ตอนที่ 5 ขอความช่วยเหลือ
หลายวันมานี้เจียงซูหนิงไม่ได้ออกไปที่ใด เวลานี้ยังไม่ค่อยมีเื่ยุ่งยากมากนักแต่จะมีอยู่เื่หนึ่งที่ทำให้บิดาของนางอาจเอาตัวไม่รอด
ถ้าลองคำนวณดูแล้วดูเหมือนว่าจะเป็วันนี้ที่มีพ่อค้าคนหนึ่งนำทองเป็หีบมาให้บิดาของนางบอกว่าหวังเพื่อตอบแทนที่บิดานางช่วยเหลือให้ความเป็ธรรมหาที่ทางเื่เข้ามาค้าขายในเมือง
ไม่คิดว่าหลังจากนั้นไม่นานจะถูกใส่ร้ายว่ารับสินบนจากพ่อค้าที่นำของเข้าเมืองผิดกฎหมาย แม้ฝ่าาจะเมตตาและฟังคำขอของเฟยหลงไว้ชีวิตบิดานางแต่ก็ถูกโบยอยู่หลายไม้จนล้มป่วย นับจากนั้นบิดานางก็กระเสาะกระแสะมาตลอดจนสิ้นใจก่อนนางจะเข้าวังได้ไม่นาน
ตอนนั้นเพื่อยึดในอำนาจเอาไว้ทำให้นางรีบเร่งเข้าหาองค์ชายซีห่าวเพื่อหาเสาหลักที่มั่นคง ลืมคิดไปว่าตลอดมานางมีเสาหลักที่มั่นคงอยู่แล้วแต่เพียงไม่หันไปมองเท่านั้น นางมองข้ามสิ่งที่ดีข้างกายไป เสียดายจนวันตายจริงๆ
"คุณหนูวันนี้ข้าจับตามองดูนายท่านอย่างที่คุณหนูสั่ง เมื่อครู่มีพ่อค้าผู้หนึ่งแต่งตัวดูดีมาหานายท่านพร้อมกับหีบใบเบ้อเร่อเ้าค่ะ"
"ไปเถอะถิงถิง ข้าจะไปพบท่านพ่อ" นางต้องไม่ให้บิดาของนางรับเงินนี้เอาไว้เด็ดขาดไม่ว่ายังไงหากไม่ได้รับเงินก็ย่อมไม่มีความผิด
แต่พอไปถึงนางกลับผิดหวังเมื่อนางพบเพียงบิดาของนางที่ยืนมองหีบที่เปิดออกด้านในบรรจุไปด้วยทองคำมากมายจนเต็มหีบ แต่ผู้ที่ส่งมันมากลับหายไป
"ท่านพ่อคนที่มาส่งของไปที่ใดแล้ว"
"อ่าวหนิงหนิงมาแล้วเหรอลูก พ่อกำลังจะให้คนไปตามเ้ามาดูเงินหีบนี้อยู่พอดี เ้าจะเอาไปใช้หรือไม่อยากได้เท่าไหร่ก็หยิบไปได้เลย"
"ไม่เอาเ้าค่ะ แล้วท่านพ่อก็ห้ามหยิบด้วยเพราะข้าจะส่งทองหีบนี้คืนเ้าของเดี๋ยวนี้"
"อ่อ ห๊ะ! ว่าไงนะ เ้าจะคืนไปทำไมพ่อค้าเว่ยนำมาให้พ่อเป็สินน้ำใจ พ่อเองก็มองว่าไม่มีสิ่งใดเสียหาย"เจียงหรูอี้มองดูบุตรสาวที่รักด้วยความงุนงง
"ทองหีบนี้แลกมาด้วยชื่อเสียงของท่านจะคุ้มหรือเ้าคะ ท่านพ่อไม่ควรรับเงินทองของคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ข้าจะนำไปคืนและหากท่านพ่อรับของพวกนี้อีกข้าจะไม่คุยกับท่านพ่ออีก! " คำสั่งของบุตรสาวล้วนเป็ประกาศิตที่เจียงหรูอี้ต้องทำตาม
ไม่ว่าบุตรสาวผู้นี้จะทำสิ่งใดก็ล้วนเป็สิ่งที่ดีและถูกต้อง เขานั้นทำผิดกับมารดาของนางก็จริงแต่เื่รักบุตรสาวเขานั้นมอบให้นางทดแทนสิ่งที่ทำกับมารดาของนางทุกอย่างและไม่เคยทำร้ายจิตใจนางเลยไม่ว่านางจะ้าสิ่งใดเขาก็ย่อมหามาวางไว้ให้นางทั้งหมด
เจียงซูหนิงแม้จะเอาแต่ใจไปบ้างแต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนความรักและความเอ็นดูที่ผู้เป็บิดาเช่นเขามองนางเปลี่ยนไปเลย ความผิดที่ทำลงไปแก้ไขไม่ได้แต่ก็จะทดแทนให้กับบุตรสาวอันเป็ที่รักที่เหลืออยู่อย่างเต็มที่
"เช่นนั้นพ่อก็ตามใจเ้า แต่พ่อค้าเว่ยผู้นั้นล่องเรือออกจากเมืองหลวงไปแล้ว ป่านนี้ก็คงถึงหัวเมืองได้แล้วกระมัง"
"ว่าไงนะ! "
ความยุ่งยากนี้ไม่รู้ว่ามาโดยไม่ทันตั้งตัวทำให้เจียงซูหนิงตามตื๊อทำตัวไม่ถูก นางจะไปหาผู้ใดมาช่วยกัน ผู้ที่จะช่วยนางได้เวลานี้ก็คงมีแค่เฟยหลง แต่เขาจะยอมช่วยนางจริงอย่างงั้นเหรอ ป่านนี้คงไม่คิดหาทางหนีจากนางดังเช่นที่เคยทำกระมัง
"เก็บทองหีบนี้เอาไว้ห้ามผู้ใดหยิบออกไปเด็ดขาด ข้าจะหาทางเอง"
"ได้ๆ งั้นพ่อไปก่อนนะต้องเข้าเฝ้าฝ่าาอีก"
"เ้าค่ะ"
เจียงซูหนิงยิ้มให้ผู้เป็บิดาที่ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติก่อนก็รักและเอ็นดูนางมาตลอด ไม่ว่านางจะทำสิ่งใดก็ตามใจนางเสียทุกอย่าง ชาติที่แล้วนางไม่ค่อยสนใจใส่ใจในความรักที่ผู้เป็บิดามอบให้ ชาตินี้นางจะปกป้องผู้ที่รักนางทำเพื่อนางด้วยใจจริงอย่างที่สุด นางรู้ดีว่าที่ผู้ที่เป็บิดาตามใจนางเพราะเื่มารดาที่ล่วงลับ เช่นนี้นางถึงไม่เคยโกรธเคืองผู้เป็บิดาเลย
"ถิงถิงไปจวนโหว"
"เ้าค่ะคุณหนู"
ยังไงนางก็จะขอเข้าพบเขาให้ได้ ไม่ว่าเขาจะเกลียดชังหน้านางเพียงใดนางก็จะต้องทำให้เขากลับมาเป็ของนางให้ได้ สมัยก่อนเขารักและเคารพบิดาของนางมากเพราะเป็สหายคนสนิทของบิดาเขา อย่างไรเสียเขาก็ต้องไม่มองข้ามความลำบากของบิดานางแน่นอน
จวนโหว
"คุณชายคุณหนูใหญ่เจียงมาขอเข้าพบท่านอีกแล้วขอรับ"อี้เฉินเข้ามารายงานคุณชายที่ยังคงอ่านตำรานิ่งไม่สนใจว่าผู้ใดมาขอพบ
"นางมาทำไม"
"เอ่อ...ไม่ทราบขอรับ"
"ไล่นางไปข้าไม่อยากพบนาง"
"ขอรับ"
อี้เฉินมองผู้เป็นายด้วยความลำบากใจ หลายวันมานี้คุณหนูใหญ่เจียงมาขอพบคุณชายเขาอยู่หลายวันแต่คุณชายเขาก็ใจแข็งไม่ให้เขาพบ แต่ก็ไม่แปลกที่จะเป็เช่นนี้เพราะปกติคุณชายเขาไม่ข้องแวะกับสตรีอยู่แล้ว
แต่ที่เขาทำท่าทางกระอักกระอ่วนใจก็เพราะทุกครั้งที่เขาไปแจ้งแก่ผู้เป็นายก็ต้องถูกคุณหนูใหญ่ผู้นั้นด่าคุณชายของตนต่อหน้าจนหูชา
"คุณหนูใหญ่เจียง คุณชาย..."
"ไม่พบอีกแล้ว ไม่ได้การแล้ว ข้ามาหลายวันยังไม่ยอมให้เข้าพบ ข้าไม่ยอมยังไงวันนี้ก็จะเข้าพบให้ได้ถ้าไม่ให้เข้าไปข้าจะนอนที่หน้าจวนโหวทั้งคืน! "
แม้จะต้องอับอายกับคำนินทาของชาวบ้านที่ลือกันว่านางตามตื๊อท่านโหวอยู่หลายวันแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จ ข่าวนี้ดังไปทั่วทั้งเมืองแล้วแต่นางก็หาได้สนใจ ยังไงก็ต้องช่วยบิดานางให้ได้
"คุณชาย คุณหนูใหญ่เจียงบอกถ้าท่านไม่ยอมให้นางเข้าพบจะนอนหน้าจวนโหวทั้งคืนขอรับ"
"ปล่อยนางไป" นางมีนิสัยดื้อรั้น หากนางจะทำเช่นนั้นเขาก็ตามใจนาง อย่างไรเสียก็ไม่ยอมพาหัวใจไปทำให้ตัวเองต้องหาทางออกไม่ได้อีก
ค่ำคืนนี้เริ่มหนาวเหน็บแต่เจียงซูหนิงก็ไม่ได้เลิกราไปง่ายๆ นางยังคงนั่งรออย่างใจเย็น หากเป็ชาติก่อนนางคงไม่เสียเวลาทำเื่เช่นนี้ แต่พอเป็ชาตินี้นางต้องหัดใจเย็นและเฝ้ารออย่างมีสติไม่บุ่มบ่ามให้เสียการใหญ่
สายตาที่เ็ามองไปด้านหน้าประตูจวนอย่างครุ่นคิดไม่เข้าใจว่านาง้าสิ่งใดจากเขา แม้จะพอรู้เื่ราวมาบ้างแต่ก็ไม่เข้าใจว่านางสนใจบิดาตัวเองมากเพียงนี้ั้แ่เมื่อใด
"คุณชายด้านนอก...เอ่อ อากาศเย็นมากแล้วขอรับ"
"นางยังไม่ไป..."
"ขอรับ ไม่คิดว่าคุณหนูใหญ่จะดื้อรั้นเพียงนี้"
"ปล่อยนางไป ข้าอยากรู้ว่านางจะทนได้มากเพียงใด"
เจียงซูหนิงเมื่อหลายปีก่อนนั้นไม่สนความเป็ตายของผู้ใดและดูถูกผู้อื่นไม่เคยมองผู้ต่ำต้อย เื่พวกนี้เขารู้ก่อนที่จะตกหลุมรักนาง แต่ที่รับไม่ได้เลยคือสิ่งที่นางทำกับเขา ทำกับผู้ที่รักนางหมดหัวใจไม่สนใจในสิ่งที่นางเป็ ขอเพียงนางรักเขา เขาก็พร้อมทำทุกอย่างเพื่อนางได้
1K
