ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

        เมื่อออกนอกเมืองหลวงได้สักพักหนึ่งเฟยหลงเลยเล่าเรื่องราวต่าง  ๆ ให้กับอาจารย์ของเขาฟังเฟยหลงคิดว่าอาจารย์ของเขาคงจะดุด่าเขาอย่างแน่นอนเขาเตรียมใจรับฟังคำด่าจากอาจารย์ของเขาไว้แล้วแต่เมื่ออาจารย์ของเขาได้ฟังเรื่องราวจนจบเขาถึงกับหัวเราะชอบใจออกมาเสียงดังกับความซวยของโอหยางลี่และลูกศิษย์

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า อย่างนี้เขาเรียกว่าให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว”

        “อาจารย์ไม่ตำหนิไม่ดุด่าข้าหรอกหรือ?”

        “ข้าจะไปดุเจ้าทำไมเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด เจ้าจ่ายเงินให้กับเถ้าแก่ไปเรียบร้อยแล้วและเจ้าเองก็ไม่ได้รู้ด้วยว่าพวกเขาต้องการอะไร อีกอย่างพวกเขามัวแต่ต่อราคาเองช่วยไม่ได้ เมื่อพวกเขาคิดทำร้ายเจ้า เจ้าเองก็ป้องกันตัวเอง เจ้าไม่ได้ผิดอะไร”

        “แต่หากเจ้าเป็นฝ่ายกระทำพวกเขาก่อนข้าคงจะตำหนิเจ้าไปแล้ว”

        หลังจากนั้นพวกเขาทั้งคู่จึงค่อยๆ เดินทางอย่างไม่รีบเร่งเมื่อมาถึงบ้านปู่ของเฟยหลงพวกเขาล่อนเรือบินลงจอดกลางหมู่บ้านชาวบ้านที่เห็นต่างพากันรีบวิ่งไปต้อนรับ เพื่อนบ้านรีบไปเรียกปู่อู๋ซวนทันที

        ผู้นำหมู่บ้านและชาวบ้านรีบออกมาต้อนรับเฟยหลงและอาจารย์ของเขาทันที

        “คารวะท่านผู้นำหมู่บ้านคนผู้นี้อาจารย์ของข้าน้อย ผู้อาวุโสซุนหวู่” เฟยหลงรีบทำความเคารพทันที

        “คารวะท่านผู้อาวุโสซุนหวู่หมู่บ้านเล็ก ๆ อยู่ห่างไกลมีโอกาสได้ต้อนรับผู้อาวุโสนับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”

        “ตามสบายเถอะท่านผู้นำหมู่บ้านพวกเราแค่แวะมาเยี่ยมปู่ของเฟยหลงเท่านั้นเอง”

        สายตาของเฟยหลงเหลือบไปเห็นปู่ของเขากำลังเดินมาทางนี้เขาจึงรีบวิ่งไปหาปู่ของเขาอย่างรวดเร็ว

        “ท่านปู่ข้ากลับมาเยี่ยมท่านปู่ อาจารย์ของข้าก็มาด้วยนะ ท่านปู่มาทางนี้ข้าจะแนะนำอาจารย์ของข้าให้ท่านปู่”

        เฟยหลงพาปู่ของเขามาแนะนำให้รู้จักกับผู้อาวุโสซุนหวู่

        “ท่านปู่นี่อาจารย์ของข้า ผู้อาวุโสซุนหวู่จากสถาบันฟ้าคราม”

        “อาจารย์นี่ปู่ของข้าปู่อู๋ซวน ท่านเลี้ยงข้ามาตั้งแต่ยังเล็ก ท่านปู่ท่านอาจารย์พวกท่านคุยกันไปก่อนนะข้าไปหาผู้นำหมู่บ้านก่อน”

        เฟยหลงวิ่งไปหาผู้นำหมู่บ้านพร้อมกับนำของมากมายออกมาจากแหวนมิติ

        “ท่านผู้นำหมู่บ้านท่านช่วยนำของพวกนี้แจกให้กับชาวบ้านทุกคนด้วยส่วนเงินนี่ให้ท่านนำไปพัฒนาหมู่บ้านของเรา”

        เฟยหลงนำเงินมอบให้กับผู้นำหมู่บ้านจำนวนสองแสนเหรียญทองเมื่อผู้นำหมู่บ้านเห็นข้าวของจำนวนมากพร้อมกับเงินอีกสองแสนเหรียญทองเขาถึงกับน้ำตาคลอ

        “ขอบใจเจ้ามากเฟยหลงสมแล้วที่เจ้าเป็นหลานของผู้อาวุโสอู๋ซวง เจ้าวางใจได้ข้าจะนำข้าวของทั้งหมดแจกจ่ายให้ชาวบ้านทุกคนและนำเงินนี้มาพัฒนาหมู่บ้านอย่างแน่นอน และพวกเราชาวบ้านทุกคนจะช่วยกันดูแลปู่ของเจ้าอย่างดีเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงปู่ของเจ้า”

        “ขอบคุณท่านผู้นำหมู่บ้านข้าขอตัวก่อน อาจารย์และปู่ของข้ากำลังรออยู่”

        เฟยหลงรีบกลับไปหาอาจารย์และปู่ของเขาทันที

        “ท่านปู่ท่านอาจารย์พวกเรากลับไปคุยต่อที่บ้านกันเถอะ ข้าชักจะหิวแล้ว”

        “ก็ดีพวกเราไปกันเถอะ”

        เมื่อเฟยหลงและอาจารย์ของเขาเดินทางมาถึงที่บ้านเฟยหลงพบว่าบ้านของเขานั้นถูกปรับปรุง มันมีพื้นที่กว้างขวางและดูดีกว่าเดิมเป็นอย่างมาก แถมยังมีสถานที่ให้เด็ก ๆ ที่เข้ามาเรียนกับปู่ของเขาอีกด้วย

        “ท่านปู่ชาวบ้านช่วยกันต่อเติมสร้างที่นี่ใหม่อย่างนั้นหรือมันดูกว้างขวางเป็นอย่างมาก”

        “ชาวบ้านเขามาช่วยกันสร้างแถมยังทำกับข้าวกับปลามาให้ปู่ทุกวันอีกด้วยเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงปู่อยู่ที่นี่สบายดีเจ้าตั้งใจศึกษาที่สถาบัน อย่าให้อาจารย์ของเจ้าผิดหวังหละ”

        “ท่านปู่ข้าพึ่งจะไปสอบเป็นนักหลอมโอสถมาข้าสอบผ่านเป็นนักหลอมโอสถระดับสี่ขั้นสูงสุดด้วยนะท่านปู่”

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า คงเป็นเพราะเจ้าได้อาจารย์ดี ต้องขอบคุณผู้อาวุโสซุนหวู่มาก ๆที่ช่วยดูแลเฟยหลงเป็นอย่างดี”

        “เป็นเพราะหลานของท่านตั้งใจเองต่างหากข้าแค่เพียงชี้แนะเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น”

        “ท่านปู่ท่านอาจารย์ข้าซื้อสุราและชาชั้นดีมาให้พวกท่านด้วยพวกท่านดื่มไปคุยกันไปก่อนนะ ข้าจะไปหาอะไรมาให้พวกท่านทาน”

        “ท่านผู้อาวุโสอู๋ซวนพวกเรานำเอาสุราอาหารมาให้ท่านและท่านผู้อาวุโสซุนหวู่”เสียงของผู้นำหมู่บ้านพร้อมกับชาวบ้านต่างพากันนำอาหารและสุรามาต้อนรับผู้อาวุโสซุนหวู่

        “ขอบใจพวกเจ้ามากมาดื่มกินด้วยกันไหม”

        “พวกเราไม่รบกวนท่านผู้อาวุโสทั้งสองข้าและชาวบ้านกำลังช่วยกันแจกจ่ายข้าวของเครื่องใช้ต่าง  ๆที่หลานของท่านนำมาฝากให้กับชาวบ้านเชิญพวกท่านทั้งสองคนตามสบายเถอะ”

        “ขอบคุณท่านผู้นำหมู่บ้าน”

        “อาจารย์ท่านปู่ข้าคงหมดโอกาสโชว์ฝีมือทำกับข้าวแล้วหละพวกท่านดูของที่ชาวบ้านนำมาให้พวกเราสิพวกเราจะกินกันหมดไหมนี่”

        เฟยหลงปล่อยให้อาจารย์ของเขาได้คุยกับอาจารย์ของเขาส่วนตัวเขาออกมาฝึกฝนนอกบ้านเช้าวันต่อมาเฟยหลงเข้าไปพบกับปู่ของเขาตั้งแต่เช้าตรู่ในขณะที่อาจารย์ของเขายังพักผ่อนอยู่

        “ท่านปู่ตอนนี้พลังเวทข้าเหลืออีกนิดเดียวก็จะเลื่อนระดับไปเป็นนักเวทขั้นต้นแล้วจะเป็นไรไหมถ้าข้าจะขอให้ท่านปู่ช่วยปลดผนึกในร่างของข้าเช่นเดียวกับเพื่อนๆ เพราะข้าเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมาเยี่ยมท่านอีกส่วนเงินนี่ท่านเก็บไว้ใช้ส่วนตัว ท่านไม่ต้องห่วงข้าอาจารย์ดูแลข้าเป็นอย่างดีข้าจะตั้งใจฝึกฝนไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง”

        “ได้สิเจ้าช่วยไปเก็บดอกห้าแฉกกลับมาให้ปู่ ปู่จะเตรียมสมุนไพรอื่น ๆ ไว้ให้เจ้า”

        “ท่านปู่สมุนไพรพวกนี้ ท่านต้องการหรือไม่”เฟยหลงนำสมุนไพรที่ได้รับเป็นรางวัลจำนวนมากออกมา

        “ปู่ใช้เพียงไม่กี่อย่างที่เหลือเจ้าเก็บเอาไว้ฝึกหลอมโอสถ  เจ้ายังต้องฝึกฝนอีกมาก”

        “ขอรับท่านปู่”

        เฟยหลงหยิบตระกล้าเพื่อออกไปเก็บดอกห้าแฉกเพื่อนำมันกลับมาให้กับปู่ของเขาในทันทีเพียงไม่ถึงครึ่งวันเฟยหลงก็กลับมาพร้อมกับดอกห้าแฉกจำนวนมาก ปู่ของเขาจัดแจงทุกอย่างไว้เสร็จสรรพทางด้านอาจารย์ของเขาตอนนี้กลับเป็นผู้ช่วยของปู่อู๋ซวงของเขาไปซะอย่างนั้น

        ไม่รู้ว่าทั้งสองคนคุยเรื่องอะไรกันแต่หลังจากเมื่อคืนอาจารย์ของเฟยหลงกลับทำตัวนอบน้อมต่อปู่ของเขาเป็นอย่างมากเฟยหลงที่นำดอกห้าแฉกกลับมารีบนำดอกห้าแฉกไปให้ปู่ของเขาในทันทีเมื่อทุกอย่างเสร็จสรรพเรียบร้อย เฟยหลงเดินลงไปแช่ในอ่างน้ำเช่นเดียวกับตอนที่เขากลับมากับเพื่อนๆ  เมื่อเฟยหลงลงไปแช่น้ำในอ่างปู่อู๋ซวงก็เริ่มร่ายเวทในทันที

        เพียงไม่ถึงสิบนาทีน้ำในอ่างก็เริ่มเดือดขึ้นมาทั้ง ๆ ที่ไม่ได้จุดไฟด้านล่างเลยแม้แต่น้อย สมุนไพรต่าง ๆเริ่มหลอมกลั่นหลังจากที่อักขระจำนวนมากมายรายล้อมรอบอ่างนั้นเฟยหลงรู้สึกร้อนเป็นอย่างมาก เขาพยายามอดทนจนถึงที่สุด