“นี่ยัยพรเมื่อไหร่ยัยดาจะกลับสักทีมันนานแล้วนะเธอโทรไปถามทีสิจะกลับตอนไหนกับข้าวจะเย็นหมดแล้วเนี่ย จะว่าไปแล้วชีวิตคนเรานี่มันก็สั้นจริงๆ แถมยังไม่รู้อีกด้วยว่าตายแล้วไปไหน น่าเบื่อจริงๆคำถามที่หาคำตอบไม่ได้เนี่ย”
“นี่ยัยเอ๋ เธอยังไม่เลิกคิดหาคำตอบจากคำถามพวกนี้อีกเหรอเป็บ้าอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย”
“ไม่มีอะไร รีบๆโทรตามยัยดากลับมาได้แล้วกับข้าวจะเย็นหมดแล้วเนี่ยเดี๋ยวก็ไม่อร่อยพอดีชักช้าร่ำไรอยู่นั่นแหละ”
“ติ๊ดด ติ๊ด ฮัลโหล ว่าไงพร มีอะไรหรือเปล่า” ชลดารับสายจากเพื่อนสนิท
“ดาเธออยู่ไหน รีบกลับมาได้แล้วกับข้าวจะเย็นหมดแล้วเนี่ย เรารำคาญเอ๋มากเลยเนี่ยตอนนี้”
“หืม มีอะไรหรือเอ๋เป็อะไร หรือทำอะไรให้เธอไม่พอใจอย่างงั้นเหรอ”
“ก็บ่นๆ อยู่นั้นเื่ที่คนตายแล้วไปไหนนั่นแหละไม่รู้อะไรนักหนา”
“ฮ่าๆ เอาน่าปล่อยเอ๋ไปเถอะ บอกเอ๋ไปแล้วกันเอาไว้เราเราตายก่อนนะเดี๋ยวกลับมาบอกให้ว่าตายแล้วไปไหน”
“ว๊าย ยัยดาพูดบ้าอะไรยะ ตายเตยอะไรพูดไม่ดีเลยรีบๆกลับมาเลย”
ยังไม่ทันที่ชลดาจะได้พูดคุยตอบโต้กับเพื่อนเสียงปืนก็ดังขึ้นพร้อมๆกับที่ร่างของชลดาทรุดลงไปกองกับพื้น
“ปัง!!”
“ยัยดา เสียงอะไรยัยดา เธอเป็อะไรหรือเปล่าเราได้ยินเสียงปืนตอบสิ ตอบเราสิ” พรได้แต่เรียกเพื่อนเสียงดัง
“ยัยพร เป็อะไรยัยดาเป็อะไรแล้วที่เมื่อกี้บอกเสียงปืนเสียงปืนอะไร”
“เราก็ไม่รู้เอ๋ เราไม่รู้ เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่ดีๆแล้วก็ได้ยินเสียงปืนเข้ามาในโทรศัพท์ ยัยดาจะเป็อะไรหรือเปล่า”
ทางด้านชลดาที่ตอนนี้ลมหายใจแ่ลงทุกที ดวงตาของเธอปิดสนิทมือถือตกอยู่ข้างลำตัวในโสตประสาทได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คน ในที่สุดก็มีวันนี้วันที่เธอได้ไปหาคำตอบด้วยตัวเอง
ตายแล้วไปไหนเธอได้แต่หวังว่าเธอจะสามารถกลับมาตอบคำถามของเพื่อนสนิทอย่างเอ๋ได้ และสามมารถให้คำตอบกับเอ๋ ได้ว่าตายแล้วไปไหน
เอ๋และพรที่ตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกพลันมือถือของพรก็ดังขึ้นเมื่อเห็นเป็เบอร์ของชลดา เพื่อนทั้งสองคนก็ได้แต่มองหน้ากันด้วยความโล่งอกแต่หลังจากพรที่รับสายของชลดานั้นทุกสิ่งทุกอย่างมันกลับไม่ใช่อย่างที่คิดเลย
“ฮัลโหล ยัยดาเธออยู่ไหนแล้วเมื่อกี้เสียงอะไร เราได้ยินเหมือนเสียงปืนเลย”
“สวัสดีครับ ผมเป็เ้าหน้าที่ตำรวจครับ ไม่ทราบว่าคุณรู้จักกับเ้าของมือถือเบอร์นี้หรือเปล่า สายล่าสุดที่เธอรับสายเป็เบอร์ของคุณน่ะครับ”
“ตำรวจเหรอคะ! เพื่อนของฉันเป็อะไรคะคุณตำรวจ ”
“ผมขอแสดงความเสียใจด้วยครับ เพื่อนของคุณเสียชีวิตแล้วจากเหตุการณ์นักศึกษาทะเลาะวิวาทและมีการยิงกันเกิดขึ้นทำให้เพื่อนคุณโดนลูกหลงไปด้วย ”
“ยัยพร ยัยดาเป็อะไร ตำรวจโทรมาทำไม”
“ยัยดาตายแล้ว ได้ยินไหมว่ายัยดาตายแล้ว ตำรวจโทรมา เรารีบไปหายัยดากันเถอะ”
ในโลกคู่ขนานต่างมิติ
หยางเฉิงคุณที่พาลี่ถิงมาถึงโรงหมอในเวลาต่อมาทันทีที่มาถึงหมอชราก็รีบรักษาทันที แต่ก็ช้าไปเสียแล้วเพราะนางโดนงูกัดมานานพอสมควร
ทำให้พิษได้แล่นเข้าสู่หัวใจของนางและสิ้นใจไปในสตอนที่หมอชรากำลังทำการรักษาพอดี ทางด้านหมอชราที่เห็นว่าลี่ถิงตายแล้วและกำลังจะเดินออกไปแจ้งให้กับชายหนุ่มที่พาหญิงสาวคนนี้มารักษาว่าตัวเองไม่อาจยื้อชีวิตของนางเอาไว้ได้นั้น
แต่ยังไม่ทันที่หมอชราจะได้ก้าวขาพ้นประตู ชลดาในร่างของลี่ถิงก็ได้ส่งเสียงออกมาเสียก่อนทำให้หมอชราต้องรีบหันหลังกลับมาดูนางอีกครั้ง
“โอ๊ย ทำไมปวดหัวจัง”
“หือ ปวดหัวหรอ แม่นาง แม่นางได้ยินข้าหรือไม่”
หมอชรารีบจับชีพจรของลี่ถิงก็พบว่าปกติดีทุกอย่างเพียงแต่นางยังไม่ฟื้นขึ้นมาเท่านั้น หมอชราได้แต่ยืนมองนางด้วยท่าทางโง่งม
เมื่อสักครู่นางได้หยุดหายใจไปแล้วและตรวจไม่พบชีพจรชีวิตใดๆแต่เพียงเวลาผ่านไปไม่นานไม่ถึงเค่อด้วยซ้ำชีพจรนางกลับเต้นปกติและหายใจปกติจะว่าเขาตรวจผิดก็ไม่ใช่ เขารักษาคนมาั้แ่หนุ่มยันแก่ไม่น่าจะผิดพลาดได้
“พ่อหนุ่ม แม่นางที่เ้าพามาพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ร่างกายนางอ่อนแอมากตอนนี้เลยทำให้นางยังนอนไม่ได้สติอยู่ แต่ไม่ต้องกังวลนะพรุ่งนี้นางก็จะฟื้นแล้ว”
“ท่านหมอข้าสามารถพานางกลับไปได้หรือไม่ขอรับ”
“ไอ้ได้มันก็ได้อยู่แต่ เ้าน่ะไปเช่าเกวียนมารับนางกลับไปก็แล้วกัน”
“ขอรับท่านหมอเช่นนั้นรบกวนท่านดูแลนางสักประเดี๋ยว ข้าจะรีบกลับมารับนาง”
“ได้ๆ เ้าไปเถอะ”
หลังจากที่เฉิงคุณไปไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมเกวียนและเมื่อจ่ายค่ายาและค่ารักษาเรียบร้อยแล้วเขาจึงอุ้มลี่ถิงไปวางบนเกวียนและกลับหมู่บ้านทันที
และเขายังได้แวะซื้อข้าวชั้นเลวและธัญพืชอีกนิดหน่อยเพื่อนำกลับไปทำอาหารให้น้องชายทั้งสอง เขาไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือคิดผิดที่ซื้อคนป่วยมาด้วยเงินเกือบทั้งหมดที่มีไหนจะจ่ายค่ายาค่าหมออีก
แต่ก็ช่างเถอะหวังว่าพอนางฟื้นขึ้นมาแล้วจะสำนึกบุญคุณเขาบ้างและทำตัวว่าง่ายถ้าหากนางฟื้นขึ้นมาแล้วทำตัวร้ายกาจและี้เีเขาก็ไม่ลังเลใจที่จะขับไล่ไสส่งนางออกไป
ระยะทางจากเมืองจินหลิงถึงหมู่บ้านหวงเป่ยใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วยามหากเดินทางด้วยเกวียนวัวถ้าหากเดินเท้าจะใช้เวลาถึงสองชั่วยามเลยทีเดียว
บ้านของเขาเป็กระท่อมเล็กๆสองหลังติดกันอยู่ที่ท้ายหมู่บ้านพร้อมด้วยที่ดิน 7 หมู่ สมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อและแม่ของเขาเหลือเอาไว้ให้ และน้องชายอีกสองคน
เขาได้แต่หวังว่าเมียทาสที่เขาซื้อมานี้จะช่วยแบ่งเบาภาระของเขาได้บ้าง เฉิงคุณกลับมาถึงบ้านก็เป็เวลาที่ดวงอาทิตย์ลาลับขอฟ้าไปนานแล้ว
แต่ก็ดีเหมือนกันที่ในตอนนี้ไม่ต้องตกเป็เป้าสายตาของใครต่อใครในหมู่บ้านไม่เช่นนั้นคงได้เกิดาน้ำลายกันเกิดขึ้นอีกแน่
“พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว แล้วนั่นท่านพาผู้ใดกลับมาด้วย พี่สาวท่านนี้เป็ใคร” หยางฮั่นคุณถามพี่ชายด้วยความสงสัย
“นั่นสิพี่ใหญ่ ไม่ใช่ท่านเข้าเมืองไปขายของป่าหรอกหรือทำไมถึงได้พาพี่สาวท่านนี้กลับมาด้วยได้” หยางสวี่คุณเองก็อดจะถามออกมาไม่ได้เช่นกัน
“เข้าบ้านก่อนแล้วค่อยคุยกันดีหรือไม่ พวกเ้าไม่หิวหรือ กินข้าวกันหรือยัง”
“พวกข้ากินแล้ว ส่วนของพี่ใหญ่ข้าแบ่งเอาไว้ให้แล้ว ท่านไปกินข้าวก่อนเถอะ”
“อืม เอาล่ะต่อไปนี้ แม่นางคนนี้จะมาอยู่บ้านเราในฐานะพี่สะใภ้ของพวกเ้า เข้าใจหรือไม่”
“ห๊ะ พี่สะใภ้ พี่ใหญ่นี่ท่านไม่ได้ไปฉุดหญิงชาวบ้านมาทำเมียหรือทำร้ายนางจนเป็แบบนี้ใช่หรือไม่” ฮั่นคุณะโออกมาเสียงหลง
“ให้มันน้อยๆหน่อยน้องเล็ก ข้าจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง ”
“ใครจะไปรู้ก็ท่านดูพี่สาวท่านนี้สิทำไมมีสภาพแบบนี้ล่ะ เป็ใครก็อดคิดไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ข้าไม่ผิดสักหน่อย”
“ตอนแรกพี่ว่าจะไปซื้อทาสมาสักคนมาช่วยทำงานและดูแลพวกเ้าตอนที่พี่ไม่อยู่ แต่กลับเจอแม่นางคนนี้ถูกทำร้ายและพามาขายข้าก็เลยตัดสินใจซื้อมาน่ะ”
“พี่ใหญ่บ้านเราไม่ได้ร่ำรวยจะซื้อทาสมาทำไมขอรับข้าสองคนโตแล้วช่วยเหลือตัวเองได้ ท่านน่าจะเก็บเงินเอาไว้แต่งภรรยาเข้าบ้านดีกว่านะขอรับ”
“ก็นี่ไงน้องรอง พี่ก็พาภรรยามาแล้วนี่ไงเ้าไม่ต้องห่วงเื่นั้นหรอก หากว่านางเป็คนดีและขยันขันแข็งพี่ก็พร้อมจะรับนางเป็ภรรยาของพี่ แต่ถ้านางตื่นขึ้นมาแล้วี้เีและเื่มากล่ะก็พี่จะเอานางไปขายที่ตลาดค้าทาสพวกเ้าวางใจได้เลย”
“เฮ้อพี่ใหญ่ แค่ปล่อยนางไปก็พอขอรับ ยังไงเสียนางก็เป็คนเช่นพวกเราอย่าให้ถึงกับต้องทำแบบนั้นเลย”
“อืม พี่ก็พูดไปอย่างนั้นเองใครจะไปทำแบบนั้นกันเห็นข้าพี่ใหญ่ของพวกเ้าคนนี้เป็คนยังไงกัน”
หลังจากที่มีการพูดคุยกันภายในครอบครัวแล้วน้องชายทั้งสองคนก็กลับไปนอนที่ห้องของตัวเองส่วนห้องนี้ยกให้ลี่ถิงนอนและหยางเฉิงคุณเองก็นอนห้องนี้ด้วยเช่นกัน แต่เขาต้องปูฟูกเก่าๆนอนข้างเตียง ชลดาในร่างลี่ถิงรู็สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกแต่เธอไม่กล้าส่งเสียงดังเลยแม้แต่น้อย นางมองไปที่ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างเตียง
นี่มันไม่ใช่ชายหนุ่มในฝันของเธอหรอกหรือแล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้แถมยังอยู่ในร่างของคนอื่นและชายหนุ่มคนนี้ยังซื้อเธอมาในราคาห้าเหรียญเงินอีกด้วย เขาซื้อเธอมาเพื่อเป็ภรรยาทาสของเขา
นี่มันเื่อะไรกันนี่หรือคำตอบที่ว่าตายแล้วไปไหนใครก็ได้ที่ส่งนางมาที่นี่รบกวนกลับไปบอกเพื่อนนางให้ด้วยตายแล้วต้องมาอยู่ในร่างคนอื่นยังพอทน
แต่สามีจนๆนี่มายังไงถึงแม้ว่าจะหน้าตาหล่อเหลามากก็เถอะเฮ้อแบบนี้คงต้องทำใจอย่างเดียว ชลดาได้แต่หวังว่ามันจะเป็ความฝันเหมือนทุกครั้ง
เธอจึงข่มตานอนอีกครั้งและหวังว่าพรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะกลับไปเปนเหมือนเดิมเป็ชลดาสาวโรงงานคนเดิม
13K
![ดาวประดับดิน [SHE]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/465438b98463b2ea2d6a91499456be00.webp)
