ตอนที่ 23
นายธนาคารและนายเหมืองเดินวนไปมาที่หน้าบันไดสลับกับมองนาฬิกาเป็ครั้งที่สามแล้ว ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงสิบห้านาทีก็จะต้องเดินทางไปรับประทานอาหารค่ำกับนายอำเภอแล้วแต่ยังไม่มีทีท่าว่าพุดแก้วจะลงมาข้างล่างเลย
ชายหนุ่มถอนหายใจเพราะเริ่มเบื่อหน่ายกับการรอคอยที่ดูเหมือนว่าจะไม่รู้จุดหมายตัดสินใจเดินขึ้นไปตามแต่ยังไม่ทันที่จะเคาะประตูพุดแก้วก็เปิดประตูออกมาเสียก่อนดวงตาสีมรกตมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง
พุดแก้วสวมเสื้อสูทสีเหลืองทับเสื้อกางเกงขายาวทรงสวยสีขาวช่วยเสริมให้เธอดูสูงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ผมที่เคยรวบไว้ถูกปล่อยออกตรงปลายผมม้วนเป็ลอนสวยใบหน้าหวานแต่งแต้มสีสันลงอย่างมีสไตล์และหวานอย่างจับใจถึงแม้ว่าพุดแก้วจะไม่ได้สวยระดับนางงาม หรือสวยระดับผู้หญิงที่เคยควงแต่เธอก็ดูดีมากจนแทบไม่เชื่อสายตา
“มองนานไปนะ”พุดแก้วรู้สึกเขินเล็กน้อย
“คุณสวยมาก”เขาชมจากใจจริง
“ขอบใจ”หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำท่าจะเดินหนีแต่ก้าวได้ไม่ถึงสองก้าวก็ต้องล้มลงเพราะดันไปสะดุดกับประตูนิโคลัสตรงเข้ามาหาในขณะที่พุดแก้วนิ่วหน้ารู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าเล็กน้อย
“เป็อย่างไรบ้าง”เขาถามอย่างเป็ห่วงช่วยพยุงตัวเธอให้ลุกขึ้นมาอย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็อะไรมากคงไม่ชินกับไอ้รองเท้าส้นสูงปรี๊ดแบบนี้เลยทำให้ทรงตัวไม่ดี” หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นข้าๆ
“คุณไหวนะ”
“ไหวไปเถอะ เดี๋ยวจะสาย” หญิงสาวไม่ใส่ใจยืดตัวตรงเพื่อเรียกความมั่นใจ นิโคลัสเดินเคียงข้างเธอไปด้วยท่าทางที่สง่างาม
นิโคลัสพอใจเมื่อพุดแก้วไม่ทำให้ขายหน้าตรงกันข้ามเธอสามารถทำให้ทุกคนชื่นชมได้หลายต่อหลายครั้งบรรดาแขกที่มาร่วมรับประทานอาหารด้วย หนึ่งในนั้นคืออังเดรชายหนุ่มมองหญิงสาวที่ประทับใจั้แ่ครั้งแรกที่เห็นด้วยความรู้สึกเสียดายเป็ที่สุดเธอสวยและมีเสน่ห์น่าประทับใจมากขึ้นทุกวัน
“วันนี้คุณสวยมากนะครับคุณพุดแก้ว” อังเดรชมเมื่อได้มีโอกาสพูดกับเธอตามลำพัง
“ขอบคุณมากค่ะ”หญิงสาวขอบคุณตามมารยาท
“วันนี้คุณดูนิ่งขึ้นกว่าวันนั้นมาก”
“คุณช่างสังเกตนะคะ”เธอแอบประชดเบาๆ
“คุณเป็คนที่น่าสังเกตนี่ครับว่าแต่สามีคุณคงไม่ว่าอะไรนะครับที่คุณมาคุยกับคู่แข่งทางธุรกิจแบบนี้” อังเดรแกล้งถาม
“ถึงเขาจะเป็คนเห็นแก่ตัวและห่วยไปบ้างแต่ก็มีเหตุผลค่ะ” พุดแก้วพูดตรงไปตรงมาแล้วถามกลับว่า
“คุณล่ะคะทำไมไม่ไปคุยกับพวกผู้ใหญ่ทางด้านโน้น แต่กลับมาคุยกับฉันแทน”หญิงสาวแปลกใจเมื่อเห็นว่าอังเดรมาคุยด้วยแทนที่จะไปคุยกับผู้ใหญ่ทางธุรกิจความจริงพุดแก้วเลี่ยงออกมานั่งตรงนี้เพราะรู้สึกเจ็บข้อเท้าจนแทบไม่อยากจะก้าวเดินด้วยซ้ำ
“บางทีผมก็อึดอัดนะคุยกับคุณสบายใจกว่า ผมไม่คิดว่าจะได้เจอคุณในฐานะแบบนี้เลยนะ” อังเดรบอกตามตรง
“แบบไหนคะ”
“แบบที่คุณเป็ภรรยาของเขาตอนแรกผมคิดว่าคุณกับเขาไม่ชอบกันเสียอีก”
“ชีวิตคนมันก็ไม่แน่นอนค่ะ”พุดแก้วไม่รู้จะอธิบายอย่างไร อีกสักพักนิโคลัสก็เดินเข้ามาหา
“เราคงต้องกลับกันแล้วที่รัก” สายตาเขามองผู้ชายที่นั่งข้างภรรยา คำพูดของเขานั้นแสดงออกถึงความเป็เ้าของได้เป็อย่างดี
“น่าเสียดายจังนะครับคุณพุดแก้วเราน่าจะคุยกันได้นานกว่านี้” อังเดรเอ่ยยิ้มๆ พุดแก้วมองคนที่ยืนขนาบข้างทั้งสองดูก็รู้ว่ากำลังเล่นอะไรกัน
“ฉันกลับก่อนนะคะ”หญิงสาวตัดบท
“ผมหวังว่าเราคงได้พบกันอีกนะครับคุณพุดแก้ว” อังเดรส่งยิ้มหวานจงใจจะยั่วนิโคลัสเต็มที่
“ลาก่อนค่ะ”หญิงสาวพูดสั้นๆ ทำท่าจะก้าวเดินแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรู้สึกเจ็บที่ข้อเท้าจนก้าวขาแทบไม่ออก
“เป็อะไรหรือเปล่า”เขาถามเป็ภาษาไทยเพื่อที่จะได้รู้กันแค่สองคนเท่านั้น
“เจ็บข้อเท้าตอนแรกคิดว่าคงไม่เป็อะไร แต่มันปวดขึ้นเรื่อยๆ” พุดแก้วตอบตามตรง
“เดินไหวไหม”เขาถามอย่างเป็ห่วง
“พอไหว”พุดแก้วค่อยๆ ทรงตัวเพื่อให้เดินได้ปกติ
นิโคลัสลอบสังเกตอาการมาตลอดทางสีหน้าของเธอไม่ดีนัก คิ้วเรียวสวยนั้นย่นเข้าหากันหลายต่อหลายครั้ง
“คุณเดินไม่น่าไหวนะ”เขาเอ่ยอย่างเป็ห่วงเมื่อมาถึงบ้าน
“ไหว”พุดแก้วยืนยัน
“ยังจะอวดดีอีก”ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วย่อตัวลงอุ้มเธอหลังจากเปิดประตูรถเสร็จ
“จะทำอะไรปล่อยนะ”
“คุณเดินจะไม่ไหวอยู่แล้วผมอุ้มคุณเข้าบ้านแบบนี้จะดีกว่า อย่ามาทำอวดเก่งนักเลย ท่าทางของคุณบอกอยู่ว่าไม่ไหวแล้ว”เขาอุ้มเธอเข้าบ้านทันที วูฟล์และฟลิ้นต์มองตามเงียบๆ เมื่อเห็นแบบนั้น
นิโคลัสถอดรองเท้าให้เธออย่างไม่รีบร้อนพุดแก้วนั่งมองคนที่อยู่ตรงหน้าเงียบๆ รู้สึกดีที่เขาดูแล ชายหนุ่มมองข้อเท้าข้างซ้ายที่บวมเป่งอย่างใ
“มันคงพลิก”หญิงสาวเดาอาการออก
“มันบวมมากเลยนะผมว่าให้หมอมาดูจะดีกว่า”
“จะไปไหน”พุดแก้วถามเมื่อเห็นเขาเดินออกไป
“จะไปตามหมอมาดูคุณน่ะสิถามได้”
“ก็แค่ข้อเท้าพลิกไม่เห็นต้องใเลยนะ เอาเท้าแช่น้ำเย็นประคบทายาก็น่าจะหาย”
“บวมขนาดนี้มันไม่ใช่แค่พลิกธรรมดาแล้วอย่าดื้อได้ไหม พุดแก้ว” นิโคลัสพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น
“ฉันไม่เป็ไรจริงๆนะ” เธอเสียงอ่อยใจคอไม่ค่อยดีเมื่อพูดถึงหมอ
“กลัวหมอใช่ไหม”
“เปล่าไม่ได้กลัว” หญิงสาวรีบตอบทันทีไม่ได้กลัวหมอแต่กลัวเข็มฉีดยาต่างหาก
“ไม่กลัวก็ต้องเชื่อผม”
“ฉันไม่เป็อะไรจริงๆเชื่อสิ เดี๋ยวจะเดินให้ดู” พุดแก้วลุกขึ้นยืนแต่ก้าวไม่ออกเพราะความเ็ปนั้นมันมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าแต่ไม่อยากเสียหน้าจึงพยายามก้าวขาเดินแล้วก็ต้องร้องลั่นนิโคลัสรีบเข้าไปประคองเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะล้ม
“คุณต้องพบหมออย่ามาทำอวดเก่ง เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
“ผมอยากเอกซเรย์ดูให้แน่ใจกว่านี้ครับคุณไปโรงพยาบาลได้ไหมจะได้ตรวจอย่างละเอียด” คุณหมอเอ่ยขึ้นหลังจากที่ตรวจอาการของคุณนายบ้านชาโรนอฟเสร็จ
“มีอะไรร้ายแรงหรือครับ”นิโคลัสถามด้วยความใ
“เท่าที่ดูจากอาการภายนอกนั้นข้อเท้าค่อนข้างบวมมากบวกกับเธอปวดจนเดินลงน้ำหนักไม่ค่อยได้จากการสันนิษฐานเธอน่าจะได้รับาเ็ในระดับที่สองแต่เพื่อความแน่ใจควรตรวจให้ละเอียดอีกที” คุณหมอพูดแบบเป็การเป็งาน
“ต้องฉีดยาไหมคะ”พุดแก้วถามทันที ใบหน้าหวานซีดลงชัดเจน นิโคลัสลอบยิ้มเมื่อรู้แล้วว่าเธอกลัวอะไร
“ไม่ต้องหรอกครับผมแค่อยากตรวจให้มั่นใจเท่านั้น”
นิโคลัสสั่งให้นอนโดยใช้เท้าข้างที่มีปัญหาวางบนหมอนที่วางซ้อนกันอยู่ในขณะที่ตัวเขาทำการประคบเท้าให้ พุดแก้วมองคนที่กำลังใช้ผ้าประคบเย็นให้ที่เท้าของเธอ รู้สึกดีกับเขามากขึ้นเพราะไม่คิดว่าคนอย่างนิโคลัสจะดูแลด้วยตัวเอง
“เบาบ้างไหม” เขาถามในขณะที่มือก็ยังคงทำหน้าที่ประคบเท้าไว้
“ตอนนี้มันชาอาจจะเป็เพราะคุณประคบเย็นอยู่”
“ทำไมไม่บอกั้แ่ตอนแรกว่าเจ็บ”
“ก็ตอนที่ล้มมันยังไม่รู้สึกแต่พอสักพักมันก็เริ่มปวดยิ่งตอนที่อยู่ที่บ้านนายอำเภอยิ่งปวดมาก พอกลับมาถึงบ้านมันก็แทบเดินไม่ได้”เธอสารภาพเบาๆ
“คราวหลังเป็อะไรต้องบอกผมทันทีรู้ไหม”
“มันก็แค่ข้อเท้าพลิก”เธอพูดเหมือนไม่ใส่ใจ
“แค่ข้อเท้าพลิกพูดมาได้คุณเป็รุนแรงมากพอสมควรเลยนะ ดีที่กระดูกไม่หักไปด้วยอย่าอวดดีในเื่ที่ไม่ควรอวดดีน่า ผมรู้ว่าคุณเก่ง” เขาบ่นพร้อมทั้งส่งยาให้
“อะไรอีกล่ะ”พุดแก้วมองยาในมือแต่ไม่ยอมรับมัน
“ก็ยาน่ะสิกินซะคุณจะได้ดีขึ้น”
“ไม่กินได้ไหมคุณประคบเย็นให้ฉันแล้วนี่” หญิงสาวบ่ายเบี่ยง
“นอกจากกลัวเข็มแล้วยังกินยายากอีกเหรอนี่”เขาพูดอย่างระอา
“มันขม”
“คุณโตแล้วนะอย่ามางอแงเป็เด็กๆ ไปหน่อยเลยเห็นเก่งไปทุกเื่แต่กลัวไอ้เื่ที่ไม่เป็เื่เสียอย่างนั้น กินยาเลย”
“ไม่”นิโคลัสถอนหายใจแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ
“แน่ใจนะ”เขาถามย้ำ
“แน่ใจ”
เมื่อหญิงสาวยืนยันอย่างนั้นเขาก็เริ่มทำในสิ่งที่คิดไว้ทันทีชายหนุ่มนั่งทับบนตัวของเธอมือข้างหนึ่งบีบไปที่กระพุ้งแก้มแรงๆ เพราะ้าให้อ้าปากพุดแก้วพยายามดิ้นรนแต่ทำอะไรไม่ได้มากเพราะถูกทับไว้ นิโคลัสหยอดยาลงไปในปากแล้วใช้มือปิดปากไว้กันเธอคายมันออกมาพร้อมทั้งส่งน้ำให้ดื่มทันที
“อย่าพ่นออกมานะไม่อย่างนั้นคุณโดนหนักแน่” มันได้ผลเมื่อเธอยอมกลืนยาลงคอไปในที่สุด
“ฉันกินยาแล้วลุกขึ้นได้แล้ว” หญิงสาวโวยวายเมื่อเห็นว่าเขายังนั่งทับบนตัวอยู่
“ถ้ายอมดีๆก็ไม่ต้องโดนแบบนี้หรอก”
“ฉันจะจำสิ่งที่คุณทำกับฉันไว้ให้แม่นเลยและฉันจะเอาคืนให้มากกว่าเป็สองเท่า” พุดแก้วต่อว่าอย่างเจ็บใจ ในขณะที่นิโคลัสได้แต่มองอย่างเอ็นดูปนกวนประสาท
----------------------------------
มีโปรดีๆ ฟินหัวใจมาฝากค่ะ
ลุงนิคปะทะพี่ธาม!!! #กุหลาบแก้ว
????เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ????(ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ)????
ราคารวมปกติ 718 ลดพิเศษเพื่อคนพิเศษ
เหลือเพียง 466 และรวมส่งในระบบลงทะเบียน
หนังสือมีจำนวนจำกัดค่ะ สนใจสั่งซื้อ
#อินบ็อกซ์เพจตะวันเปรมปรีดิ์เลยค่ะ
27K
