ในห้องของซงหยางเทียน ชายหนุ่มนั่งอยู่กับพื้นพร้อมดวงตาที่ปิดแน่น ทุกลมหายใจของเขาล้วนสม่ำเสมอไม่มีการขาด่แม้แต่น้อย ออราสีแดงสดที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างกายของเขาย้อมห้องทั้งหมดจนเป็สีแดง ชายหนุ่มส่งพลังปราณของตนไหลเวียนไปในอวัยวะทุกส่วนในร่างกาย ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวปรากฏสีหน้าเ็ปออกมา จนสุดท้ายชายหนุ่มก็ลืมตาขึ้นและออร่าสีแดงทั้งหมดก็หายไป
" เฮ้อ~ "
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนจะลุกขึ้น และเดินไปสวมเสื้อผ้า
" ร่างกายนี้อ่อนแอมากจริง ๆ พลังของทรัพยากรล้ำค่าและโอสถมากมายอัดแน่นอยู่ในร่างนี้ แต่กลับไม่สามารถนำมันมาใช้ได้เพราะตันเถียนของข้าดันมีปัญหา แถมเส้นลมปราณทั้งหมดก็ถูกปิดกั้นไว้จนหมดสิ้นจนเดินพลังได้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น ข้าต้องใช้แกนอสูรชั้นปราณนภาเพื่อใช้ คัมภีร์จอมอสูรราชันย์ ถ้าแก้ปัญหาทั้งหมดได้ล่ะก็ พลังของข้าจะพัฒนาอย่างก้าวะโเพราะพลังที่อัดแน่นอยู่ในร่างนี้ แต่หากไม่ ข้าคงจะตายภายใน 7 วัน เพราะร่างกายรับพลังไม่ไหวจนะเิออกมา "
" แล้วข้าจะจะไปหาแกนอสูรชั้นนภาที่ไหน ? อย่าว่าแต่สังหารมันเลย ข้าคงตาย เพียงแค่มันพ้นลมหายใจ "
ในตอนนั้นเองเขาก็นึึกขึ้นได้ ชายหนุ่มได้แต่สาปแช่งความโง่เขลาของตัวเอง ว่าทำไมเขาถึงต้องเอาชีวิตของตัวเองไปทิ้งด้วย ในเมื่อเขาสามารถแก้ปัญหาทุกอย่างได้ด้วยเงิน ! ชายหนุ่มไม่รอช้า เขารีบเดินออกไปจากห้องและมุ่งหน้าไปที่ห้องของปู่เขาทันที และเมื่อมาถึงห้องเขาก็พบกับร่างเหี่ยว ๆ ของชายชราที่กำลังนั่งทำงานอย่างขยันขันแข็งอยู่ในนั้น
“ หือ…มีธุระอะไรรึถึงมาหาข้า ”
ชายชราถามอย่างสงสัยเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่ได้เข้ามาหาเขาเลยสักครั้ง แต่วันนี้กลับมา ทำให่้เขารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย
“ ข้า้าเงิน ”
ได้ยินอย่างนั้นชายชราก็ใ นี่ในที่สุดหลานชายของเขาก็้าที่จะใช้เงินแล้ว หลังจากที่วัน ๆ เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือ ชายชราไม่ได้ถามอะไรอีก เขาเพียงโยนถุงเงินไปให้กับชายหนุ่ม ซงหยางเทียนเมื่อได้เงินแล้วก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง
“ ตามไปดูว่าเขาไปที่ไหน แล้วกลับมารายงานข้า ”
“ ขอรับ ! ”
ชายชราพูดออกไปในอากาศ ก่อนที่จะมีเสียงของบุคคลลึกลับตอบกลับมาจากในความมืด
.
.
.
‘ ตาแก่นั่นถึงกับรักหลานชายมากขนาดนี้ ! ’
‘ แต่เพราะเ้าให้ท้ายมันแบบนี้ไง หลานชายของเ้าถึงได้ทำตัวเหลวแหลกได้มากขนาดนี้ ’
มองจำนวนเหรียญทองที่อยู่ในถุงแล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจถึงความรักของปู่ที่มีให้หลานมากมายขนาดนี้ เหรียญทองในถุงนี้แค่ถุงเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวธรรมดา ๆ ครอบครัวหนึ่งมีกินมีใช้อย่างสุขสบายไปยันชาติหน้าได้เลย แต่อีกใจหนึ่งเขาก็ต่อว่าชายชราด้วยเหมือนกัน เพราะการตามใจที่มากเกินไปของเขา ถึงได้ทำให้เด็กนี่เสียนิสัย จนสุดท้ายมันก็ต้องตกตายลงไป แต่ถึงยังไงเขาก็ไม่คิดที่จะโทษชายชราถึงเื่ทั้งหมดหรอก เพราะเ้าเด็กนี่มันไม่มีหัวคิดเอง
“ นั่นนายน้อยซงนี่นา ? ”
“ ใช่ ๆ นั่นเขาจริง ๆ ด้วย เขาหายดีแล้วรึ ”
“ ใช่ ข้าได้ยินว่าเขาฟื้นขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อนและเปลี่ยนไปราวกับคนละคนเลยนะ ”
“ จริงรึ ? ได้ยินว่าคนที่ฟื้นกลับมาได้จากความตายจะเปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน หรือนายน้อยซงจะเป็คนแบบนั้น ? "
ระหว่างทางที่เดินผ่าน ชาวบ้านที่เดินไปมาหรือพ่อค้าแม่ค้าที่ขายของอยู่ตามทาง ก็เริ่มพูดคุยกันถึงเื่ของเขา คนพวกนั้นคิดว่าเขาคงจะไม่ได้ยิน แต่ไหนเลยจะไม่ใช่ เสียงนินทาเ่าั้ดังมากจนเหมือนพวกเขากำลังมาพูดนินทากันอยู่ข้างหูของเขา ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด
“ ซงหยางเทียน !!! ”
ในตอนนั้นเองเสียงะโที่ไพเราะก็ดังขึ้นเสียดหูเขา ชายหนุ่มหันไปมองด้านหลังก็พบกับร่างของเด็กสาวนางหนึ่งอายุราว 15 ปี สวมชุดสีแดงพร้อมกับร่างกายที่ของนางอ่อนช้อย ผิวพรรณที่ขาวนวลดุจไข่มุก ริมฝีปากเรียวงามของนางและดวงตาที่สดใส แม้จะยังเด็กแต่หุ่นของนางที่แค่มองผ่าน ๆ ก็รู้ได้เลยว่านางต้องโตขึ้นไปเป็สาวงามที่บุรุษทั่วทั้งอาณาจักรต้องอยากได้มา
“ … "
มองเสร็จชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของเขาสงบนิ่งแฝงไปด้วยความเ็า เขาหันกลับและเดินต่อไปโดยไม่สนอะไรนางเลยสักนิด สิ่งนั้นทำให้เด็กสาวคนนั้นแทบจะกระทืบเท้าจากความโกรธ ใบหน้าของนางแดงระเรือราวกับมะเขือเทศที่สดใหม่ นางตัวสั่นพร้อมกับชี้ไปที่ร่างของชายหนุ่มด้วยความอารมณ์โมโห
“ จะ…เ้ากล้าเมินข้า ! นี่หัวสมองเ้ากระทบกระเทือนจนเพี้ยนไปแล้วรึไง ”
“ เ้าเป็ใคร ? ”
“ จะ…จะ…เ้า กล้าลืมข้า !!! ”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เด็กสาวรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีก จนนางพุ่งเข้ามาเพื่อจะทุบตีเขา ร่างอรชรของเด็กสาวพุ่งเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมของเด็กสาวบริสุทธิ์ หากแต่มือของนางนั้นรวดเร็วประดุจแส้ที่พริ้วไหวราวอสรพิษที่ฟาดเข้ามายังร่างของชายหนุ่มอย่างรุนแรง ร่างกายของชายหนุ่มตอบสนองอย่างฉับไว แววตาของเขาทอประกายเ็าออกมา ก่อนที่เขาจะเคลื่อนพลังไปทั่วร่าง พร้อมกับเอี้ยวตัวหลบการโจมตีของเด็กสาว
“ อ๊ะ ! อ๊ายยยย ”
เมื่อหลบพ้นการโจมตีนั้นพ้นชายหนุ่มก็แตะไปที่ขาของนาง จนทำให้เด็กสาวเสียการทรงตัวและล้มลง เสียงกรีดร้องอย่างใของนางดังไปทั่วบริเวณ ร่างของชายหนุ่มก้มลงไปช้อนเอวของนางขึ้นมาก่อนที่จะตกถึงพื้น เขาฟาดฝ่ามือที่เนียนสวยของตนลงไปที่ก้นนุ่มเด้งของเด็กสาวอย่างรุนแรง ท่ามกลางสายตาของเหล่าเหล่าประชาชี
เพี๊ยะ !
“ อ๊ายยยย ! ม…ไม่นะ เ้าทำบ้าอะไร ”
“ เ้าช่างเป็เด็กที่ไร้เหตุผลซะจริง ถึงกับ้าจะทุบตีคนอื่น ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรให้ ข้าจะเป็คนสั่งสอนแทนปู่ของเ้าเอง”
เสียงกรีดร้องด้วยความอับอายของนางดังขึ้นท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน ซึ่งชายหนุ่มไม่ได้สนใจมันสักนิดเขากล่าวมเสียงเย็นพร้อมกับฝ่ามือของเขาฟาดลงไปอีกหลายที จนเสียงพูดคุยที่เสียงดังรอบข้าง ตอนนี้ได้ยินเพียงเสียงของการทุบตีของชายหนุ่ม
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ !!!
“ ฮึก…ไม่นะ หยุดเถอะ…ข้าขอร้อง เลิกตีข้าเถอะนะ !!! ”
……จบตอน