หลายปีที่ผ่านมา าาเสวียนหยินรอคอยมาอย่างยาวนาน รอคอยผู้ที่ถูกลิขิตให้สามารถช่วยเขาให้พ้นจากทะเลแห่งความทุกข์ได้
ิญญาัได้ถูกหลงหยางกลืนลงไป ซึ่งพิสูจน์แล้วว่ามีสายเืัที่แท้จริงไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขาและมันไม่ใช่ระดับต่ำอย่างแน่นอน มิเช่นนั้น ทันทีที่กลืนิญญาัลงไป ร่างคงะเิจนตายในทันที
" แน่ใจนะว่านี่ไม่ได้ล้อกันเล่น? เขามีสายเืัจริงๆน่ะหรือ? "
ใบหน้าสวยของหวังต้าฉุยเผยสีสันที่ไม่อยากเชื่อ
แต่ในเวลานี้ จะพูดอะไรก็สายไปแล้วและตอนนี้ หลงหยางได้ตกกลายเป็เป้าหมายของาาเสวียนหยิน
" พี่ใหญ่ ดูเหมือนข้าจะต้องฆ่าท่านแล้ว "
หวังต้าฉุย ถอนหายใจ เสียงของนางฟังดูเศร้ามาก เต็มไปด้วยการทอดถอนใจ แต่ในเวลานี้ นาง้าเพียงิญญาัในท้องของหลงหยางเท่านั้น
" สมกับเป็เ้าจริงๆ "
หลงหยางกลอกตาของเขา แต่ในเวลานี้เขากังวลใจมาก เมื่อเผชิญหน้ากับาาเสวียนหยิน แม้ว่าจะเฉื่อยชาและเป็เพียงเศษเสี้ยวิญญาที่หลงเหลืออยู่ แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็บดขยี้ผางเฉอและหวังต้าฉุยได้สบาย
" เด็กน้อย มาหาข้าอย่างเชื่อฟังเสียดีๆ อย่าได้ขัดขืน อย่าส่งเสียงร้อง ไม่งั้นเ้าจะเจ็บมากเชียวล่ะ "
าาเสวียนหยิน กล่าวด้วยรอยยิ้ม หลงหยางดูเหมือนกับของในกระเป๋าเขาไปแล้ว ในเวลานี้ ควรเป็่เวลาแห่งความยินดีของเขา หลังจากรอคอยมานับพันปี ในที่สุดมันก็ไม่เสียเปล่า
ตอนนี้ผางเฉอและหวังต้าฉุยต่างก็แสดงท่าทางราวกับไม่มีอะไรสำคัญสำหรับพวกเขาอีกแล้ว ตอนนี้าาเสวียนหยินได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในโลก สำหรับพวกเขา มันช่างน่าหดหู่ใจจริงๆ พวกเขาคิดว่ามายังสถานที่โหดร้ายเช่นนี้ จะต้องได้สมบัติกลับไป ทว่าตอนนี้ล่ะ สมบัติก็ไม่ได้ าาเสวียนหยินยังะโออกมาจากโลงศพอีก ใครจะรับไหว?
ไม่ต้องพูดถึงหลงหยาง แม้แต่ผางเฉอและหวังต้าฉุยก็ใจเต้นรัวราวกับกลอง และพวกเขาก็เริ่มที่จะถอยหนี
หลงหยางรู้สึกลำบากใจ บิดาถูกเ้าคนตัวโตนั่นลากมาตลอดทาง หากไม่ใช่เพราะหวังต้าฉุย เขาคงมาถึงที่นี่ไม่ได้ หากเขาไม่ได้มาที่นี่ เขาจะตกเป็เป้าหมายของาาเสวียนหยินได้อย่างไร?
เขาไม่สนใจว่าจะมีสายเืัหรือไม่ ตราบที่เขารอดจากที่นี่ไปได้ นั่นจะเป็เื่ที่ดีที่สุด
" พวกเ้าสองคนไม่ควรทำเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ พวกเ้าคิดว่าาาเสวียนหยินจะปล่อยพวกเ้าไปงั้นหรือ? เ้าไปขุดหลุมของคนอื่นและเ้ายังคิดว่าคนอื่นยังต้องมาต้อนรับเ้าด้วยรอยยิ้ม หืม? เ้ามันอ่อนหัดเกินไป ว่าไหม? าาเสวียนหยินมีนิสัยเช่นไร เ้าไม่รู้หรอกหรือ? "
ในเวลานี้ หลงหยางไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องกระตุ้นความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย มิฉะนั้น เขาจบสิ้นจริงๆ
" เ้ามาที่นี่เพื่อปล้นสุสาน เ้ามาที่นี่เพื่อหาสมบัติ พูดตามตรง นี่ไม่ใช่สิ่งที่ดี ตอนนี้าาเสวียนหยินไม่ได้มองเ้าอยู่ในสายตา เป็เพราะเขายังไม่พร้อมจัดการกับเ้า คิดว่า หลังจากที่เขาฟื้นพลังเสร็จ พวกเ้าทั้งคู่จะต้องเป็ิญญาคนตายเช่นเดียวกัน "
หลงหยาง กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
" เ้ามองอะไร? เ้าคิดว่าข้าขู่เ้า หรือบอกว่าาาเสวียนหยินจะไม่ทำอะไรเ้า? หรือเขาจะส่งเ้าออกจากสุสานด้วยตัวเอง? ฮ่าฮ่าฮ่าๆ น่าขัน เ้าช่างไร้เดียงสาจริงๆ "
หลงหยางมองไปยังหวังต้าฉุย หวังต้าฉุยก็รู้สึกตะลึงกับสิ่งที่หลงหยางพูด ในเวลานี้ นางไม่ได้คิดจะช่วยหลงหยางเลย เพราะหากนางทำเช่นนั้น มันก็เท่ากับล่วงเกินาาเสวียนหยินและาาเสวียนหยินไม่มีทางปล่อยนางไปแน่
แต่เมื่อฟังสิ่งที่หลงหยางพูด มันก็ฟังดูสมเหตุสมผล ตัวนางไปขุดสุสาน ยังคาดหวังให้อีกฝ่ายต้อนรับด้วยรอยยิ้ม?
นี่เป็เื่ตลกที่ไร้สาระ
" เ้าพูดแบบนี้ ก็เป็เพียงแค่การคาดเดาของเ้า าาเสวียนหยิน ผู้น้อยไม่มีเจตนาจะล่วงเกินท่าน ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย ข้าจะถอนตัวจากที่นี่แล้ว ขอาาเสวียนหยินอย่าได้ตำหนิไป "
ผางเฉอ พูดอย่างต่ำต้อยด้วยใบหน้าอ่อนน้อมถ่อมตน
" เ้าคิดหรือว่าเ้าพูดเช่นนั้นแล้วาาเสวียนหยินจะปล่อยเ้าไป? หากเ้าออกไปพูดเื่ไร้สาระ ศัตรูทั้งหมดของาาเสวียนหยินไม่กรูมาที่นี่กันหรอกหรือ? เ้าคิดว่าาาเสวียนหยินโง่หรืออย่างไร? ปล่อยเ้าไป น่ากลัวยิ่งกว่าปล่อยเสือกลับูเา แม้าาเสวียนหยินจะกลืนข้าไป ก็เป็ไปไม่ได้ที่จะกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์พร้อมโดยเร็ว หากเ้ามีเจตนาร้ายและพาใครกลับมาด้วย าาเสวียนหยินเวลานั้นก็คงเป็สุนัขจนตรอก คำพูดของเ้า แม้แต่เด็กสามขวบก็ยังไม่ถูกหลอก นับประสาอะไรกับาาเสวียนหยิน? "
หลงหยาง กล่าวพลางยิ้มเยาะ
ในเวลานี้ าาเสวียนหยินระมัดระวังตัวมาก เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาไม่ได้้าต่อสู้มากมาย นั่นเพราะ เขายังคงอยู่ในร่างของิญญา มีเพียงกลืนร่างของหลงหยางและเืของเขา จากนั้นก็สกัดิญญาัจึงจะสามารถสำเร็จถึงเขตแดนสูงสุดได้
ิญญาัคือสิ่งที่เกื้อหนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ทว่าตอนนี้หากปล่อยทั้งสองออกไป คงยากจะรับประกันได้ว่าพวกเขาจะไม่รวบรวมคนจำนวนมากกลับมาจัดการกับเขา จากนั้น มันจะไม่ง่ายเหมือนสามหรือสองคน ความเปลี่ยนแปลงของิญญาัมันไม่ได้ง่ายในเวลาชั่วข้ามคืน พวกเขาจะไม่โลภสมบัติในมือเขาได้อย่างไร?
" พวกเ้าทุกคนจะต้องอยู่ที่นี่ ไม่มีใครไปจากที่นี่ได้ คนตายมักเก็บความลับได้ดีที่สุด หากปล่อยพวกเ้าไป ใครจะรับรองให้ได้ว่าข้าจะไม่ตกเป็เป้าหมายของพวกเ้า? "
ดวงตาของาาเสวียนหยินเผยความเ็า คำพูดของหลงหยางได้เตือนเขา ดังนั้น เขาไม่มีทางที่จะปล่อยคนไป
" ท่านเสวียนหยิน ข้าไม่ทรยศท่านอย่างแน่นอน เพียงแค่ปล่อยเราไป ถนนมุ่งสู่ท้องฟ้าคนละเส้นทาง น้ำบ่อย่อมไม่ยุ่งกับน้ำคลอง ข้าให้สัญญา! ขอสาบานต่อฟ้า หากข้าฝ่าฝืน ขอให้ฟ้าผ่า "
หวังต้าฉุย เอ่ยสาบานและมองไปที่หลงหยางด้วยแววตาดุร้าย ชายคนนี้พูดจาเหลวไหล ดังนั้น าาเสวียนหยินจึงมุ่งเป้าไปที่พวกเขาทั้งหมด ไม่ใช่เพียงแค่เขา
" จิ๊! เ้าเป็ตัวการเลย คิดว่าข้าจะเชื่อเ้างั้นหรือ? "
าาเสวียนหยินปฏิเสธ
" แต่ข้าต้องขอบคุณเ้ามากจริงๆ หากไม่ได้เ้า ข้าคงตามหาคนที่มีสายเืัไม่พบ ไม่ต้องห่วงไป ข้าจะให้เ้าได้ตายอย่างไม่ทรมาน ฮี่ฮี่ฮี่ๆ "
เสียงของาาเสวียนหยินดังก้องไปทั่วถ้ำ ทำให้ผางเฉอและหวังต้าฉุยหวาดกลัว ชายคนนี้ไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน และาาเสวียนหยินไม่ตั้งใจที่จะปล่อยพวกเขาไป สถานการณ์ของพวกเขาก็จะยิ่งย่ำแย่
" ท่านเสวียนหยิน เศษเสี้ยวิญญาที่หลงเหลือของท่านเกรงว่าจะไม่แข็งแกร่งนัก หากท่าน้าฆ่าเรา ข้าเกรงว่าท่านจะต้องจ่ายราคาไม่น้อย ทำไมเราไม่เปลี่ยนการต่อสู้เป็ผ้าไหมหยกกันล่ะ? ข้าสัญญาว่าเราจะไม่กลับมาแว้งกัดท่านอีก หากข้าได้ไปจากที่นี่ ข้าจะถือว่าไม่เคยมาอยู่ที่นี่่ เราจะได้เพลิดเพลินกับชีวิตของเราได้เป็อย่างไร? "
ผางเฉอไม่ได้้าทำอะไรกับาาเสวียนหยิน หากเขาลงมือ เขาอาจต้องตายไปตลอดกาล
หลังจากที่พวกเขาออกไป สิ่งที่พวกเขาจะทำ าาเสวียนหยินก็ไม่อาจแทรกแซงได้
" เ้านี่มันน่าหัวเราะเสียจริง ศัตรูของาาเสวียนหยินผู้นี้มีมากกว่าพันคน หากเ้าหนีไปได้ เขาลำบากแน่ เมื่อถึงตอนนั้น เขาคงไม่ได้ดีเท่านี้ ตัดไฟั้แ่ต้นลม เป็ทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด แม้เขาตาย เขาก็ไม่มีทางปล่อยเราให้จากไปได้ เ้าจะยังมีอะไรพูดกับเขาอีก? "
หลงหยาง กล่าวอย่างจริงจัง นี่เป็ศิลปะของภาษา ไม่ว่าจะเป็าาเสวียนหยินหรือผางเฉอ พวกเขาต่างก็เกลียดหลงหยางในเวลานี้ แต่สิ่งที่เขาพูดเป็ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
" แทนที่จะคุกเข่าเป็หลานชายคนที่สามของคนอื่น ทำไมไม่ลองคว้าโชคชะตาไว้ในมือตัวเองล่ะ? เ้าคิดว่าเมื่อเ้ารอดไปได้ อีกฝ่ายจะกลายเป็อาหารอันโอชะของเ้า? เ้าคิดผิดแล้ว ในสายตาของาาเสวียนหยิน พวกเราเป็เพียงมดปลวก ไม่มีคุณสมบัติที่จะต่อรองกับเขา เขาไม่ยอมให้ข่าวที่นี่หลุดรอดไปได้ เมื่อเป็เช่นนั้น ก็จะไม่มีใครเพื่อมาไล่ล่าาาเสวียนหยิน "
ผางเฉอ กัดฟันแน่น
" บางคน้าให้เขาตาย บางคน้าสมบัติของาาเสวียนหยิน ในทะเลไร้ขอบเขตนี้ คิดว่ามีคนจับตามองอยู่มากมายขนาดไหน เ้าคิดหรือว่าาาเสวียนหยินจะไม่มีแผนในใจ? จะทำตัวให้ไร้ค่าไปทำไม ไม่ต้องมามองข้าแบบนั้น ข้าแค่พยายามกู้ศักดิ์ศรีเ้าคืนมา เ้าเข้าใจบ้างรึเปล่า? "
หลงหยาง กล่าวอย่างขุ่นเคือง
ในเวลานี้ ผางเฉอก็รู้สึกว่าคำพูดของหลงหยางนั้นมีเหตุผล
ดวงตาของหวังต้าฉุยฉายแววซับซ้อน นางสามารถรู้สึกได้ว่าหลงหยางกำลังลากพวกเขาลงไปในน้ำ แต่นางก็พูดอะไรไม่ออก เพราะาาเสวียนหยินไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาหนีไป ทั้งสองฝ่ายอยู่ในภาวะา ความคิดไร้ที่สิ้นสุด
ใครจะหนีไปได้ เว้นแต่อีกฝ่ายตาย!
" ข้าเชื่อว่าข้าไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง เมื่อเราสามคนรวมกำลังกันปราบิญญาที่หลงเหลือของาาเสวียนหยิน เราจึงจะมีโอกาสออกไปจากที่นี่ได้ ไม่เช่นนั้น เราคงได้เป็เพียงดวงิญญาภายใต้มือของาาเสวียนหยิน จะสู้สุดตัวหรือรอความตาย ก็เลือกกันเอาเอง "
" เ้ามาที่นี่เพื่ออะไร? เ้าลืมมันไปแล้วเหรอ? ไม่ใช่เพื่อสมบัติของเ้า พูดตามตรง มนุษย์ยอมตายเพื่อความมั่งคั่ง นกยอมตายเพื่ออาหาร คนที่มาถึงขั้นนี้กลับขี้ขลาดฉี่ราด ตอนนี้ต่อหน้าพวกเ้าทั้งสอง มีสองทางเลือก หากต่อสู้และชนะเราก็จะอิ่ม หากแพ้ก็แค่ตาย แม้เ้าจะก้มศีรษะยอมรับความผิด เขาก็ไม่มีทางปล่อยเ้าไปอย่างแน่นอน "
" ดังนั้น มีแต่ต้องสู้เท่านั้น! พวกเราจะได้กลับอย่างพึงพอใจ นี่เป็ข้อเท็จจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ "
เสียงของหลงหยางไม่แยแส เขาพูดทุกอย่างที่ควรพูดไปแล้ว และตอนนี้ความคิดล้วนอยู่ในมือของพวกเขา
" พวกเ้าสองคนคิดจริงๆน่ะเหรอว่าาาเสวียนหยินเป็คนใจดีมีเมตตา? ตอนนี้เขายังคงอ้อยอิ่ง พวกเรายังมีโอกาส หากเขากลืนข้าลงไป พวกเ้าทั้งสองต้องตายแน่และไม่มีใครรอดชีวิต ที่นี่ ตราบที่เราร่วมมือกัน พวกเราก็เอาชนะเขาได้! แน่นอน! "
หลงหยางเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในเวลานี้ พวกเขาทั้งสามยืนหยัดผนึกกำลังเป็หนึ่งเดียว
หวังต้าฉุยไม่เคยนึกฝันว่าหลงหยางจะพูดเช่นนี้ ลิ้นเซียนหนาสามฉื่อ ดึงพวกเขาทั้งสองมารวมกันอย่างสมบูรณ์ ควบแน่นเป็เชือก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่้า แต่ก็ไม่มีทางเลือก
ถูกสถานการณ์บังคับ ไม่ว่าจะเป็นาง, ผางเฉอหรือแม้แต่าาเสวียนหยิน พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น
" รับไป พวกเ้าทั้งสาม ไม่มีทางเป็คู่ต่อสู้ของข้าและคิดหนีจากเงื้อมมือข้า นั่นก็เป็ไปไม่ได้! "
าาเสวียนหยิน เอ่ยเสียงต่ำ และคำพูดของหลงหยาง แม้ว่าจะรู้ว่าเป็การปลุกระดมพวกเขา แต่คำพูดยั่วยุนี้เป็ทางเลือกที่พวกเขาต้องทำ
" เอาก็เอา! แม่งเอ้ย งานใหญ่เป็บ้า! "
ผางเฉอ แผดเสียงะโ
" ใช่ ศึกสุดท้าย นักรบเป็วีรบุรุษ ทำได้เยี่ยมมาก "
หลงหยางชื่นชมมาก เขาพยักหน้าและยกนิ้วให้กับผางเฉอ
" เจ๊ต้าฉุยล่ะ จะเอายังไง? เ้าพูดแล้วนะว่าจะรับผิดชอบข้า "
หลงหยาง ยิ้มแย้ม
" ข้ามีทางเลือกอื่นด้วยเหรอ? "
หวังต้าฉุยกลอกตาของนาง
ลูกศรถูกส่งออกจากเกาทัณฑ์แล้ว ไม่มีทางให้ย้อนกลับ!
" ไอ้ลูกเต่า คราวนี้พวกเราทั้งสามจะฝังเ้าไว้ที่นี่เอง "
หลงหยางกัดฟันและพูด ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ คำพูดที่ดีมีชัยไปกว่าครึ่ง
" เวรเอ้ย ข้าจะกำจัดิญญาของเ้าซะ ไม่ให้เ้าได้ผุดได้เกิดอีก! หากเ้ากล้าด่าข้า ก็มีแต่ทางตายเท่านั้น "
าาเสวียนหยวนขบกรามแน่น ร่างกายเขาเป็เต่าลี้ลับในทะเลลึก แต่สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการที่คนอื่นเรียกเขาว่าไอ้ลูกเต่า!
นี่เป็ความอัปยศอย่างยิ่ง เต่าลี้ลับขึ้นทะยานฟ้า มันคือั!
ตัวเขาพยายามที่จะกลืนิญญาันับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็ทำไม่ได้ คราวนี้ หลงหยางเป็สิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงเขาได้ดีที่สุดและเขาก็ไม่อาจปล่อยให้มันผิดพลาดได้อย่างแน่นอน
ตราบที่สามารถแปลงเป็ัได้อย่างปลอดภัย เช่นนั้น เ้าก็เป็เหมือนปลาคาร์พะโข้ามประตูัและัจะเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
าาเสวียนหยิน้าแปลงร่างเป็ั นี่เป็ความฝันของเขาและหลังจากแปลงร่างเป็ั เขาก็สามารถสายเืของเผ่าัที่แท้จริงได้
และหลงหยางก็เป็เหมือนสมบัติของเขา
" ท้ายที่สุดแล้ว นี่ก็เป็แค่ตาเฒ่าสารเลว าาเฒ่าพันปีและเต่าอายุแปดหมื่นปี เ้าแก่นี่ตายแล้วไม่แข็งทื่อ ยังต้องทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ฝันไปเถอะ! "
หลงหยาง เอ่ยอย่างดุร้าย ยังไงก็ตาม มันไม่มีทางเลือกและเขาต้องมองการต่อสู้นี้เป็การต่อสู้สุดท้าย
หลงหยางค่อยๆตระหนักว่าเหตุใดผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่ทุกคนจึงไม่นำคนของเขาไปอยู่ในทะเลไร้ขอบเขต หากปราศจากการปกป้องของพลังอันยิ่งใหญ่ แม้แต่เซียนปฐีก็ยังพบเจอได้ตลอดและมีความเสี่ยงต่อการถูกกิน
" เจ๊ต้าฉุย คราวนี้เ้าต้องปกป้องข้านะ "
หลงหยาง กล่าวด้วยรอยยิ้ม
พวกเขาทั้งสามรู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น เมื่อเผชิญหน้ากับาาเสวียนหยิน พวกเขาทำได้เพียงทุ่มพลังทั้งหมดและต่อสู้กับเขาทุ่มหมดหน้าตัก
แม้ว่าจะไม่ยอม ก็ไม่มีทางเลือกอื่น
ลิ้นสามฉื่ออันไร้ที่ติของหลงหยาง สร้างแรงสั่นะเืครั้งใหญ่ ท้ายที่สุดก็บีบพวกเขาจนกลายมาเป็แนวร่วมกับเขาได้!
หลงหยางยิ้มเยาะในใจ หาก้าจะหนี ก็ไม่มีประตูให้หนี ยิ่งไปกว่านั้น าาเสวียนหยินไม่ปล่อยโอกาสแน่ เขาจึงต้องบังคับตัวเอง เขาไม่อยากตายอยู่ที่นี่
" แท้จริงแล้ว ก็แค่ชายโสดที่อายุยืนยาว อยากแปลงร่างเป็ังั้นรึ? เหลวไหล ถ้าใครๆก็แปลงร่างเป็ัได้ สายเืัจะล้ำค่าอยู่ไหม? "
หวังต้าฉุย กล่าวเย้ยหยัน
" เ้าจะต้องเสียใจ ข้าสาบาน "
าาเสวียนหยินมองตรงไปที่พวกเขา พร้อมที่จะลงมือ
" เจ๊ต้าฉุยใจดีกับข้าจัง "
หลงหยาง กล่าวด้วยรอยยิ้ม
หวังต้าฉุยอยากจะเอาค้อนทุบเขาให้ตาย ชายคนนี้วางแผนร้ายกระตุ้นความโกรธของาาเสวียนหยิน ส่งผลต่อพวกเขา ตอนนี้พวกเขาเปรียบเหมือนคนที่ตายแล้วสามชีวิต ตราบที่พวกเขาเข้ามาที่นี่ พวกเขาไม่มีทางหลุดพ้นจากเื่นี้ได้
แม้ว่าผางเฉอกับหวังต้าฉุยจะไม่ค่อยลงรอยกัน แต่ปากของหลงหยางนั้นทรงพลังเกินไปและมันมีเหตุผลที่จะกล่าวว่าาาเสวียนหยินตื่นเต้นมากและจะฆ่าพวกเขา
ในเวลานี้ พวกเขาถูกบังคับให้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ พวกเขาต่างก็โกรธเคืองอยู่ในอก แม้ว่าคำพูดของหลงหยาง แต่ผู้คนนั้นไม่ได้ฆ่ากันเพื่อตัวพวกเขาเอง พวกเขาทำเพื่อให้ได้สมบัติและรอดชีวิตไปจากที่นี่เท่านั้น
" เ้าพวกมดปลวก แสงจากรวงข้าว กล้าดียังไงมาเทียบกับาาผู้นี้! หาที่ตาย! "
าาเสวียนหยินแผดเสียงะโ กลิ่นอายพลังที่น่ากลัวปลดปล่อยออกมา แม้จะเป็เศษเสี้ยวิญญา แต่ก็แข็งแกร่งในระดับเซียนปฐีขั้นปลาย
อูฐที่ผอมแห้งก็ยังใหญ่กว่าม้า นี่คือคำสุดท้าย
ด้วยพลังฝ่ามือเดียว ผางเฉอก็รู้สึกเผชิญกับวิกฤต เขาไม่กล้าที่จะละเลย เขาพลิกเปลี่ยนฝ่ามือและตรงเข้ารับมืออีกฝ่ายในทันที ในอีกด้านหนึ่ง หวังต้าฉุยก็ตามมาติดๆ ถือดาบใหญ่และเหวี่ยงมันในอากาศ
นับั้แ่กระบวนท่าแรกถูกตัดสิน ก็ไม่อาจหลบซ่อนตัวได้ แม้ว่าพวกเขาทั้งสามจะทุ่มกำลังเต็มที่ ก็มีโอกาสชนะไม่ถึงสามส่วน แต่ผลที่ได้หากพวกเขาไม่ทุ่มเทอย่างหนัก พวกเขาจะต้องตายกลายเป็ผีแทนาาเสวียนหยิน ส่วนาาเสวียนหยินก็ได้ฟื้นคืนชีพ ส่วนพวกเขาจะกลายเป็เพียงขี้เถ้าลอย
...................................................
=========================================
โปรดติดตามตอนต่อไป...