เช้าวันต่อมา จี้จิวหากระสอบใส่เกาลัดไว้ก่อน โดยนางเผาเกาลัดทิ้งไว้ก่อนทำงาน พอได้กลิ่นสุกของเกาลัดก็เขี่ยออกมาพักไว้แล้วบรรจุเกาลัดต่อจนเต็มกระสอบ ในกล่องไม้ยังเหลือเกาลัดอยู่อีกเกือบครึ่ง จี้จิวเก็บไว้ในห้องครัวเสร็จก็ดับไฟเตา นั่งกินเกาลัดก่อนออกจากบ้านพร้อมกระสอบเกาลัด
จี้จิวเดินไปบ้านป้าจางที่ใกล้ที่สุดก่อน
“ป้าจาง ข้าจี้จิวเ้าค่ะ ป้าจาง”
“อ้อ จี้จิวเหรอ มีอะไรหรือเปล่า เข้ามาก่อนเถอะ”
จี้จิวลากกระสอบเข้าไปบ้านป้าจางทันที ป้าจางเห็นนางลากกระสอบเข้ามาก็มองด้วยสีหน้างุนงง
“เ้ามีอะไรกินบ้างหรือเปล่าล่ะจี้จิวเอ้ย ตอนนี้สามีกับลูกชายป้าต้องเข้าไปทำงานในอำเภอแลกอาหารแล้ว ป้าพอจะมีข้าวเหลืออยู่เดี๋ยวจะแบ่งให้เ้าเอาไปทำกินนะ”
ป้าจางพูดกับจี้จิวด้วยความเมตตา ขนาดนางไม่มีอะไรกินยังจะเจียดข้าวมาให้นางอีก จี้จิวได้แต่สะท้อนใจ
“ไม่เป็ไรป้าจาง ข้าขึ้นเขาไปเก็บของกินมาได้เลยเอามาให้ป้าด้วยเ้าค่ะ ป้าเอากระบุงมาใส่แล้วข้าจะบอกวิธีทำกิน เดี๋ยวข้าต้องเอาไปให้ป้าเหลียง ป้าหม่า กับผู้ใหญ่บ้านอีกเ้าค่ะ”
“ได้ ได้ เดี๋ยวป้ามานะ” นางจางรีบเข้าครัวไปเอากระบุงขนาดย่อมมาตามที่จี้จิวบอก จี้จิวเปิดกระสอบแล้วโกยเกาลัดจนเต็มกระบุงแล้วจึงปิดปากกระสอบ
“ป้าจาง นี่เป็ลูกเกาลัดกินได้ ป้าเอาเผาไฟหรือคั่วบนกระทะพร้อมหินสะอาดผสมเกลือเพิ่มรสชาติก็อร่อยเ้าค่ะ ถ้าเกาลัดสุกจะมีกลิ่นหอมเหมือนถั่วคั่ว มันช่วยให้อิ่มท้องได้เหมือนกินข้าว”
จี้จิวรีบบอกวิธีทำให้กับป้าจาง
“โอ้ววว ขอบใจมากจี้จิวเอ้ย ป้าจะลองทำดูนะ ถ้าจะให้ป้าไปช่วยเก็บก็มาเรียกได้เลย ตอนนี้ชาวบ้านแทบจะไม่มีแล้วในหมู่บ้าน พวกเขาอพยพไปั้แ่น้ำในหมู่บ้านแห้งแล้ว เหลือกันอยู่ไม่ถึงสิบครัวเรือนแล้วตอนนี้ ถ้ายังไม่มีน้ำอีกสี่ห้าวันต่อไป ครอบครัวป้าก็คงต้องอพยพไปเหมือนกัน เฮ้อ”
ป้าจางรีบบอกข่าวกับจี้จิว เป็เพราะสถานการณ์ร้ายแรงมากจนไม่มีน้ำกิน ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงคิดจะไปตายเอาดาบหน้า อย่างน้อยอพยพไปในเมืองก็ยังมีขุนนางของราชสำนักที่ให้ข้าวน้ำพอไม่อดตาย แต่หากอยู่ที่นี่ต่อแล้วไม่มีน้ำก็คงได้แค่นอนรอความตายเท่านั้น
จี้จิวที่ฟังสถานการณ์จากป้าจางได้แต่คิดหนัก หากทุกคนในหมู่บ้านอพยพไปหมดแล้วนางจะอยู่คนเดียวได้ยังไงเนี่ย
“ข้าเข้าใจแล้วท่านป้า เดี๋ยวข้าขอตัวเอาเกาลัดไปให้ป้าเหลียง ป้าหม่ากับหัวหน้าหมู่บ้านต่อก่อนนะเ้าคะ เื่อื่นข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ ขอข้ารอดูสถานการณ์ก่อนดีกว่า”
จี้จิวกล่าวลาป้าจางแล้วไปยังบ้านป้าเหลียงกับป้าหม่าแล้วส่งเกาลัดให้ทั้งคู่ จากนั้นบอกวิธีทำเหมือนที่บอกป้าจางแล้วรีบไปบ้านผู้ใหญ่บ้านต่อ
“ผู้ใหญ่บ้านเ้าคะ ข้าจี้จิวเ้าค่ะ” จี้จิวรีบเรียกผู้ใหญ่บ้าน
“เอ้า ๆ จี้จิวเหรอ เข้ามา ๆ” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านรีบมาเปิดประตูให้จี้จิว
“ลุงผู้ใหญ่ไม่อยู่เหรอเ้าคะท่านป้า”
“ไม่อยู่หรอกจี้จิวเอ้ย เข้าไปรับอาหารกับน้ำที่เมืองโน่นแน่ะ”
“ข้าได้ยินว่าคนในหมู่บ้านอพยพไปเกือบหมดแล้ว ท่านป้าคิดเห็นอย่างไรเ้าคะ”
“เฮ้อ ข้าเองก็ไม่อยากไปแต่หากไม่ไปก็จะอดตายกันจริง ๆ ไม่รู้อีกนานแค่ไหนฝนถึงจะตก ตอนนี้หมู่บ้านเราไม่มีแม้แต่น้ำกิน ก็คงต้องไปหาเอาดาบหน้าแหละจี้จิวเอ้ย”
พอฟังแล้วจี้จิวก็ประเมินได้ว่าลุงผู้ใหญ่และครอบครัวก็ตัดสินใจจะอพยพเช่นกัน นางไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแต่ส่งเกาลัดที่เหลือในกระสอบให้บ้านผู้ใหญ่และบอกวิธีทำกินแล้วจากไป คืนนี้นางมีเื่ให้คิดหนักว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิต
2K
