ไลฟ์สด ปลดพลังเวทย์

ฉันจ้องมองขวดโอสถทิพย์ด้วยความสนเท่ห์ยิ่งนัก สรรพคุณของมันช่างมหัศจรรย์ ฉันมองดูร่างกายของฉันที่ผิวพรรณผุดผ่องสวยงาม เหลือเพียงใบหน้าของฉันเท่านั้นที่มันไม่สวยงาม ฉันได้แต่หวังว่าสักวันฉันจะเป็นผู้หญิงที่สวย ตะวันติดต่อมาแจ้งข่าวหลังจากไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจเสร็จสิ้น เขาบอกฉันว่านายพิทักษ์โดนอายัดตัว เขามีคดียาวเป็นหางว่าว นอกจากคดีทุจริตตอนที่เขาเป็นกรรมการบริหารโรงแรมเทวี โฮเต็ลแล้วก็ยังมีคดีจ้างวานฆ่า คดีฆาตกรรม และคดีทำร้ายร่างกายอดีตภรรยาของเขาด้วย ชายคนนี้เลวร้ายสุดขั้วจริงๆ ฉันคิดในใจ ฉันบอกกับตะวันเรื่องโอสถทิพย์ ว่ามันสามารถสมานแผลและรักษาแผลเป็นได้ ฉันถามเขาว่ารู้จักคนรวยๆที่มีปัญหาเรื่องพวกนี้บ้างไหม ฉันลองมาคิดดูแล้วว่าถ้าฉันปรุงยาวิเศษนี้ขายเรื่อยๆ น่าจะทำเงินให้ฉันได้ไม่น้อย แต่ฉันไม่รู้จะเอาไปขายให้ใคร ก็เลยให้ตะวันช่วย ตะวันบอกว่ารู้สิ ก็อดีตภรรยาของนายพิทักษ์ไง เธอโดนนายพิทักษ์ทำร้ายด้วยการสาดน้ำกรดจนใบหน้าของเธอเสียโฉม และทั้งสองก็หย่าร้างกันมานานหลายปีแล้ว ที่ตะวันเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีของนายพิทักษ์ก็เพื่อช่วยเธอ จะได้ไม่โดนนายพิทักษ์คุกคามอีกต่อไป ฉันตบเข่าฉาด มิน่าล่ะตะวันถึงรู้ทุกอย่างในคดี การที่ฉันเจอนายพิทักษ์ที่โรงแรมนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันถูกวางแผนมาแล้วจากตะวัน เขานี่ไม่ธรรมดาจริงๆ ตะวันเล่าต่อว่าอดีตภรรยาของนายพิทักษ์นั้นอายุยังไม่มาก เธอเคยเป็นอดีตนางงามระดับประเทศที่พูดชื่อไปฉันก็ต้องรู้จัก เธอเคยมีหน้าตาที่สวยมาก เธอเป็นคนที่มีหน้ามีตาและเป็นที่สนใจของคนในสังคม แต่เมื่อเธอแต่งงานกับนักธุรกิจใหญ่ในตอนนั้นอย่างนายพิทักษ์เธอก็หายหน้าไปจากวงการ และเธอเสียโฉมจากการที่ถูกนายพิทักษ์สาดน้ำกรดใส่เพราะความหึงหวง เมื่อหย่าร้างกันเธอก็กลายเป็นคนเก็บตัวไม่ยอมออกไปจากบ้านไปพบปะใครอีกเลย “คุณมียาที่เรียกว่าอะไรนะ” เขาถาม “โอสถทิพย์” ฉันตอบ เขาดันตอบกลับมาว่าชื่อแปลกอย่างกับลิเกเลย ฉันถอนหายใจออกมา ตาบ้านี่ชื่อมันออกจะดูดีมีราคาและฉันก็ไม่ได้เป็นคนตั้งเองสักหน่อย“เอาเป็นว่าผมจะพาคุณไปพบเธอ” เขาบอกก่อนที่จะวางสายไปฉันหยิบขวดโอสถทิพย์ขึ้นมา ไม่แน่นะมันอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันร่ำรวยขึ้นก็ได้ใครจะรู้ ฉันจ้องมองน้ำสีทองเปล่งประกายในขวดนั้นด้วยแววตามีความหวังตะวันพาฉันนั่งรถเพื่อไปพบกับเธอคนนั้น ตะวันบอกกับฉันว่าเธอพักอยู่ที่บ้านพักริมทะเล เธอมีบ้านและหาดส่วนตัวที่นั่น เมื่อไปถึงฉันพบว่าบ้านของเธอนั้น ไม่สิ คฤหาสถ์ของเธอนั้นใหญ่โตอย่างกับวัง หาดทรายส่วนตัวริมทะเลก็สวยงามและไม่มีใครเข้ามารบกวนเลย ตะวันบอกว่าเธอรวยแต่ฉันไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้เรานั่งรอที่โถงรับแขก ฉันตื่นเต้นไปกับความใหญ่โตและสวยงาม เธอเดินลงมาจากชั้นบนโดยสวมหน้ากากปิดบังครึ่งใบหน้า ทันทีที่ฉันเห็นฉันก็จำได้ว่าเธอคือเมริษา อดีตนางสาวไทย ตอนที่ฉันเด็กๆฉันเคยฝันว่าอยากจะสวยเหมือนเธอแต่เธอแลดูเศร้า ตะวันเอ่ยทักทายและแนะนำฉันให้เธอรู้จัก เธอมองฉันมาด้วยสายตาสงสัยว่าทำไมฉันต้องใส่หน้ากากตลอดเวลา เหมือนกับเธอเรานั่งสนทนากัน ตะวันบอกเธอว่าฉันมียาที่จะช่วยรักษารอยแผลเป็นที่ใบหน้า เธอจึงเล่าเรื่องที่ผ่านมาให้ฉันฟัง“คุณเมริษาเปิดหน้ากากให้ไพลินดูได้ไหมครับ” ตะวันเอ่ยขึ้น ดูท่าทางคุณเมริษาจะลังเลเล็กน้อย แต่เธอก็ยกมือไปดึงหน้ากากออกใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยไหม้จากน้ำกรด เธอมีแผลเป็นทั่วใบหน้า “ตั้งแต่หน้าฉันเป็นแบบนี้ ฉันก็เลยมาอยู่ที่นี่ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องพบใคร” เธอบอก“เธอบอกว่าเธอมียาที่รักษามันได้ จริงหรือ” เมริษาถามและมองมาที่ฉัน“ใช่ มันสามารถรักษารอยแผลของคุณได้” ฉันตอบเธอ “แล้วมันจะได้ผลเหรอ” เธอยังคงสงสัย ฉันหยิบขวดโอสถทิพย์ออกมาให้เธอดู เธอบอกว่าเธอนั้นหาวิธีการรักษามามากมาย ทั้งวิทยาการทันสมัยเช่นปลูกถ่ายผิวหนัง เสียเงินทองไปมหาศาลแต่ก็ไม่เคยได้ผล แล้วยาขวดเล็กๆนี้จะได้ผลหรือ มีแต่คนมาหลอกลวงเธอแต่เมื่อเธอเห็นขวดยาเล็กๆในมือฉัน เธอก็บอกออกมา “พวกคุณกลับไปเถอะ อย่ามาหลอกฉันเหมือนคนอื่นๆอีกเลย” เธอบอกว่าเธอไม่เชื่อ “คุณพาใครมาตะวัน” เธอหันไปตำหนิตะวันตะวันอึกอัก เพราะเขาก็ไม่รู้ว่ายาของฉันมันได้ผลจริงไหม ฉันจึงถอดหน้ากากให้เธอดูใบหน้าของฉันและบอกกับเธอว่า“ใบหน้าของฉันมันไม่ใช่รอยแผลเป็นที่เกิดจากธรรมชาติ มันคือคำสาปที่ไม่สามารถรักษาได้ด้วยยาขวดนี้ แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณ เข้าใจสิ่งที่คุณเจอ ฉันต้องอยู่กับถ้อยคำดูหมิ่นและความรังเกียจมาตลอดชีวิต” ฉันเงียบและพูดต่อว่า “ฉันอยากให้คุณลองดู”เมริษานิ่งเงียบเมื่อเห็นใบหน้าฉัน แต่ดูเหมือนว่าเธอมีท่าทีโอนอ่อนลง “ก็ได้ ฉันจะลองดู แต่ถ้ามันเป็นแค่สิ่งลวงโลก ฉันจะไม่จ่ายเงินให้” เธอบอกฉันพยักหน้าให้แทนคำตอบและบอกว่า “คุณอาจจะลองทาตรงบริเวณแผลเล็กๆดูก่อน ทาทิ้งไว้ทั้งคืนและรอดูผล”ฉันเปิดขวดออก กลิ่นหอมโชยออกมา เมริษามีสีหน้าที่ดีเมื่อได้กลิ่น ฉันใช้ยาชโลมไปที่ผิวหน้าของเธอเล็กน้อย น้ำยาสีทองนั้นเคลือบผิวของเธอไว้“คืนนี้คุณไม่ต้องล้างหน้านะ แล้วพรุ่งนี้เช้าฉันมั่นใจว่าคุณจะต้องเห็นความเปลี่ยนแปลง” ฉันบอกเมริษายิ้มเล็กๆ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด และฉันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อระหว่างทางกลับ ตะวันอดรนทนไม่ไหวจึงถามฉันออกมา “คุณบอกว่ามันคือโอสถทิพย์ มันเป็นยาที่ผมคิดว่ามีสรรพคุณเหนือธรรมชาติเกินไป คุณกำลังจะหลอกอะไรเธอหรือ”ฉันมองหน้าเขาด้วยความไม่สบอารมณ์ “ได้ผลหรือไม่ พรุ่งนี้คุณก็คอยดูก็แล้วกัน” ฉันพูดและลงจากรถเข้าบ้านไปโดยไม่ร่ำลาตะวันเลยวันต่อมาตะวันโทรมาหาฉัน น้ำเสียงเขาดูตื่นเต้นมาก เขาบอกว่าคุณเมริษาเพิ่งโทรมาหาเขาแล้วบอกว่า ยานั้นมันได้ผล และเธออยากเจอฉันอีก” ฉันยิ้มมุมปากเล็กๆ ก็บอกแล้วไงไม่เชื่อเอง ฉันรู้สึกเป็นผู้ชนะกับการเดิมพันตะวันพาฉันมาหาเธออีกครั้งที่คฤหาสถ์หลังเดิม ทันทีที่เธอพบหน้าฉัน เธอก็ปรี่เข้ามาหาฉันด้วยความดีใจในทันที ดวงตาเธอเป็นประกายต่างจากเมื่อวานมาก“มันได้ผล เอ่อ...ไพลิน มันได้ผล” เขาเรียกชื่อฉันและชี้ไปที่ใบหน้าของเธอ แผลเป็นตรงส่วนที่ทาด้วยโอสถทิพย์นั้น เรียบเนียนและรอยแผลหายไปตะวันอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นหน้าของเมริษา เขาหันมาหาฉัน ฉันแสร้งทำเป็นไม่มองเขาแต่ในใจกระหยิ่มยิ้มย่อง เป็นไงล่ะผู้หญิงอย่างฉันทำให้เขาประหลาดใจได้เสมอ“ฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะที่เคยบอกว่าเธอเป็นพวกหลอกลวง ฉันเจอพวกคนหลอกลวงมาจนไม่เชื่อใจใครอีก” เธอบอก“ไม่เป็นไร เรื่องแบบนี้ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเองใครจะไปเชื่อ” ฉันโบกมือบอกว่าไม่เป็นไรเธอเดินไปที่โต๊ะและเขียนอะไรบางอย่างและเธอก็เดินกลับมาพร้อมทั้งยื่นกระดาษใบหนึ่งมาให้ฉัน มันคือเช็คเงินสด “เธอเอาไปใส่ชื่อของเธอเอาเองนะ ฉันเขียนตัวเลขและเซ็นชื่อเอาไว้แล้ว” ฉันรับเช็คใบนั้นมา ตาของฉันโตเป็นไข่ห่านเมื่อเห็นตัวเลขในนั้น“300,000 บาท!!” เลขศูนย์มันเกินมาหรือว่าฉันตาลาย ฉันขยี้ตาแล้วมองดูอีกครั้ง แต่ฉันก็ยังเห็นตัวเลขเดิม“มันมากเกินไปคุณเมริษา” ฉันบอกเธอคุณเมริษามองฉันด้วยสายตาแปลกใจ “มากเกินไปเหรอ แค่สามแสนเอง” เธอบอกว่าแค่สามแสนเอง ฉันยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น“สำหรับฉันแล้วมันไม่แพงเลย ถ้ามันจะช่วยรักษาใบหน้าของฉันให้กลับมาดังเดิม ฉันเสียเงินไปมากมายเพื่อรักษาแต่ก็ไม่เคยได้ผล จำนวนเงินนี้มันเล็กน้อยมากสำหรับสิ่งที่ฉันจะได้รับกลับมา ถ้ามันได้ผลดีจริงอย่างที่ฉันหวัง ฉันก็จะให้เธออีก” ฉันยืนมองตัวเลขนั้นแล้วคิดในใจว่า ค่าสมุนไพรที่ฉันไปซื้อมามันแค่ไม่กี่ร้อยบาท แต่ฉันได้กลับมามันมากมายจนฉันคิดว่ามันจะเป็นการเอาเปรียบเธอไปหรือเปล่า “รับไปเถอะ อย่าคิดมาก” เธอย้ำ สำหรับคนสวยอย่างเธอ เธอสามารถใช้ความสวยของเธอสร้างเงินได้มหาศาล โลกของคนรวยนี่มันดีจริงๆ ฉันเอาเช็คใบนั้นใส่ลงกระเป๋า ฉันเปิดดูมันอีกครั้งอย่างกลัวว่ามันจะหายไป ฉันใช้โอสถทิพย์ชโลมไปทั่วไปหน้าของเธอทีละเล็กละน้อยจนทั่ว เธอขอให้ฉันพักที่นี่คืนนี้ พรุ่งนี้เช้าจะได้ดูผลที่น่าอัศจรรย์พร้อมกัน เธอเลี้ยงอาหารเย็นฉันอย่างดี อาหารทะเลเต็มโต๊ะไปหมด อาหารมื้อนี้วิเศษมากสำหรับฉัน เมื่อทานอาหารเสร็จเธอพาฉันไปยังห้องพักพร้อมแม่บ้านของเธอ เมื่อเดินผ่านห้องๆหนึ่งฉันก็ได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ฉันจึงหยุดชะงักจนเธอถาม “เธอเป็นอะไรไพลิน” “นี่มันกลิ่นอะไร” ฉันถามเธอ “กลิ่นธูปน่ะ” เธอตอบ “มันทำมาจากอะไร”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

พลังแห่งการรักษา

นิยายแนะนำ

ไลฟ์สด ปลดพลังเวทย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

พลังแห่งการรักษา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้