ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        จิ่งเยี่ยนกุยรู้ว่าที่ซูไป่ชิงถามถึงเรื่องการจัดการนั้น แท้จริงแล้วก็คือคิดจะขายยาอย่างไร เธอจึงเล่าแนวคิดที่ไตร่ตรองมาตลอดหลายวันออกไป “ประสิทธิภาพของยาคุณคงมั่นใจได้ว่าผลลัพธ์ออกมาดีมาก ตอนแรกฉันคิดว่าจะฝากขายยากับร้านของคุณ แต่พอคิดดูอยู่หลายวัน ฉันรู้สึกว่าวิธีแบบนี้อาจจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”

        “ดังนั้นความเห็นของฉันคือ ฉันจะเป็นคนจัดหายาให้ ร้านยาของคุณก็กำหนดราคาซื้อจากฉันไปเอง ส่วนราคาที่คุณจะขายต่อคือเท่าไหร่ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวค่ะ”

        ในแง่ของหลักการแล้ว รูปแบบนี้จะทำให้ทุกคนสบายใจขึ้นและเหนื่อยน้อยลง อีกทั้งยังลดปัญหาความขัดแย้งที่จะตามมาภายหลังได้อีกมาก

        ตอนซูไป่ชิงหารือทางธุรกิจกับตอนที่พูดคุยเรื่องสมุนไพรเมื่อกี้นี้ให้ความรู้สึกต่างกันออกไปอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เขาดูรอบคอบมากขึ้น “ข้อเสนอนี้ ผมไม่มีปัญหา แต่ร้านชิ่งอันถังของเราถือว่าเป็นร้านเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนานนับร้อยปี การที่คุณจะเป็นคนจัดหายานี้มาให้เรา อาจทำให้เราควบคุมเรื่องของคุณภาพไม่ได้”

        “ความเห็นของผมคือ คุณพอจะขายสูตรยาให้ผมได้ไหม? นี่ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อใจคุณนะ แต่คุณยังอายุน้อย และสมุนไพรก็แตกต่างกันไปตามฤดูกาล คุณสมบัติของยาก็มีความแตกต่างกันไปบ้าง ผมกลัวว่าคุณจะควบคุมไม่ได้”

        เมื่อยาถูกเปลี่ยนเป็นสินค้าก็ย่อมมีตัวแปรมากขึ้น การที่มีสูตรยาไว้ในมือตัวเอง จะสามารถควบคุมคุณภาพของสมุนไพรในระยะยาวได้ดีกว่า

        ชิ่งอันถังเป็นร้านเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนานนับร้อยปี สินค้าที่ขายในร้านล้วนแต่เป็นสมุนไพรที่ซูไป่ชิงคัดสรรมาเป็นอย่างดี ถ้าเขาจะระมัดระวังเรื่องนี้เป็นพิเศษก็ไม่แปลก

        จิ่งเยี่ยนกุยยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ซูคะ ถึงคุณจะคิดรอบคอบดี แต่ฉันคิดว่าเรื่องการซื้อสูตรยานี่คงต้องพักไว้ก่อนค่ะ ลองเอาตัวยาของฉันไปให้คนป่วยลองใช้ก่อนดีไหมคะ ดูประสิทธิภาพของยาก่อน หลังจากนั้นค่อยดูเรื่องคุณภาพ”

        “ถ้าคุณรีบซื้อสูตรยาตอนนี้ ฉันคิดว่ามันอาจจะไม่ยุติธรรมกับคุณเท่าไหร่น่ะค่ะ”

        คำพูดของเธอสุภาพก็จริง แต่ซูไป่ชิงก็เข้าใจความหมายที่สื่อเป็นนัยว่าปฏิเสธ ถึงเขาจะเคยเจอเธอเพียงสองครั้ง และนี่นับเป็นครั้งที่สาม แต่เขาก็พอจะเข้าใจรูปแบบการทำงานของเธอแล้วว่า เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ดื้อรั้นและมีความคิดเป็นของตัวเอง

        ซูไป่ชิงยิ้มแล้วพูดว่า “แบบนั้นก็ได้ ผมขอแค่ข้อเดียวคือ ยาขี้ผึ้งที่มาจากคุณจะต้องมีมาตรฐานเหมือนกับตัวยาที่ให้ผมลองใช้ในวันนี้ ประสิทธิภาพของยาต้องดี และต้องมีสินค้าพร้อมส่งสม่ำเสมอ เมื่อไหร่ที่คุณพร้อมจะขายสูตรยาให้ก็บอกผมได้ทุกเมื่อ”

        อันที่จริงในฐานะผู้เชี่ยวชาญ เมื่อได้ยาขี้ผึ้งไปลองใช้สักสองสามครั้ง ก็พอจะแยกส่วนผสมและอัตราส่วนของยาได้แล้ว แม้จะมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กระทบต่อประสิทธิภาพของตัวยามากนัก

        เขายื่นข้อเสนอซื้อสูตรยาจากจิ่งเยี่ยนกุยเมื่อครู่นั้น ไม่ใช่เพียงเพื่อการควบคุมคุณภาพของยาสมุนไพรเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความตั้งใจที่จะช่วยเหลือเธอด้วย เพราะการขายยาต้องค่อยเป็นค่อยไปและใช้เวลานาน อีกทั้งจิ่งเยี่ยนกุยในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีปัญหาเรื่องเงินอยู่

        จิ่งเยี่ยนกุยยกยิ้มให้เขาเล็กน้อย แล้วยื่นมือค้างไว้ “ขอให้ร่วมมือกันอย่างราบรื่นนะคะ!”

        ซูไป่ชิงประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของเธอ ก่อนจะยื่นมือไปจับมือของเธอแล้วพูดว่า “ขอให้ร่วมมือกันอย่างราบรื่นครับ!”

        เรื่องนี้ถือว่าเป็นการตกลงในขั้นเบื้องต้น หลังจากนี้ยังต้องทำสัญญาอีกฉบับหนึ่งอีก

        ต่อมาก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับราคาขายของยาสมุนไพร แม้ว่ายาขี้ผึ้งจะมีประสิทธิภาพดี แต่ต้นทุนไม่ได้ถือว่าแพง เมื่อเธอคำนวณต้นทุนแล้วเทียบกับราคายารักษาแผลตามท้องตลาด สุดท้ายก็กำหนดราคาไว้ที่แปดหยวน

        ซูไป่ชิงแปลกใจนิดหน่อย เพราะราคานี้ถูกกว่าที่เขาเดาเอาไว้ เขาจึงถามเธอว่า “นี่คือราคาสำหรับการรับซื้อจำนวนมากในระยะยาวใช่ไหม?”

        “ใช่ค่ะ เป็นราคารับประกันคุณภาพและปริมาณค่ะ” จิ่งเยี่ยนกุยตอบ “แพงไปหรือว่าถูกเกินไปเหรอคะ?”

        ซูไป่ชิงยิ้มก่อนจะพูดว่า “ถ้าดูจากประสิทธิภาพของยาแล้ว ถือว่าถูกไปหน่อยนะ”

        จิ่งเยี่ยนกุยคลี่ยิ้ม “ราคานี้ฉันก็ได้กำไรแล้วค่ะ ส่วนเรื่องที่คุณจะขายยาในร้านราคาเท่าไหร่ ฉันคงจะไปยุ่งไม่ได้”

        ซูไป่ชิงยกยิ้ม เรื่องนี้ถือว่าตกลงกันได้แล้ว ตอนที่กำลังจะกลับไป เขาก็เอายาขี้ผึ้งของจิ่งเยี่ยนกุยติดมือไปด้วยหนึ่งขวด

        หลังจากที่เขากลับไปแล้ว หยางหว่านซิ่วก็ดึงเธอเข้ามาถามว่า “เยี่ยนกุย ยานี่มันจะทำเงินได้จริงๆ เหรอ?”

        “ได้แน่นอนค่ะ กำไรไม่น้อยเลยนะคะ” จิ่งเยี่ยนกุยตอบทั้งรอยยิ้ม เธอคำนวณแล้วว่าต้นทุนของสมุนไพรในยาขี้ผึ้งตัวนี้หนึ่งขวดอยู่ที่ประมาณสี่หยวน แต่นี่ยังไม่รวมค่าแรงของเธอและค่าวัสดุอื่นๆ

        ขณะเดียวกันขวดแก้วก็ต้องสั่งทำจากโรงงาน ซึ่งในยุคนี้ขวดแก้วเล็กๆ ไม่ได้ราคาถูกๆ เดาว่าราคาต่อหนึ่งขวดน่าจะจำนวนหลายเหมา เมื่อรวมทั้งหมดแล้ว กำไรของยาต่อขวดจึงไม่สูงนัก

        ชาติที่แล้วในฐานะที่เธอเป็นทั้งแพทย์และเป็นผู้ป่วยหนัก เธอเข้าใจปัญหาในการรักษาโรคและการใช้ยาของผู้ป่วยเป็นอย่างดี ดังนั้นในเรื่องการตั้งราคาสมุนไพร แม้ว่าเธอจะต้องการเงินโดยด่วน แต่เธอก็ไม่คิดจะไม่เพิ่มราคาของมัน

        และเธอก็ไม่กลัวด้วยว่าซูไป่ชิงจะเอายาขี้ผึ้งของเธอไปลอกเลียนแบบ ไม่ใช่เพราะว่าเธอเชื่อใจในคุณธรรมของเขามากขนาดนั้น ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้สนิทกับเธอ แต่นั่นเป็นเพราะตอนที่ต้มยา เธอใช้น้ำจากลำธารในมิติเติมลงไปด้วย

        เมื่อมีน้ำจากลำธารในมิติเข้ามาช่วยเสริม ประสิทธิภาพของยาจึงดีเป็นพิเศษ ต่อให้ใช้สูตรยาเดียวกัน สมุนไพรเดียวกัน และวิธีปรุงยาแบบเดียวกัน สุดท้ายประสิทธิภาพของยาที่ได้ก็ด้อยกว่าของเธอแน่นอน

        เมื่อหยางหว่านซิ่วเห็นว่าวันนี้เธอเจรจาธุรกิจกับซูไป่ชิงด้วยท่าทางสุขุม มั่นคง ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร และตอนปฏิเสธการขายสูตรยาให้ซูไป่ชิง คำพูดของเธอยังสุภาพมาก ต่างจากเมื่อก่อนตอนที่ถามอะไรก็ตอบไม่ได้อยู่นานโดยสิ้นเชิง

        หยางหว่านซิ่วจึงพูดด้วยความปลื้มใจว่า “เยี่ยนกุยของย่าโตขึ้นมากจริงๆ”

        จิ่งเยี่ยนกุยยิ้มแล้วพูดว่า “คนเราก็ต้องโตขึ้นอยู่แล้วค่ะ อีกอย่าง หนูสัญญากับคุณปู่คุณย่าไว้ว่าจะเลี้ยงดูพวกท่านให้ดี ก็ต้องทำให้ได้สิคะ”

        ดวงตาของหยางหว่านซิ่วเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น เมื่อเห็นหลานที่โตขึ้นมารู้ความ พอย้อนนึกถึงลูกๆ อีกสามคนของจิ่งเจี้ยนกั๋ว เธอถึงกับอดถอนหายใจออกมาไม่ได้

        จิ่งเยี่ยนกุยหันไปหยิบขวดเล็กๆ อันหนึ่งส่งให้ฟางเสียนจือ แล้วพูดว่า “นี่เป็นยาที่ตอนนั้นฉันสัญญาว่าจะให้คุณ ลองใช้ดูไหมคะ?”

        “เธอช่วยทาให้ฉันหน่อยสิ!” ฟางเสียนจือพูดจบก็รวบขากางเกงขึ้น แต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับยามาจากเธอ

        หยางหว่านซิ่วเม้มปากยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้เสี่ยวฟางทานข้าวที่บ้านนะ เดี๋ยวทำกับข้าวให้กิน! ตาแก่ มาช่วยฉันก่อไฟหน่อย”

        พูดจบก็พาจิ่งจงอี้เข้าไปในครัว ภายในห้องจึงเหลือเพียงจิ่งเยี่ยนกุยกับฟางเสียนจือ

        จิ่งเยี่ยนกุยมองฟางเสียนจือครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะหยิบยาขี้ผึ้งขึ้นมาทาให้เขา

        ถึงแม้ว่าตอนนี้เท้าของเขาจะไม่มีบาดแผลแล้ว แต่ส่วนผสมในยาตัวนี้ก็เหมาะกับอาการบาดเจ็บที่ขาของเขาด้วย ตอนที่เธอทายาให้เขาก็บีบนวดตรงบริเวณที่เขาเคยเจ็บให้ตามความเคยชิน

        เขาบาดเจ็บที่น่อง ตอนนี้ไม่มีรอยแผลเก่าครั้งนั้นเลย และผ้าพันแผลก็แกะออกไปนานแล้ว เผยให้เห็นช่วงขาท่อนล่างอันเรียวสวยและดูดีจนละสายตาไม่ได้

        จิ่งเยี่ยนกุยก็ไม่ได้คิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้ ใบหูของเธอจึงแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ในใจก็ท่องบทสวดที่ทำให้จิตใจสงบหนึ่งรอบก่อนจะเริ่มลงมือทายาให้เขา

        การกระทำของเธออ่อนโยนมาก ปลายนิ้วของเธอสัมผัสผ่านบาดแผลบนขาของเขาอย่างพอดี เมื่อนิ้วของเธอกดลงไปหัวใจของเขาพลันสั่นไหวเบาๆ