ้นมามากมาย ถึงแม้ครั้งนี้จะไม่ได้ข้อมูลที่้า ต่อไปก็ยังสามารถหาข้อมูลการบำเพ็ญที่เกี่ยวกับกายาศักดิ์สิทธิ์โบราณได้อีก
และถึงแม้จะหาไม่เจอ แล้วยังไง? ก็ไม่เห็นต้องทำอะไรมากมาย ก็แค่ค้นคว้าและตั้งใจบำเพ็ญด้วยตัวเอง ถ้าไม่มีความมั่นใจแม้แต่เื่นี้！ จะพูดถึงการมีชีวิตนิรันดร์ได้อย่างไร จะพูดถึงการไร้เทียมทานได้อย่างไร ?
วิชาอักขระลับสิงจื่อนั้นแตกต่างออกไป การที่จะได้พวกวิชาลับเช่นนี้มาครองนั้น ภายนอกหอเทพสถิตแทบจะหาไม่ได้เลย หรือบางทีอาจจะเป็ฉบับเดียวในโลกนี้ก็ได้
เมื่อคิดได้เช่นนนั้น เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไป
ฉู่ซิว ยื่นมือออกไปคว้าวิชาอักขระลับสิงจื่อเอาไว้
กริ๊ก~
อื้ออออ~
ลวดลายลึกลับนับไม่ถ้วนไหลเข้าสู่จิตสำนึกของฉู่ซิว วิชานั้นราวกับวิชาลับที่สมบูรณ์แบบไปตามกฎของธรรมชาติ บรรจุหลักการใหญ่ของเต๋าไว้ จารึกลงในส่วนลึกของจิตสำนึกเขา และจะไม่มีวันถูกลบเลือน ราวกับจะคงอยู่เช่นนั้นชั่วกาลนาน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด
หยกฉวนกงที่ช่วยถ่ายทอดวิชาได้แตกสลายเป็ผงธุลีไป ไม่เหลือความวิเศษเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
ประกายสีทองที่ห่อหุ้มร่างกายของเขาก็เริ่มจางลงเช่นกัน และไม่นานนัก
…
..
.
ทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติ บัดนี้ฉู่ซิวยืนอยู่กลางลานกว้างไท่ซู รอบตัวเขามีผู้คนมากมายเบียดเสียดกันแน่นขนัด ศิษย์ฝ่ายใน ศิษย์สืบทอด ศิษย์สายตรง และเหล่าผู้สูงส่งจากยอดเขาต่าง ๆ
ทุกคนมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนและตื่นเต้นยิ่งนัก
‘อ้าว นี่มัน…’
ฉู่ซิวคิดและเข้าใจได้ในทันที เขาได้ปีนไปจนถึงระดับที่หนึ่งของเสาศิลากงล้อสมุทร แน่นอนว่าทุกคนต้องมองมาที่เขาเป็ธรรมดา
“ฉู่ซิว…”
“ฉู่ซิว…”
ไม่รู้ว่าใครเป็คนเริ่มเรียกชื่อของเขา บรรดาศิษย์นับหมื่นบนลานกว้างต่างพากันร้องตาม ในเวลานี้ พวกเขารู้สึกตื่นเต้นในใจ จนไม่รู้ว่าจะแสดงออกอย่างไร ราวกับว่าการร้องเรียกชื่อนี้เท่านั้น จึงจะทำให้พวกเขาได้ระบายความรู้สึกออกมา
นอกกลุ่มคน เฉียวิ สาวหน้าสิว เซียวอี้เฟิง เหรินหงอิง ฉู่เซียวหราน มองดูเหตุการณ์นี้จากที่ไกล ๆ ด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน...
เซียวอี้เฟิงเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา เฉียวิรู้สึกประหลาดใจและสงสัย ส่วนสาวหน้าสิวนั้นหน้าตาไม่สู้ดีนัก การถูกชะตาล้อเล่นและตลบหลังเช่นนี้ทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เหรินหงอิงก้มหน้าลงไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ฉู่เซียวหรานอารมณ์ดี ใบหน้ายิ้มแย้มสดใส
“ฉู่ซิว~”
“ฉู่ซิว~”
เสียงะโดังก้องไปทั่วลานกว้าง บางทีอาจจะเสียงะเืถึงเก้าชั้นฟ้า! เหตุใดคนเหล่านี้จึงตื่นเต้นน่ะหรือ?
ในฐานะศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาต่างก็มั่นอกมั่นใจในตนเองและเกิดมาเพื่อดูถูกคนอื่นที่ด้อยกว่า
แล้วนี่เป็เพราะอะไร? อะไรที่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นจนะโออกมา
สาเหตุหลักคือพลังอันแข็งแกร่งของแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ต่างหาก แดนศักดิ์สิทธิ์นี้เคยมีขอบเขตจักรพรรดิ ตราบใดที่แดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู่อันยิ่งใหญ่ยืนหยัดอยู่เื้ัพวกเขา ไม่ว่าพวกเขาจะเผชิญหน้ากับใคร ก็จะไม่เกรงกลัว
ความแข็งแกร่งของแดนศักดิ์สิทธิ์ เป็ความพยายามร่วมกันของเหล่าผู้แข็งแกร่งสุดยอดหลายท่าน
ฉู่ซิวตอนนี้อาจเป็เพียงขอบเขตกงล้อสมุทรเท่านั้น ยังไม่นับว่าเป็ผู้แข็งแกร่งอะไร
แต่พวกเขาเชื่อว่าฉู่ซิวผู้ทำลายขีดจำกัดโบราณ ขึ้นไปถึงชั้น 99 ได้ ในอนาคตจะต้องเป็หนึ่งในผู้แข็งแกร่งสุดยอดอย่างแน่นอน สามารถเป็หนึ่งในเสาหลักของแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ และกลายเป็ต้นไม้ใหญ่ที่ปกป้องพวกเขาจากลมและฝน
ดังนั้นในเวลานี้พวกเขาจึงตื่นเต้นที่ดินแดนนี้กำเนิดอัจฉริยะขึ้นแล้ว แต่แน่นอนว่าก็มีพวกอิจฉาเช่นกัน
ฉู่ซิวรู้สึกถึงความแปลกประหลาด…
นึกถึงในชาติก่อน เหล่าศิษย์ของสำนักใหญ่ทั้งหลายพอเห็นเขาก็ไม่แยแส มองเขาเป็ปีศาจที่น่ารังเกียจด้วยซ้ำ
พอเจอหน้าก็จะทักทายว่า ‘ไอ้ปีศาจฉู่’
‘ไอ้ปีศาจฉู่มาแล้ว รีบหนีเร็ว’
‘ไอ้ปีศาจฉู่ไปตายซะ อะไรประมาณนั้น’
พอคิดถึงเื่เก่า ๆ แล้ว ก็ทำให้รู้ว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ฉู่ซิวถอนหายใจในใจ มุมปากเผยรอยยิ้มอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว อบอุ่นยิ่งกว่าแสงอาทิตย์
ในขณะนี้ เขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเขาเมื่อก่อนเป็ตัวร้ายที่หยาบคายเกินไป ถ้าตอนนั้นเขาแสร้งทำเป็คนดีมีคุณธรรมภายนอก แต่ลับหลังทำเื่ชั่วช้าอย่างเ้าเล่ห์ ใครจะตามมาล้อมสังหาร
‘สงสัยตอนนั้นจะเด็กไปหน่อย ?’
“ว้าว! ดูสิศิษย์พี่ยิ้มแล้วหล่อจัง” ศิษย์ฝ่ายในหญิงคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็เพราะตื่นเต้นมากไป！หรือเพราะฉู่ซิวหล่อจนเคลิ้มไป
เมื่อเห็นภาพนี้ ฉู่ซิวรู้สึกยินดียิ่งนักแสงสีดำและสีแดงสองแสงพุ่งมา ในพริบตาก็ร่อนลงตรงหน้าฉู่ซิว ปรากฎร่างของผู้เฒ่าหวงและโม่เฟยเหยียน ลูกศิษย์โดยรอบรีบคารวะ ปากก็เอ่ยทักทายสองท่านผู้เฒ่า
ท่านผู้เฒ่าหวงมองดูฉู่ซิวั้แ่หัวจรดเท้า รอยยิ้มบนใบหน้าซ่อนไม่มิด
“ฉู่ซิว...อืม！เ้าไม่เลวเลย ไม่เลวเลยจริงๆ” แม้แต่โม่เฟยเหยียน ผู้มีนิสัยเ็าก็ยังแย้มยิ้มเล็กน้อย
“ฉู่ซิว! ตามข้ามาเถอะ” ว่าแล้วก็โบกมือ หยิบเรือบิน สีแดงฉานคุณภาพ์ออกมา ฉู่ซิวผงกศีรษะไม่รู้สึกแปลกใจอะไรเท่าไหร่
แต่ก่อนจะขึ้นเรือบินเขาก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน โบกมือให้บรรดาศิษย์รอบกาย เปล่งเสียงกังวานว่า
“ขอบคุณเพื่อนร่วมสำนักทุกคนที่ให้กำลังใจข้าในวันนี้! ข้าจะพยายามบำเพ็ญต่อไป ไม่ทำให้สำนักต้องเสียชื่อ” พูดจบก็ะโขึ้นเรือบินของโม่เฟยเหยียน
เรือบินกลายเป็แสงโค้งในพริบตา มุ่งหน้าบินไปยังยอดเขาไท่ซู่
ส่วนที่ลานกว้างไท่ซู่ก็เกิดเสียงซุบซิบขึ้นทันที
“ศิษย์พี่ฉู่ซิว เป็คนใจดีจริง ๆ”
“ใช่แล้ว ๆ ถ่อมตนยิ่งนัก”
“ข้าชอบรอยยิ้มของศิษย์พี่ฉู่ซิว ช่างอ่อนโยนและอบอุ่นดั่งแสงตะวัน”
“ยิ่งไปกว่านั้นฉู่ซิวยังเป็คนที่ถ่อมตนมาก หากเป็คนอื่นที่ทำได้ถึงขั้นนี้ กลัวว่าจะโอ้อวดไปยันไหนต่อไหนแล้ว”
“จริงที่สุด จริงที่สุด…”
“หวังว่าศิษย์พี่ฉู่ซิวจะได้เป็บุตรศักดิ์ศิษย์แดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู่ของพวกเรา”
ก้อง~
เวลานี้มีเสียงระฆังดังออกมาจากหอศักดิ์สิทธิ์ไท่ซู่ ทุกคนเงยหน้ามองขึ้นไป สีหน้าเป็ปกติ ที่แท้ก็แค่มีคนเข้าไปในสิบอันดับแรกของเสาศิลาเสินเฉียว
เย่ฝานเดินออกมาด้วยใบหน้าตื่นเต้น
“ไม่เลว! ข้าได้อันดับแปดบนเสาศิลาขอบเขตเสินเฉียว”
“เคล็ดวิชาคุณภาพ์หนึ่งเล่ม พอใช้ได้!”
เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้าเคร่งขรึม อยากจะพูดประโยคหนึ่งว่า
‘ทุกคนล้อมเข้ามาเร็ว ข้าพร้อมจะสาธยายถึงความเก่งกาจของข้าแล้ว!’
กริบ~~
‘เสียงโห่ร้องล่ะ?’
‘โห่ร้องขึ้นมาสิ!’
เย่ฝานหันหน้ามองไปรอบ ๆ พบว่าศิษย์น้องรอบข้างกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกันอย่างเอาจริงเอาจัง
“พวกเ้ากำลังนินทาข้าหรือ?” เขาเอียงหูฟัง
จึงรู้ว่า พวกเขากำลังนินทาฉู่ซิว หลังจากรู้ความจริงแล้ว อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด
“ข้า...ข้าติดอันดับแปดในสิบแล้วนะ เหตุใดถึงไม่มีใครสนใจข้าเลย?”
“มองข้าสิ!”
39K
