ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        พยักหน้าลงอย่างแข็งขัน ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาเผยให้เห็นรอยยิ้ม

        ดีจริงๆ เขายังมีชีวิตอยู่

        บางทีอาจเพราะได้รับแรงบันดาลใจจากการกระทำของหลินเมิ้งหยาฮูหยินที่ยังสาวและคุณหนูทั้งหลายต่างโผเข้าหาคนรักของตนเอง

        มีทั้งเสียงหัวเราะและหยาดน้ำตา

        สิ่งที่เห็นได้มากที่สุดคือความรู้สึกอย่างหลัง

        “พอเถิดพี่สะใภ้ หากยังกอดพี่สามต่อไปเช่นนี้เกรงว่าท่านจะเป็นสาวงามที่โดนนินทามากที่สุดในต้าจิ้นแล้วหรือท่านให้ข้ายืมอ้อมกอดของท่านหน่อยได้หรือไม่ถึงอย่างไรข้าก็เป็นวีรบุรุษคนหนึ่งเช่นกันมิใช่หรือ?”

        หลงชิงหานที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงเรียกร้องความสนใจ

        หากไม่พูดหลินเมิ้งหยาก็คงไม่เห็นหลังจากที่ผละใบหน้าออกจากอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้แล้วนางเพิ่งพบว่าร่างกายของทั้งสามกลายเป็นสีดำด่าไปหมดแล้ว

        “อย่าพูดไร้สาระ มิเช่นนั้นข้าจะตัดขาเจ้า”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงอ่อนโยนแกมขู่บังคับเมื่อครู่นางร้อนใจมากเกินไปดังนั้นจึงทำเรื่องที่คนสมัยโบราณมองว่าไม่เหมาะสมออกมา

        ฮือฮือ แย่แล้ว

        ไม่รู้ว่าชื่อเสียงเรียงนามของนางจะถูกเล่าขานไปในทิศทางไหนอีก

        ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาแดงก่ำเพราะคำพูดของหลงชิงหาน

        โชคดีที่ท้องฟ้ามืดมิด ทุกคนกำลังอยู่ในภวังค์ดังนั้นจึงมิมีใครสังเกตเห็น

        “แม่ทัพจู ทุกคนเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้วตอนนี้ควรจะพาทุกคนไปพักผ่อน รบกวนท่านพาองครักษ์ไปหยิบอาหารและน้ำจากนั้นนำส่งไปแต่ละคนเถิด หากมีใครได้รับบาดเจ็บบริเวณสวนส่วนกลางมีหมอคอยรอช่วยเหลืออยู่แล้ว”

        หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไปก่อนเป็นคนแรกเพื่อออกคำสั่งกับจูอ้ายจือ

        ชายทั้งสามสบตากัน แต่ละคนมีความคิดของตนเอง

        “คิดไม่ถึงเลยว่าชายาอวี้จะมีความละเอียดรอบคอบถึงเพียงนี้ท่านอ๋องช่างโชคดีนักที่ได้มีคู่ครองเช่นนาง”

        หูเทียนเป่ยส่งเสียงแผ่วเบาอันเจือไว้ซึ่งความอิจฉาเล็กน้อย

        ราชวงศ์แห่งซีฟาน พวกผู้หญิงในวังหลวงรู้จักแต่เพียงแต่งหน้าแต่งตัวสร้างความสำราญมิมีใครเลยที่จะเอาใจใส่ผู้อื่นเช่นนี้

        มันทำให้เขาหวนนึกถึงเสด็จย่าหากมิใช่เพราะพระองค์พยายามอดทนทำงานหนักบางทีซีฟานอาจจะไม่เจริญรุ่งเรืองอย่างเช่นทุกวันนี้

        “แน่นอนอยู่แล้ว พี่สะใภ้สามมิเหมือนคนธรรมดาทั่วไป จริงสิพี่สามพี่สะใภ้สามยังมีพี่สาวหรือน้องสาวหรือไม่? แต่งงานกับญาตินางก็ดีเหมือนกันนี่นา”

        หลงชิงหานเอ่ยถามอย่างสนอกสนใจ หลงเทียนอวี้จึงชายตาไปทางเขาเล็กน้อย

        “มี หลินเมิ้งหวู่”

        อยู่ๆ รอยยิ้มของหลงชิงหานพลันแข็งทื่อ

        “นาง? ช่างเถิด เก็บไว้ให้อาเป่ยดีกว่าข้ารู้สึกว่าพวกเขาทั้งสองเหมาะสมกันเหลือเกิน”

        หูเทียนเป่ยชกเพื่อนสนิทไปหนึ่งที สีหน้าแสดงความรังเกียจ

        “ผู้หญิงที่เจ้าไม่ต้องการจะมีดีได้อย่างไรเล่า!”

        ทั้งสองเริ่มทะเลาะกันเหมือนเด็กราวกับว่าวีรบุรุษที่เป็นผู้นำในการออกรบเมื่อครู่ไม่ใช่พวกเขาอย่างไรอย่างนั้น

        “พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่หรือ? เหตุใดจึงสนุกสนานเช่นนี้ ลองพูดให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่”

        หลินเมิ้งหยาที่กลับมามีท่าทีปกติแล้วหยักยิ้มเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้ายาวๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลงเทียนอวี้

        ได้ยินพวกแม่ทัพเล่าว่าทั้งสามคนนี้ได้รับบาดเจ็บแต่เพราะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันจึงทำแผลลวกๆ เท่านั้นแต่พวกเขายังมัวล้อเล่นกันอยู่ที่นี่อีก

        “ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร พี่สะใภ้สามมีของกินหรือไม่? ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว”

        ตอนเข่นฆ่าศัตรู พวกเขากล้าหาญชาญชัย แต่เมื่อออกจากสนามรบแล้วความหิวจึงเริ่มทำงาน

        หลินเมิ้งหยารีบตามคนเข้ามาพยุงทั้งสามเข้าไปในสิงกงเพราะเหตุนี้พวกเขาจึงยังหยุดยืนอยู่ที่นี่

        มองดูทั้งสามที่ถูกหิ้วปีกเข้าไปภายในหลินเมิ้งหยาเพิ่งจะรู้ว่าเรี่ยวแรงของพวกเขาไม่มีเหลือแล้ว

        แต่ถึงกระนั้นยังคงยืนกำหมัดแน่นไม่ยอมขยับเขยื้อนเพราะกลัวจะล้ม

        “ไอหยา! เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ! พวกเจ้าเบาๆ หน่อย! ขาอันงดงามของข้าเกือบจะขาดอยู่แล้ว”

        ทันทีที่เรี่ยวแรงกลับคืนมาเล็กน้อยหลงชิงหานกลับมามีท่าทางยียวนกวนประสาทดังเดิม

        หลินเมิ้งหยาขี้เกียจสนใจเขาตอนนี้อาหารตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ส่งเดียวที่ทำให้พวกบุรุษทั้งสามต้องรู้สึกเสียหน้าก็คือ....

        มือของพวกเขาที่จับอาวุธมาตลอดทั้งวันแข็งทื่อจนจับตะเกียบไม่ได้

        “คือว่า...ชายาอวี้ ข้าสามารถใช้มือกินได้หรือไม่?”

        หูเทียนเป่ยลองแล้วหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ

        เพราะศักดิ์ศรีของความเป็นลูกผู้ชาย ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าเอ่ยออกมาดังนั้นจึงทำได้เพียงดื่มน้ำแกงแต่เพียงเท่านั้น

        หลินเมิ้งหยามองดูร่างกายที่ถูกเลือดอาบจนดำถมึงทึงของหูเทียนเป่ยนางยังไม่รู้สึกตัว

        “ไม่ได้ เชื้อโรคอาจเข้าไปทางปากได้ ดูมือของพวกเจ้าซิสกปรกเสียยิ่งกว่าอะไรดี”

        แม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็เริ่มลุกลี้ลุกลน

        หลินเมิ้งหยาที่มองดูสถานการณ์ในสวนตลอดเวลาไม่ได้คิดอะไรมากแต่กลับเป็นป๋ายจื่อที่เข้ามากระตุกแขนเสื้อของหลินเมิ้งหยา

        “มีอะไรหรือ?”

        ป๋ายจื่อแอบชี้ไปทางมือของหูเทียนเป่ยที่กำลังสั่นแตงกวาฉาบน้ำมันร่วงหล่นลงไปในถ้วยน้ำแกงเพราะอาการมือกระตุก

        “เข้ามา เอาช้อนเข้ามาให้ข้าหน่อย ข้าผิดเองที่ไม่รอบคอบจะดื่มน้ำแกงก็ต้องใช้ช้อนซิ”

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะหาทางออกให้ชายหนุ่มทั้งสาม

        แสร้งมองไม่เห็นใบหน้าลำบากใจของทั้งสามก่อนจะหมุนตัวปิดปากหัวเราะ

        เมื่อครู่เหล่าองค์ชายทั้งสามที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดีทำอาหารและน้ำแกงหกเลอะเทอเต็มโต๊ะไปหมด

        หากมิใช่เพราะป๋ายจื่อเข้ามาเตือน เกรงว่าพวกเขาคงได้หิวตายอย่างแน่นอน

        อาหารเป็นเพียงอาหารธรรมดา

        แม้จะไม่ได้พิเศษอะไรนัก แต่ทั้งสามที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตลอดทั้งวันกลับรู้สึกว่ามันช่างเอร็ดอร่อยเหลือเกิน

        “นายหญิง แม่ทัพจูนำไก่ฟ้าและกระต่ายป่ามามอบให้หนู่ปี้รับไว้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

        ป๋ายซ่าวถือสัตว์ที่ยังมีชีวิตอยู่ในมือด้วยท่าทางดีใจ ก่อนจะหยุดยืนด้านหน้าหลินเมิ้งหยา

        หันไปมองทางด้านหลัง ทั้งสามกินอาหารอย่างหิวโหยหลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะก้มหน้าออกคำสั่ง

        “เจ้าเข้าไปในครัว ต้มน้ำแกงหม้อใหญ่แล้วเอาไปแบ่งให้คนที่ได้รับบาดเจ็บกินเถิด”

        ใช่ว่าไม่อยากนำไปให้หลงเทียนอวี้กินแต่นางรู้สึกว่าคนที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ทางด้านนอกต้องการมันมากกว่าหลงเทียนอวี้

        ในมุมที่หลงเทียนอวี้มองไม่เห็น หลินเมิ้งหยาแอบจ้องมองเขา

        หวังว่าสิ่งที่นางได้ทำลงไปทั้งหมดจะส่งผลดีต่อหลงเทียนอวี้ในภายภาคหน้า

        “ท่านอ๋องดูเหมือนว่าหมอที่กำลังทำแผลอยู่ทางด้านนอกจะมีคนไม่มากพอหม่อมฉันขออาสาออกไปช่วยเหลือนะเพคะ อีกสักประเดี๋ยวจะมีคนมาเชิญท่านไปอาบน้ำ”

        หลงเทียนอวี้วางถ้วยข้าวในมือลง ก่อนจะพยักหน้า

        หลินเมิ้งหยาหัวเราะ นับว่าเขาได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีแม้จะกินข้าวเข้าไปถึงสามถ้วย แต่มุมปากกลับไม่เปรอะเปื้อนเลยแม้แต่น้อย

        หลังจากชายหนุ่มทั้งสามกินอาหารเสร็จแล้วในที่สุดพวกเขาก็หยุดมือลง

        สาวใช้ตามออกไปช่วยหลินเมิ้งหยามีเพียงองครักษ์ที่เข้ามาพยุงพวกหลงเทียนอวี้

        หลังจากกินอาหารแล้ว เรี่ยวแรงของพวกเขากลับมาบางส่วน

        วันนี้เป็นเพียงการโจมตีกะทันหันเท่านั้น ถ้าหากอยู่ในสนามรบ เกรงว่าจะไม่ได้พักทั้งวันทั้งคืน

        เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องฉุกเฉินเท่านั้น

        “พี่เทียนอวี้ช่างโชคดียิ่งนักที่ได้มีภรรยาเช่นนี้”

        หูเทียนเป่ยยืนอยู่ข้างหน้าต่างเมื่อเห็นหลินเมิ้งหยากำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ด้านนอกเขาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงชื่นชมออกมาอีกครั้ง

        เหตุใดผู้หญิงที่หายากเช่นนี้จึงมีแต่ในต้าจิ้นเท่านั้นนะ?

        “ไม่พูดไม่ได้จริงๆ ว่าพี่สามดวงดียิ่งนัก”

        หากพูดว่าไม่อิจฉาคงเป็นเรื่องโกหก ยิ่งอยู่ในราชวงศ์ ยิ่งรู้ว่าหญิงสาวเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง

        หลงเทียนอวี้ไม่เอ่ยอะไร ทว่าเขาแอบรู้สึกดีใจไม่น้อย

        สายตาที่มองไปยังหลินเมิ้งหยาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน

        “นาง...คือของขวัญที่ดีที่สุดที่สวรรค์ประทานให้กับข้า”

        เขาไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะได้รับอัญมณีล้ำค่าจากสวรรค์เช่นนี้

        แต่หลังจากที่หลินเมิ้งหยาเข้ามาอาศัยอยู่กับเขาเขาจึงรู้สึกแปลกใจและรับรู้ถึงคุณค่าของนาง

        “พระชายาถูกแต่งตั้งขึ้นมาอย่างถูกต้องหากวันใดมีชายารองเข้ามาคอยช่วยเหลือเช่นนั้นท่านอ๋องจะยิ่งมีความสุขกว่านี้หรือไม่”

        คำพูดของหูเทียนเป่ยมีนัยนะสำคัญ แม้หมิงเยว่จะรบเร้าเขาทั้งคืนแต่ถึงกระนั้นนี่ก็หาใช่เหตุผลหลัก

        เมื่อลองไตร่ตรองข้อดีข้อเสียดูแล้ว หากได้เกี่ยวดองกับหลงเทียนอวี้เช่นนั้นซีฟานจะได้รับความคุ้มครอง

        ยิ่งหลังจากที่ผ่านการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านมาหูเทียนเป่ยยิ่งรู้สึกเคารพนับถือหลงเทียนอวี้ ขณะเดียวกันก็ยิ่งรู้สึกหวั่นเกรง

        ไม่ว่าจะความสามารถหรือการเป็นผู้นำ หลงเทียนอวี้อยู่เหนือเขาทุกอย่าง

        คนแบบนี้จะต้องนำพาความสุขความเจริญมาสู่บ้านเมืองอย่างแน่นอน

        “ข้าว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นหรอกครอบครัวของพี่สะใภ้สามน่าเกรงขามเป็นอย่างมากเจ้ารู้จักเจิ้นหนานโหวหลินมู่จื่อใช่หรือไม่? เขาคือพ่อของนาง แล้วไหนจะแม่ทัพผู้ไร้พ่ายอย่างหลินหนานเซิงอีกนั่นก็พี่ชายของนาง หากน้องสาวของเจ้าแต่งงานเข้ามาแล้วล่ะก็มิรู้ว่าวันใดพี่สะใภ้สามจะตีกลับไป”

        หลงชิงหานเอ่ยด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะส่งสายตาประหนึ่งให้หลงเทียนอวี้รีบขอบคุณเขาเร็วๆ

        หูเทียนเป่ยอ้าปากออก แต่กลับไม่พูดอะไรออกมา

        ชายผู้น่าเกรงขามทั้งสองคนแห่งต้าจิ้นล้วนเป็นญาติสนิทของหลินเมิ้งหยา

        หลินมู่จือนำทัพอย่างเก่งกาจราวเทพเซียนเขามักนำชัยในสงครามกลับมาเสมอส่วนแม่ทัพหลินหนานเซิงมีฝีมือเหนือกว่าใครในใต้หล้าอีกทั้งยังถือเป็นปรมาจารย์ทางด้านการต่อสู้ของพวกศัตรู

        เพราะมีครอบครัวเช่นนี้ จึงทำให้เกิดชายาอวี้ผู้สง่างามขึ้นมาอย่างนั้นสินะ

        แม้หมิงเยว่จะฉลาด แต่ถึงกระนั้นนางก็เป็นคนเอาแต่ใจ

        เช่นนั้น ช่างมันเถิด

        ไหนจะมีเรื่องสถานะทางครอบครัวของหลินเมิ้งหยาอีกดังนั้นเขาจึงปิดปากไม่พูดอะไร

        หลินเมิ้งหยาที่กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ด้านนอกไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ตนเองเกือบจะถูกคนอื่นชิงตำแหน่งไปเสียแล้ว

        “ทุกคนระวังเอาไว้ด้วย บาดแผลห้ามโดนน้ำเด็ดขาด อีกอย่างพันแผลที่ใช้แล้ว ห้ามนำไปให้คนอื่นใช้เด็ดขาด เข้าใจแล้วหรือไม่?”

        เมื่อย้อนกลับมายังอดีตหลินเมิ้งหยาเพิ่งได้รู้ตอนนี้เองว่าสาเหตุที่อัตราการตายของทหารในสมัยโบราณค่อนข้างสูงส่วนหนึ่งก็เพราะการแพทย์ที่ล้าสมัย

        พวกเขาไม่รู้จักการแพร่เชื้อโรคโดยนำผ้าที่ใช้กับคนหนึ่งแล้วไปใช้กับอีกคน

        หากมิใช่เพราะนางห้ามเอาไว้ได้ทันเกรงว่าคนเหล่านี้คงตายเพราะถูกเชื้อโรคแพร่เข้าสู่ร่างกายอย่างแน่นอน

        “แม่ทัพจู ข้ามีเรื่องไหว้วานท่าน”

        หมอหลวงถูกนางเรียกมารวมไว้ด้วยกันหมดแล้ว

        แต่คนที่ได้รับบาดเจ็บมีมากมายอีกทั้งยังมีคนถูกส่งกลับเข้ามาจากทางด้านนอกตลอดเวลา

        แม้หมอหลวงจะมีมากเพียงพอ ทว่ายารักษากลับน้อยลงทุกที

        ส่วนที่ยังเหลือคือยารักษาประจำบ้านตนเองของแม่ทัพจูอ้ายจือที่นำมาให้

        “เชิญพระชายารับสั่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมน้อมรับคำสั่ง”

        แต่ก่อนจูอ้ายจือคือทหารอยู่ในกองทัพ แต่เพราะเหตุผลบางประการเขาจึงถูกส่งตัวมาเป็นทหารอารักขา