"ก่อนอื่นฉันต้องฟื้นฟูร่างกายนี้ให้แข็งแรงก่อนแล้วก็ปรับปรุงเรือนเพิ่มด้วย อยู่กับที่นอนแข็งๆ แบบนี้ ข้าขอตายดีกว่า"
สาวใช้ต่างมองตากันปริบๆ คุณหนูเป็ไข้จนเสียสติไปแล้วหรือไม่ถึงได้นั่งพูดอยู่คนเดียว
"เ้าหน่ะชื่ออาเมยใช่ไหม มาช่วยข้าแต่งตัวหน่อย ข้าจะไปหาท่านพ่อท่านแม่"
"เ้าค่ะคุณหนู"
นางอาบน้ำแล้วเปลี่ยนอาภรณ์ง่ายๆ สบายๆ สีขาวดิ้นแดงปักลายมู่ตาน ลงแป้งบางๆ ไม่หนาเหมือนที่แล้วมาและลงชาดสีแดง เกล้าผมครึ่งศีรษะปักปิ่นเงินลายดอกมู่ตาน แต่งเรียบๆ แต่กลับให้ความรู้สึกดั่งเทพเซียนผู้สูงส่ง
"คุณหนูงดงามมากเลยเ้าค่ะ"
"ขอบคุณ พวกเราไปหาท่านพ่อกันเถอะ"
สาวใช้ต่างมองคุณหนูของตนเองอย่างโง่งมหลังคุณหนูฟื้นมานอกจากจะไม่โมโหร้ายทุบตีตนเองเหมือนแต่ก่อนแล้วยังใจดีกับพวกนางอีก
"พวกข้าฝันไปหรือไม่ ขออย่าให้ข้าตื่นจากฝันเลย"
ณ เรือนใหญ่ตระกูลเฟิ่ง
"ท่านพ่อท่านแม่ ลูกขอเข้าไปข้างในนะเ้าคะ"
ร่างระหงเดินเข้าไปในเรือนใหญ่ ทุกครั้งที่ย่างก้าวเดินดั่งนางพญา จนบ่าวๆ ในเรือนนั้นมองกันตาค้าง
"นั่นคุณหนูเฟิ่งซินฉีจริงหรือ เหตุใดถึงดูเปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้"
"ซินฉี เ้าฟื้นแล้วเหรอลูก ทำไมไม่บอกพ่อ ออกมาเดินตากลมทำไมกัน เดี๋ยวจะเจ็บไข้อีก เ้ารู้ไหมหัวใจพ่อทรมานเหลือเกินที่เห็นเ้าเป็ทุกข์แบบนี้"
"ซินฉีลูกแม่ เ้านั่งลงก่อนเ้าออกมาเช่นนี้หายดีแล้วรึ ทำไมไม่นอนพักผ่อน หรือเ้าอยากได้สิ่งใด บอกแม่เ้ามา แม่จะไปหามาให้"
"ท่านพ่อท่านแม่ใจเย็นๆ ก่อน ลูกหายดีแล้วเ้าค่ะ แข็งแรงดีทุกอย่าง ที่ข้ามาวันนี้ ข้าเพียงแต่อยากจะมากล่าวกับท่านพ่อท่านแม่ว่า ข้าขอโทษที่ทำให้พวกท่านเ็ปและทุกข์ทรมานไปด้วยเพราะลูก"
นางนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าท่านพ่อท่านแม่ ท่านอัครเสนาบดีกับฮูหยินรีบเข้าไปประคองบุตรของตนเองให้ลุกขึ้น
"เ้าลุกขึ้นมาเถอะซินฉี"
"ที่ผ่านมาข้าทำตัวไม่ดีทำให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องอับอายผู้คน แม้อดีตลูกจะกลับไปแก้ไขไม่ได้ แต่ลูกสัญญาว่าต่อไปลูกจะเป็ลูกที่ดีและไม่ยึดติดกับผู้ชายคนนั้นอีกต่อไปแล้วเ้าค่ะ"
ฮูหยินเอกน้ำตาซึม
"ท่านพี่ลูกเราเติบโตเป็ผู้ใหญ่แล้ว"
"พ่อจะจัดการเื่ยกเลิกหมั้นหมายให้เรียบร้อย พ่อเชื่อมั่นในตัวเ้า"
"อีกเื่เ้าค่ะท่านพ่อ ข้าอยากจะปรับเปลี่ยนเรือนกับจวนใหม่ให้มันสดชื่นขึ้นลูกจะได้มีอะไรทำด้วยเ้าค่ะจะได้ลืมเื่เก่าๆ"
"ได้ซิ ทำตามที่เ้า้าเลย ขาดเหลือตรงไหนมาเบิกเงินได้"
"ขอบคุณเ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่"