บทที่ 10 เริ่มต้นงานการแข่งขันสานสัมพันธ์
กุนไท่เดินผ่านโต๊ะมากมาย ตรงไปที่โต๊ะๆหนึ่งมันมีความพิเศษกว่าโต๊ะอื่น มันมีผลไม้วิเศษจำนวนหนึ่งที่หากทานเข้าไปแล้วจะทำให้จิตใจของคนเรานั้นสงบมากขึ้นในขณะที่โต๊ะอื่นนั้นไม่มีมีเพียงโต๊ะนี้เท่านั้นมันเป็โต๊ะของทวีปอรุณเบิกฟ้าที่หัวโต๊ะนั้นมีชายวัยกลางคนผมสีน้ำเงินเฉกเช่นเดียวกับอาภรณ์ใบหน้าที่หล่อเหลากลับแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ลึกลับ พลังปราณที่แผ่ออกมาทำให้คนรอบข้างต่างไม่กล้าพูดคุยกันเสียงดังเพราะกลัวจะทำให้บุรุษผู้นี้ไม่พอใจได้ คนผู้นี้คือกุนจวิน!
“คาราวะท่านพ่อท่านผู้าุโทั้งหลาย และเหล่าศิษย์พี่ทุกท่าน”
กุนไท่ประสานมือก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ
เด็กหนุ่มในวันนี้สวมใส่อาภรณ์สีดำที่ปล่อยกลิ่นอายลึกลับแผ่กระจายไปทั่วออกมาทำให้ผู้สืบทอดของทวีปอื่นที่อยู่ระดับต่ำกว่าสร้างรากฐานถึงกลับหมดสติไปในทันที!บางคนที่มีจิตใจเข้มแข็งก็ไม่ได้หมดสติ เพียงแค่รู้สึกง่วงนอนเท่านั้นพลังกายในร่างกายหายไปราวกับถูกสูบออกไปอย่างมหาศาล
“นะ...นี่มันอะไรกัน?เด็กคนนี้ให้ความรู้สึกที่พิเศษมาก ถึงพลังปราณจะยังอ่อนด้อยอยู่ แต่ความพิเศษของกลิ่นอายก็ทำให้รู้แล้วว่าเกิดมาพร้อมพร์ที่ไม่ธรรมดา”
“ใช่เด็กหนุ่มผู้นี้ เมื่อกี้นี้เรียกท่านกุนจวินว่า บิดา อย่าบอกนะว่านี่คือบุตรชายคนเดียวที่เขาร่ำลือกัน”
คนทั่วทั้งลานกว้างหันมามองเด็กหนุ่มด้วยความตกตะลึงระคนสงสัยเพียงแค่กลิ่นอายเหตุใดถึงทำให้คนอื่นมีสภาพเช่นนี้ได้ นี่มันเื่เล่าในเทพนิยายหรือนิทานหลอกเด็กจากชนพื้นเมืองใดกันแน่ ถ้ามีคนมาบอกพวกเขาคงไม่เชื่อแน่ หากนี่ไม่ได้มาเห็นมากับตาของตัวเองยังไงก็ไม่มีทางเชื่อแน่นอน!
เหล่าคนที่หมดสติไปนั้น ก็ได้รับการช่วยเหลือจากผู้าุโของพวกเขาโดยการส่งพลังปราณเข้าไปยับยั้งกลิ่นอายพิเศษนี้ไว้เป็เหตุให้พวกเขาฟื้นตื่นขึ้นจากนิทราเมื่อพวกเขารู้สึกตัวแล้วก็ใไปตามๆกันกับสภาพของตนเองโดยพลัน
บนที่นั่งแห่งหนึ่งนั้นมีชายชราสวมอาภรณ์สีทองลายัปรากฏตัวออกมาเขาคือองค์จักรพรรดิ พร้อมกับข้างๆของพระองค์นั้นมีองครักษ์ที่คอยอารักขามากกว่าสิบคนพวกเขาแต่ละคนนั้นแผ่พลังปราณที่แข็งแกร่งกว่าพวกที่อยู่หน้าประตูจนเทียบไม่ติดและไม่ได้มีเพียงแค่องครักษ์เท่านั้นยังมีทั้งองค์ชายจิ้นเหอ เหล่าผู้าุโระดับสูงและเหล่ารุ่นเยาว์ที่มีพร์มาด้วย แต่พวกเขาไม่ได้เข้าร่วมแต่อย่างใดพวกเขาเพียงแค่มารับชมเท่านั้น
เมื่อองค์จักรพรรดิปรากฏตัวฝูงชนกลับกลายเป็เงียบกริบ องค์จักรพรรดิกระแอมคราหนึ่งก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็กันเองว่า
“สวัสดีสหายทุกท่านขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาการแข่งขันที่ข้าตั้งใจจัดขึ้นมาเพื่อเป็การกระตุ้นขวัญกำลังใจในการต่อสู้ของพวกท่าน ข้าจะบอกกฎกติกาและรางวัลสำหรับคนที่ชนะให้การแข่งแต่ละรอบนั้นใครสามารถติด 1 ใน 10 ได้ ทวีปนั้นจะได้ 1 คะแนน อันดับ 3 ได้ 3อันดับ 2 ได้ 4 อันดับ 1 ได้ 5 เราจะรวมคะแนนของอัจฉริยะที่จะได้ของแต่ละการแข่งขันที่ทวีปที่ได้ 5 อันดับแรก จะได้รับสิทธิ์ในการคุ้มครองภายใต้นามของข้า 10 ปี ส่วนอันดับ2 และ3 จะได้เข้าพื้นที่ลับของพระราชวังข้า ส่วนอันดับ 1...
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ทุกคนตั้งใจฟังมาก แค่ติด 1ใน 5 ก็ได้รับรางวัลที่สุดยอดแล้ว การได้รับการคุ้มครองจากทวีปขนาดใหญ่นั้นเป็อะไรที่ดีมากถึงแม้จะแค่10 ปี แต่ 10 ปีนี้พวกเขาสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้อย่างก้าวะโ ส่วนอันดับ 2และ3 นั้นได้เข้าไปในพื้นที่ลับ พื้นที่ลับของทวีปมหันตภัยเหนือพิภพนั้นมีคนร่ำลือกันว่าเป็ที่บรรพบุรุษของราชวงศ์ทิ้งไว้ให้มีสมบัติมากมายหากโชคดีอาจจะได้การสืบทอดบรรพบุรุษของราชวงศ์มันจะทำให้พวกเขาก้าวขึ้นเป็ทวีปขนาดใหญ่ได้ภายในระยะว่าเพียงแค่1000 ปี!
“อันดับที่1 จะได้โอสถแก่นรู้แจ้ง มันช่วยให้ผู้นั้นรู้แจ้งในระยะเวลา 3 วัน ไม่ว่าใครอยู่ระดับใดก็แล้วแต่จะทำให้สามารถฝ่าทะลวงไปได้ด้วยการรู้แจ้ง!”
เหมือนมีเสียงซัดสาดคล้ายคลื่นทะเลขนาดั์ทำให้พวกเขารู้สึกหัวสมองว่างเปล่าคิดไม่ออกว่า พวกเขาหูไม่ดีหรือพวกเขาปัญญาอ่อนกันแน่ องค์จักรพรรดิกล่าวว่าโอสถแก่นบรรลุนิพาน!มันคือโอสถที่เป็ของล้ำค่ามากสามารถรู้แจ้งในระดับใดก็ได้มีโอกาสฝ่าทะลวงระดับที่ใครหลายคนต้องติดอยู่ในระดับนั้นไปตลอดชีวิต!และนี่คือโอกาสของพวกเขา!
“เมื่อตอนที่ข้าเข้าไปในพื้นที่ลับข้าได้ค้นพบสิ่งล้ำค่าพวกนี้ แต่น่าเสียดายที่สายเืราชวงศ์ของพวกข้าไม่สามารถใช้โอสถในการเพิ่มความแข็งแกร่งได้สายเืราชวงศ์ของพวกเรานั้นเป็พลังแฝง แน่นอนว่าเป็พรอย่างหนึ่งจากบรรพบุรุษแต่ข้อเสียคือไม่สามารถใช้ยาได้ หากใช้จะทำให้สายเืเสื่อมเป็เหตุให้พลังแฝงลดลงแม้จะแข็งแกร่งขึ้นจากยา แต่จะทำให้ความเร็วในการฝึกฝน และพลังต่อสู้ด้อยลงไปด้วย!รวมถึงทำให้รากฐานไม่แข็งแกร่ง!”
องค์จักรพรรดิกล่าวขึ้นด้วยความเสียดายหากเขาใช้ยาพวกนี้ได้ละก็ จะทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมาอยู่ในระดับต้นๆของทวีปขนาดใหญ่ได้เลยทีเดียว!
ความเสียดายวาบผ่านใบหน้าไปชั่วคณะก่อนจะกลับมาดังเดิมแต่ทุกคนนั้นก็สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน พวกเขารู้สึกโชคดีเพราะหากราชวงศ์สามารถใช้ได้ละก็ จะทำให้พวกเขายิ่งหวาดกลัวเข้าไปอีกแต่นั้นก็แค่เื่เพ้อฝันเท่านั้น เพราะความจริงตรงหน้าของพวกเขาคือราชวงศ์นั้นไม่สามารถใช้ได้
ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากกว่าเดิมเพราะทวีปที่มีโอกาสได้อันดับหนึ่งมากที่สุดคือ ‘ทวีปอรุณเบิกฟ้า’ตัวตนของผู้ปกครองที่เป็ตำนานทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวและทุกครั้งที่งานนี้จัดขึ้นเหล่าศิษย์จากสำนักลิขิต์จะแสดงความสามารถที่น่าพรั่งพรึงออกมาเป็เหตุให้ไม่มีใครสามารถโค่นาาทวีปขนาดกลางแห่งนี้ได้เลย
“ตอนนี้ก็เสียเวลากันมามากพอแล้ว ข้าขอประกาศให้การแข่งขันรอบที่ 1วางแผนการรบ โปรดส่งตัวแทนมา 10 คน!” องค์จักรพรรดิกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม