บทที่6 :การสอบปลายภาค [4]
"คนต่อไป..."
กรรมการมองกระดานรายชื่อ
"เซเล่"
เสียงเรียกดังขึ้นทั่วสนาม
เซเล่ที่ยืนอยู่ข้างสนามสะดุ้งเล็กน้อย
"...ค่ะ"
เธอเดินออกไปกลางลานทดสอบ
จิยะที่นั่งดูอยู่รีบะโทันที
"สู้ ๆ นะ!"
"อย่าลืมหายใจด้วย!"
"ฉันไม่ได้ลืมหายใจสักหน่อย"
"เผื่อไว้ก่อน!"
"..."
เซเล่เริ่มรู้สึกว่าจิยะเป็สิ่งมีชีวิตที่แปลกมาก
เมื่อก้าวเข้าสู่หอคอยกระจกเงา
พื้นรอบตัวเริ่มเปลี่ยนสี แสงเวทมนตร์สว่างขึ้น
จากนั้นภาพทั้งหมดก็บิดเบี้ยว อากาศเย็นลงเสียงลมหายใจกลายเป็ไอขาวและภาพที่ปรากฏตรงหน้า
ทำให้เซเล่เบิกตากว้าง
"..."
"...ทุ่งน้ำแข็ง?"
สุดขอบฟ้า
ผืนน้ำแข็งสีเงินทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด ท้องฟ้ามืดมิด
มีเพียงดาวดวงเดียวส่องแสงอยู่เบื้องบน
เป็ภาพเดียวกับสถานที่ที่เธอเคยเห็นในความฝัน
หรืออาจไม่ใช่ความฝัน
"นี่มัน..."
หัวใจของเซเล่เต้นแรงขึ้น
จอสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงมุมสายตา
[กำลังสร้างบททดสอบ]
[ตรวจพบความสอดคล้อง]
[บททดสอบ : ความเร็วและการเคลื่อนไหวเหนือกาลเวลา]
[สนาม : ทุ่งเศษดาราเยือกแข็ง]
"...เอ๊ะ?"
ด้านนอกสนาม
อาจารย์หลายคนเริ่มมองหน้ากัน
"สนามแบบนี้มีอยู่ในฐานข้อมูลด้วยเหรอ"
"ไม่เคยเห็น"
"ระบบคงสร้างเอง"
แม้แต่กรรมการหลักยังขมวดคิ้ว
ภายในสนาม
เสียงประกาศดังขึ้น
[เป้าหมาย]
เข้าถึงจุดศูนย์กลางสนาม
หลบการโจมตีทั้งหมด
ฟุ่บ!
หุ่นกลเวทมนตร์ตัวแรกปรากฏขึ้น
จากนั้นตัวที่สอง
ตัวที่สาม
ตัวที่สี่
จนเต็มท้องฟ้า
"เดี๋ยวนะ"
เซเล่มองจำนวนศัตรู
"...นี่มันเยอะไปไหม"
ยังไม่ทันพูดจบ
เปรี้ยง!
ลำแสงสีแดงพุ่งตรงเข้าหาใบหน้า
เซเล่รีบเบี่ยงตัวหลบ
ฉึก!
แสงเฉียดปลายผมสีขาวไปเพียงเส้นเดียว
จากนั้นการโจมตีก็เริ่มขึ้นพร้อมกัน
ซ้าย
ขวา
หน้า
หลัง
้า
ทุกทิศทาง
หุ่นกลหลายสิบตัวพุ่งเข้ามาราวกับพายุ
"จบแล้ว"
นักเรียนบางคนพึมพำ
"โดนแน่"
"หลบไม่ได้หรอก"
แม้แต่เซร่าก็เริ่มกังวล
"...เซเล่"
ภายในสนาม
เซเล่กัดริมฝีปาก
ร่างกายเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ
แต่จำนวนการโจมตีมากเกินไป
มากจนคนปกติไม่มีทางหลบได้
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงกระซิบแ่เบาดังขึ้นในหัว
เหมือนวันนั้น
วันเดียวกับที่เธอได้รับเศษดารา
"แค่เล็กน้อยก็พอ"
"..."
"..."
เซเล่นิ่งไป
ก่อนมองจอสีฟ้า
[เศษดารา : ขอบเขตที่ถูกลืม]
[อนุญาตการใช้งานระดับต่ำ]
เธอลังเลเพียงเสี้ยววินาที
แล้วดึงพลังออกมาเพียงนิดเดียว
น้อยจนแทบจับไม่ได้
ฟุ่บ
โลกเงียบลง
ไม่ใช่ว่าศัตรูช้าลง
แต่เป็การรับรู้ของเธอที่เปลี่ยนไป
ลำแสงที่เคยพุ่งเร็วราวสายฟ้า
กลับดูเหมือนกำลังเคลื่อนที่ผ่านน้ำ
ช้า
นุ่มนวล
มองเห็นได้ชัดเจน
เซเล่ก้าวเท้า
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
ร่างของเธอหายไปจากจุดเดิม
ด้านนอกสนาม
นักเรียนทั้งหมดอ้าปากค้าง
"หะ?"
"เมื่อกี้..."
"เธอหายไปไหน?"
บนจอภาพ
สิ่งที่ปรากฏมีเพียงละอองแสงสีเงินจาง ๆ
ลอยอยู่ในอากาศ
ราวกับร่างกายของเซเล่แตกสลายเป็ฝุ่นดาว
ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งอีกตำแหน่งหนึ่ง
ลำแสงนับสิบพุ่งผ่านจุดที่เธอเคยยืน
แต่ไม่โดนแม้แต่นิดเดียว
ฟุ่บ
ฟุ่บ
ฟุ่บ
ทุกย่างก้าวทิ้งประกายสีเงินบางเบาไว้เื้ั
ราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนผืนน้ำแข็ง
ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็
ไม่มีท่วงท่าฟุ่มเฟือย
มีเพียงความเร็ว
และความงดงาม
"นั่นมัน..."
กรรมการคนหนึ่งหรี่ตา
"ความเร็วจริง ๆ เหรอ"
"ไม่"
อาจารย์อีกคนส่ายหน้า
"เหมือนเธอกำลัง..."
"...หลุดออกจากจังหวะเวลาชั่วขณะ"
ทุกคนเงียบลง
เพราะสิ่งที่เห็นเกินกว่าระดับนักเรียนอายุสิบสี่ปีไปมาก
ภายในสนาม
เซเล่เองก็เริ่มใ
"เร็วไปไหมเนี่ย..."
เธอไม่ได้ตั้งใจใช้พลังมากขนาดนั้น
แต่ร่างกายกลับเคลื่อนไหวได้อย่างเป็ธรรมชาติ
ราวกับเคยทำมาแล้วนับพันครั้ง
ในที่สุด
เธอก็มาถึงจุดศูนย์กลางสนาม
โดยไม่โดนการโจมตีแม้แต่ครั้งเดียว
[บททดสอบเสร็จสิ้น]
[ผลลัพธ์ : สมบูรณ์แบบ]
ทันทีที่ข้อความปรากฏ
ภาพทุ่งน้ำแข็งก็สลายหายไป
เซเล่กลับมายืนอยู่กลางสนามสอบ
ท่ามกลางความเงียบงัน
"..."
"..."
"..."
นักเรียนทั้งสนามกำลังจ้องเธอ
รวมถึงจิยะที่ดวงตาเป็ประกายวิบวับ
ก่อนจะะโออกมาสุดเสียง
"สุดยอดเลยยยยย!!"
หูกระต่ายสีดำตั้งชันขึ้นทันที
"เมื่อกี้เท่มาก!"
"เหมือนนางฟ้าเลย!"
"สอนฉันบ้างสิ!"
เซเล่หน้าแดงเล็กน้อย
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น..."
ส่วนด้านหลังกลุ่มนักเรียน
เซร่ากำลังยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ
ราวกับคนที่สอบได้คะแนนเต็มไม่ใช่น้องสาว
แต่เป็ตัวเธอเอง
อย่างไรก็ตาม
ไม่มีใครสังเกตเห็น
ว่าตรงมุมล่างของสายตาเซเล่
มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
[เศษดารา : ขอบเขตที่ถูกลืม]
[การเชื่อมต่อเพิ่มขึ้น 1%]
[ยินดีต้อนรับกลับ...]
[ผู้สืบทอด]
และเป็ครั้งแรก
ที่เซเล่เริ่มรู้สึกว่า
"เศษดารา"
อาจไม่ใช่เพียงพลังลึกลับธรรมดา
แต่มันกำลัง "จดจำ" ตัวเธออยู่...
เสียงพูดคุยดังขึ้นทั่วสนามหลังการทดสอบของเซเล่จบลง
แต่เ้าตัวกลับแทบไม่ได้ยินอะไรเลย
เพราะกำลังคิดถึงเื่หนึ่ง
"...เดี๋ยวนะ"
เซเล่กะพริบตา
แล้วหันไปมองพี่สาวฝาแฝดที่กำลังคุยกับเพื่อน ๆ อยู่
ผมสีทอง
ดวงตาสีแดง
ใบหน้าที่เหมือนเธอแทบทุกอย่าง
ต่างกันเพียงนิสัย
เซเล่เงียบขรึม
ส่วนเซร่าเหมือนพลังงานไม่มีวันหมด
"ถ้าเราได้เศษดารา..."
"แล้วเซร่าล่ะ?"
ความคิดนั้นผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
พวกเธอเป็ฝาแฝด
เกิดวันเดียวกัน
เติบโตมาด้วยกัน
ถ้าสิ่งนั้นเลือกเธอ
จะเป็ไปได้ไหมว่าเซร่าก็ได้รับบางอย่างเช่นกัน
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงกรรมการก็ดังขึ้น
"คนต่อไป"
"เซร่า"
หญิงสาวผมทองยิ้มกว้าง
ก่อนโบกมือให้น้องสาว
"ดูพี่สาวสุดสวยโชว์หน่อยไหม~"
"..."
ยิ้มให้พี่สาวนิดๆ
"สู้ๆ นะ"
"..."
"คิก ๆ"
ทันทีที่เซร่าก้าวเข้าสู่หอคอยกระจกเงา
พื้นที่ทั้งหมดก็เปลี่ยนไป
ความมืดเข้าปกคลุม
กำแพงหายไป
พื้นหายไป
แทนที่ด้วยอวกาศสีดำสนิท
และอักขระเวทมนตร์นับหมื่น
ลอยวนอยู่รอบตัว
ราวกับทะเลดวงดาว
[กำลังสร้างบททดสอบ]
[บททดสอบ : ความเร็วในการคิดวิเคราะห์และประมวลผล]
[สนาม : ค่ายกลอักขระลวงตา]
ด้านนอกสนาม
อาจารย์หลายคนหันมาสนใจทันที
"โอ้"
"ด่านสายปัญญา"
"นานแล้วนะที่ไม่ได้เห็น"
ภายในสนาม
เซร่าเงยหน้ามองอักขระนับหมื่นตัว
แล้วถอนหายใจ
"เยอะจัง"
ทันใดนั้น
อักขระทั้งหมดเริ่มหมุน
เปลี่ยนรูป
เชื่อมต่อกันเป็ค่ายกลขนาดมหึมา
เพียงหนึ่งวินาที
ค่ายกลเปลี่ยนรูปอีกครั้ง
หนึ่งวินาทีถัดมา
เปลี่ยนอีก
และอีก
และอีก
ราวกับปริศนานับล้านข้อกำลังถูกโยนใส่พร้อมกัน
เสียงประกาศดังขึ้น
[ค้นหาจุดอ่อนของค่ายกล]
[ทำลายโครงสร้างหลัก]
[เวลาเริ่มนับถอยหลัง]
นักเรียนที่ดูอยู่ด้านนอกเริ่มหน้าซีดแทน
"ฉันดูยังเวียนหัวเลย"
"ใครจะไปแก้ทัน"
"มันเปลี่ยนทุกวินาทีนะ!"
แต่เซร่าเพียงเอียงศีรษะ
ดวงตาสีแดงส่องประกายเล็กน้อย
"...อ๋อ"
เธอพูดเบา ๆ เหมือนเห็นอะไรบางอย่างค่ายกลเปลี่ยนอีกครั้ง
เซร่ากลับยิ้ม
"ตรงนี้นี่เอง"
หนึ่งวินาที
สองวินาที
สามวินาที
เธอไม่ขยับเลย
เพียงมอง
และวิเคราะห์
ราวกับสมองกำลังประมวลผลมหาศาลในเวลาเดียวกัน
จากนั้น...
หญิงสาวก็หัวเราะเบา ๆ
"คิก ๆ"
"ง่ายกว่าคณิตศาสตร์เมื่อเช้าอีกนะ"
แล้วสะบัดนิ้วหนึ่งครั้ง
ปิ๊ง
อักขระเวทตัวหนึ่งแตกสลาย
จากนั้น
เหมือนโดมิโน
อักขระตัวที่สอง
ตัวที่สาม
ตัวที่สี่
เริ่มแตกตาม
เปรี๊ยะ
เปรี๊ยะ
เปรี๊ยะ
ทั้งค่ายกลั์พังทลายลงในเวลาไม่ถึงวินาที
[ตรวจพบจุดอ่อน]
[ยกเลิกค่ายกลสำเร็จ]
[ระดับผลลัพธ์ : สมบูรณ์แบบ]
ทั้งสนามเงียบกริบ
"..."
"..."
"..."
มีนักเรียนคนหนึ่งยกมือขึ้น
"ขอถามได้ไหมครับ"
กรรมการพยักหน้า
"เธอแก้ได้ยังไง"
เซร่ากะพริบตา
ก่อนตอบอย่างจริงใจ
"ก็เห็นช่องโหว่นี่นา"
"?"
"ตรงมุมซ้ายล่างของโครงสร้างชั้นที่สาม"
"?"
"มันเชื่อมกับอักขระแกนหลักผิดจังหวะหนึ่งจุด"
"?"
"พอทำลายตรงนั้น ระบบสะท้อนกลับก็พังหมด"
"..."
"..."
"..."
ทั้งสนามยิ่งเงียบกว่าเดิม
เพราะไม่มีใครเข้าใจเลย
แม้แต่อาจารย์บางคนยังนิ่งไปพักหนึ่ง
ก่อนพึมพำ
"เด็กคนนี้..."
"หัวสมองประหลาดจริง ๆ"
ด้านข้างสนาม
เซเล่มองพี่สาวด้วยสายตาซับซ้อน
"เก่งเกินไปแล้ว..."
ั้แ่เด็กจนโต
เซร่าเป็แบบนี้เสมอ
หัวไว
เรียนรู้เร็ว
มองเห็นรายละเอียดที่คนอื่นไม่เห็น
แต่สิ่งที่ทำให้เซเล่ชะงักไม่ใช่เื่นั้น
เพราะในวินาทีที่ค่ายกลแตกสลาย
เธอเห็นบางอย่าง
เพียงชั่วขณะเดียว
ด้านหลังเซร่า
มีประกายแสงสีทองคล้ายละอองดาว
ลอยขึ้นมาแวบหนึ่ง
ก่อนหายไป
เหมือนภาพลวงตา
และในเวลาเดียวกัน
จอสีฟ้าของเซเล่ก็สว่างขึ้น
[ตรวจพบการตอบสนองที่คล้ายคลึง]
[คำเตือน]
[พบร่องรอยเศษดาราประเภทอื่น]
[ไม่สามารถระบุตัวตนได้]
[กำลังเฝ้าสังเกต...]
"...!"
เซเล่เบิกตาเล็กน้อย
หัวใจเต้นแรงขึ้น
เธอเงยหน้ามองเซร่าอีกครั้ง
ส่วนเซร่าก็หันมายิ้มให้ตามปกติ
สดใส
ร่าเริง
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่เป็ครั้งแรก
ที่เซเล่เริ่มสงสัยจริง ๆ
ว่าเื่ "ปาฏิหาริย์" อาจไม่ได้เลือกเธอเพียงคนเดียว
และบางที...
พี่สาวฝาแฝดของเธอ
อาจกำลังซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้เช่นกัน...
64K
![[อัพวันละตอน] ระบบจอมจักรพรรดิแห่งต้าหมิง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748924363_78542567.webp)
