“ใครกัน”
เสียงเคาะดังขึ้นอีกแล้วคราวนี้เลขาสาวรีบก้าวลงจากเตียง เดินไปที่ประตูเพราะเกรงว่าเสียงที่ดังขึ้นนั้นจะรบกวนการนอนของมารดา
“ใครคะ”
หล่อนยืนชิดบานประตูและถามเสียงแ่เบาแต่ไม่มีเสียงตอบ สุดท้ายก็จำต้องเปิดออกไป
“คุณ… พี่ใหญ่”
ร่างสูงใหญ่คุ้นตายืนอยู่หลังบานประตูเลขาสาวใจะดึงประตูปิด แต่มือแกร่งคว้าขอบประตูเอาไว้ได้ทันดวงตาคมกริบดุดันแม้จะอยู่ในความมืดสลัวก็ตาม
“กลับไปห้องนอนกับฉัน”
“มะ ไม่ค่ะ ดิฉันจะนอนที่นี่”
เลขาสาวพยายามทำใจกล้าโต้แย้งออกไป“และที่สำคัญ เราสองคนเป็แค่เ้านายกับลูกน้อง ทำไมต้องนอนด้วยกันล่ะคะ”
“ปากดีจริงนะ”
ใหญ่คำรามเสียงดุดันคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ “ต้องให้บอกจริงๆ หรือว่าทำไมเราต้องนอนด้วยกัน”
แก้มนวลแดงระเรื่อและพยายามเบี่ยงหน้าหนี เมื่อเขาโน้มตัวต่ำลงมาหาด้วยท่าทางคุกคาม
“อย่า… อย่านะคะ”
“ไปกับฉัน”
“พี่ใหญ่เข้ามาทำไมคะ”
“ก็เธอไม่ไปห้องนอนของฉัน ฉันก็จะนอนที่นี่กับเธอไงล่ะ”
ดวงตาของเลขาสาวเบิกตาใมากขึ้นรีบหันไปมองร่างของมารดาที่ยังนอนหลับใหลไม่ไหวติงอยู่ด้วยความเป็กังวล
“ไม่… ไม่ได้นะคะ พี่ใหญ่ ได้โปรดกลับไปเถอะค่ะ”
“ไม่”
“ได้โปรดเถอะค่ะ มะลิขอร้องนะคะ”
ใหญ่ยิ้มพอใจขยับตัวเข้ามาหา คว้าร่างเล็กเข้ามากอดแนบอก เลขาสาวขัดขืนแต่ก็ไม่อาจจะทำได้เต็มที่นักเพราะกลัวเพื่อนสาวตื่น
“ปล่อยนะคะ…”
“เลือกเอา จะนอนกับฉันที่ไหน”
“พี่ใหญ่”
“ที่นี่ หรือว่าที่ห้องนอนของฉัน”
“ถ้าไม่ตอบ งั้นฉันขอเลือกที่นี่ก็แล้วกัน แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่าฉันน่ะเสียงดัง”
แก้มนวลแดงมากขึ้นทั้งแดงจัดร้อนจัดจนแทบไหม้กับสิ่งที่ได้ยิน ใช่สิ เพลิงสวาทของใหญ่ดังก้องเสมอไม่ว่าจะเป็เสียงของการเคลื่อนไหว หรือว่าเสียงจากลำคอแกร่ง
“ไม่… ไม่นะคะ”
ใหญ่ก้มหน้าเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นจนปลายจมูกชนกับ แก้มนวล
“อุ๊ย…”
“ที่บอกว่าไม่น่ะ หมายความว่ายังไง”เขาพูดไปก็ลวนลามสาวน้อยไปจนคนตัวเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว
“จะที่นี่ หรือที่ห้องนอนของฉัน”
“อย่า… อย่าค่ะพี่ใหญ่”
1K
