ผมดันไปชนของบางอย่างเข้า
มันคือถังสีแห้งที่ถูกทิ้งไว้ผิดที่ผิดเวลา มันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้เลยจริง ๆ
“นั่นใครนะ”
คนที่พูดคือคนเดียวกับที่ถามชุน มันคือ ซาโตะ เพื่อนรุ่นเดียวกันสมัยประถม ที่แยกตัวออกไปเรียนที่อื่น
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่กัน แล้วก็คนอื่น ๆ ที่อยู่หลังซาโตะ ก็เป็เพื่อนที่เคยเรียนด้วยกัน
นี่หมายความว่ายังไงกัน
ไม่สิ ตอนนี้ต้องเอาตัวให้รอดก่อน
ผมคิดได้วิธีหนึ่ง แต่มันไม่น่าเป็ไปได้ แต่ก็ต้องลองก่อน
“ฉันบอกว่านั่นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้นะ”
“เมี๊ยว เหมียว”
“อ่า แมวเองหรอกเหรอ”
ค่อยยังชั่ว พวกนี้เชื่อด้วย
ไม่งั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเป็ยังไง ผมคงโดนเละแน่นอน
ไม่น่าเข้าถ้ำเสือเลย ตัวผม
แต่ในเมื่อเข้ามาแล้ว ก็ต้องไปให้สุด
“ที่เรียกมาวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก อยากให้พวกนายอัปเดตสถานการณ์ฝั่งของนายมาหน่อย แล้วก็จะอัปเดตแผนการรวมอีกที”
“ว่าไง มีเื่อะไรใหม่ ๆ บ้างไหม”
ซาโตะกับพวกชุน กำลังทำอะไรกันแน่?
“เื่นั้นดูเหมือน ไอ้เพี้ยนมันจะสนิทกับพี่สาวของยูนะมากขึ้น ชีวิตมันกำลังมีความสุขสุด ๆ ไปเลยแหละ แต่ว่าพวกเราควรทำให้พวกนั้นตื่นจากความฝันได้แล้ว”
“จริงของนาย แผนของเราถ้ามันยังไม่รู้ตัว ก็จะสมบูรณ์แบบเลยแหละ”
แล้ว ยูนะ ก็พูดขึ้นแทรก
“แล้วเื่พวกนี้ ทุกครั้งทำไมเราต้องมาประชุมที่นี่ด้วย โทรกลุ่มกันไม่ได้เหรอ”
ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอคนเดียว เหมือนพูดเื่ไม่ควรพูด
ซาโตะก็พูดแทนความในใจของคนอื่น ๆ
“นี่เธอไม่รู้เหรอ ว่าไอ้เพี้ยนมันทำได้ระดับไหน”
“ในโลกความเป็จริง มันอาจดูอ่อนแอ
แต่ถ้าเป็ในโลกของอินเทอร์เน็ต ในโลกของข้อมูลละก็
มันสามารถทำได้ทุกอย่าง เปรียบเสมือนพระเ้าเลย
ที่ไหนมีสัญญาณที่สามารถเชื่อมต่อผ่านข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตได้
มันก็สามารถรู้ได้ทุกอย่างนั่นแหละ”
“มะ…มันระดับนั้นเลยเหรอ คนโรคจิตแบบนั้น”
“ใช่ แบบเื่ที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟังไง” ชุนพูดแทรกขึ้นตอบ
ยูนะจับมือชุนขึ้นแน่น
“เพราะงั้นที่นี่จึงเป็ที่เดียวที่เรามาคุยกันได้
ที่นี่ถูกกีดกันสัญญาณทุกอย่าง
ที่นี่จึงเป็ที่เดียวที่ปลอดภัยจากคนอย่างมัน”
“นั่นสินะ”
ชุนเห็นด้วยกับเื่นี้
ถ้าไม่ใช่ที่นี่ ก็คงยากที่จะไม่ถูกตรวจพบ
“งั้นฉันอยากฟังอัปเดตแผนฝั่งพวกนายแล้ว”
ชุนไม่อยากยืดเยื้อให้มากความ
เร่งเข้าประเด็นสิ่งที่เขาอยากรู้ทันที
ผมได้แต่คิดในใจว่า พวกนี้มันเพี้ยนรึเปล่า
ใครมันจะอันตรายระดับนั้นกัน
คนที่พวกนี้กำลังวางแผนอะไรสักอย่างคือใครกันนะ?
ณ บ้านของฮารูโตะ
ผมนอนเล่นอยู่บนเตียง และได้แต่คิดถึงเื่ที่พวกนั้นพูดกัน
ตอนแรกผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันหมายถึงใคร
คนที่พวกนั้นพูดซะเว่อร์วัง
แต่เมื่อฟังทุกอย่างจนจบ
ผมก็รู้ว่า ที่มันหมายถึงคือผม
แต่ผมคิดว่ามันเกินจริงไปหน่อย
ผมจะทำเื่แบบนั้นได้ยังไงกัน…
ผมลุกออกจากที่นอน
ออกจากห้องนอนของผมไปอีกห้องข้าง ๆ กัน
ห้องนี้เขียนป้ายไว้ว่าห้ามเข้าตัวใหญ่ หน้าห้อง
ประตูเปิดออก
ข้างในมีเพียงโต๊ะเก่า ๆ หนึ่งตัว
กับคอมพิวเตอร์ที่มีฝุ่นเกาะ
เก้าอี้อีกตัวก็ถูกใยแมงมุมเกาะรอบ ๆ
แต่ไม่มีฝุ่นตรงที่นั่ง มีแต่รอยนั่งทับแทน
คงเหลือแค่วิธีนี้แล้วสินะ
ไม่อยากทำแบบนี้เลยจริง ๆ
คอมพิวเตอร์ถูกเปิด
เมื่อไฟที่หน้าจอติดขึ้น
เส้นแสงสีฟ้าค่อย ๆ ไล่ไปตามรอบห้อง
จนสว่างทั่วทั้งห้อง
“ผมจะไม่ปล่อยให้พวกคุณ
มาทำร้ายความสุขของพวกเราสองคนหรอก!!!”
553
