เขมกรป้อนรัก

        “สวนสวยจังเลยนะคะ รินมาที่นี่หลายครั้ง แต่ไม่เคยมีโอกาสได้เข้ามา” หญิงสาวพูดพร้อมกับมองไปรอบๆ อย่างพอใจ ก่อนจะหันมาสะดุดกับแววตาเหี่ยวย่นที่กำลังส่งยิ้มให้อย่างเมตตา

        “รินซื้อขนมเค้กมาด้วยนะคะ เป็นขนมเค้กหน้าฝอยทอง ไม่หวานมาก แต่อร่อยมากค่ะ” ดารินค่อยๆ แกะขนมเค้กชิ้นนั้นช้าๆ ก่อนที่หญิงชราอดใจไม่ได้ที่จะตักชิม

        “เป็นไงคะ” ดารินถามพร้อมกับลุกขึ้นนั่งด้านข้าง ไม่มีเสียงตอบรับ ทว่าสายตาของคนแก่อย่างรัตนากลับไหวระริกคล้ายจะร้องไห้ เพราะมันเป็นรสชาติเดียวกับสูตรของเธอ และได้ให้สูตรนี้กับลูกชายทั้งสามไปแล้วนั่นเอง

        “รินไปซื้อขนมเค้กนี้มาจากร้านแห่งหนึ่งค่ะ แต่แปลกนะคะ หน้าร้านมีรูปคุณรัตนาติดหราอยู่ด้วย” ช้อนในมือของคุณรัตนาล่วงทันหล่นทันที ความน้อยเนื้อต่ำใจที่มีต่อลูกชายแล่นเข้ามาให้เจ็บปวด ตั้งแต่ลูกชายออกเรือนไป น้อยครั้งที่จะพาหลานมาพบ เธอเป็นหญิงชราที่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว แทบไม่มีลูกหลานเหลียวแล นึกแล้วอดสมเพชตัวเองไม่ได้ เจ็บใจยิ่งกว่าที่ลูกชายทั้งสองมาหาเฉพาะเรื่องขายที่เท่านั้น ความห่วงหาอาทรต่อมารดาไม่เคยมีให้ เมื่อคิดได้เท่านั้น จากแววตาเศร้าสร้อยก็กลับกลายเป็นแข็งกระด้างทันที ดารินสังเกตกิริยาของหญิงชราที่เต็มไปด้วยความทิฐิก่อนจะยิ้มอ่อนออกมา

        “รินเคยทะเลาะกับพ่อ เพราะเรามีหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจกัน รินไม่กลับบ้านเป็นปีเพราะคิดว่าพ่อไม่รัก รินทำตัวไม่น่ารักหลายๆ อย่างเลยค่ะ” หญิงชรานั่งฟังเงียบ พยายามกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ ชีวิตคนแก่เสมือนไม้ใกล้ฝั่ง ไม่มีสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจใดดีเท่ากับอยู่ท่ามกลางลูกหลาน แต่เธอเหมือนทำบุญมาน้อยมีสมบัติมากมายก็จริง แต่กลับหาความอบอุ่นจากลูกหลานไม่ได้ ดารินมองคุณรัตนาอย่างเห็นอกเห็นใจ

        “รินอยากให้คุณรัตนาลองเปิดใจ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เหมือนรินกับพ่อในตอนนี้ รินไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว เพราะท่านจากรินไปแล้ว และกว่ารินจะรู้ว่าท่านรักรินมากแค่ไหน มันก็สายไปแล้วค่ะ” หญิงชราหันมองดูหญิงสาวที่พูดด้วยเสียงสั่นเครือ คล้ายจะร้องไห้เต็มที ก่อนที่เธอจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้ม

        “วันนี้รินจะไม่พูดถึงเรื่องขายที่ รินมาเพื่อจะเอาเค้กที่อร่อยที่สุดเท่าที่รินเคยทาน มาให้คุณรัตนาลองชิม สำหรับคุณรัตนา รินไม่รู้นะคะว่าคุณรัตนาคิดเช่นไร แต่สำหรับริน รินรู้แค่ว่าคนทำเค้กฝีมือไม่ธรรมดาเลย เขาต้องผ่านบททดสอบมากมายกว่าจะมายืนจุดนี้ได้ ขนาดรินยังภูมิใจแทนเขาเลยค่ะ และรินก็เชื่อว่าเขาคงไม่ลืมคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จนี้อย่างแน่นอน พิสูจน์ได้จากรูปที่ติดหน้าร้าน” ดารินค่อยๆ ลุกขึ้นยกมือลาแล้วเดินออกไปตรงนั้นด้วยหัวใจพองฟู เธอจะต้องทำให้แม่ลูกที่ผิดใจกันมานานกลับมามีความสุขอีกครั้ง

        “ขอบคุณ คุณดารินมากนะคะ” หลังจากแม่บ้านเดินไปส่งหญิงสาวที่หน้าประตูรั้วหลังใหญ่ เธอถือวิสาสะแอบฟังการสนทนาของทั้งคู่อยู่นานสองนาน

        “คุณได้ยินหรือคะ” หญิงแม่บ้านพยักหน้าพร้อมกับน้ำตา

        “คุณท่านเป็นคนทิฐิเยอะ เวลาพวกคุณหนูมาเยี่ยมก็มักจะดุด่าค่อนขอดต่างๆ นานา ให้เจ็บน้ำใจกันไป ครั้นพอเขาพากันกลับ ก็มานั่งเศร้า เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่พวกคุณหนูไม่อยากมา เพราะทนอารมณ์คุณท่านไม่ได้ ดิฉันก็ไม่กล้ากล่าวเตือน ขอบพระคุณมากๆ ที่มองเห็นปัญหานี้ จริงๆ แล้วคุณท่านอยากขายที่ผืนนั้นเต็มที แต่ที่รั้งเอาไว้ เพราะท่านดีใจที่มีคนมาหาไม่เว้นแต่ละวัน ท่านสนุกที่เห็นพวกคุณแวะเวียนเข้ามาเยี่ยม แต่อาจมีบางครั้งที่แกล้งพวกคุณแรงไป จริงๆ คุณท่านเหงามากนะคะ ได้คุณดารินทำให้คุณท่านดูมีชีวิตชีวามากขึ้น” แม่บ้านพูดความจริงโดยระบายอย่างละเอียดยิบ ก่อนที่ดารินจะเอื้อมมือมาจับเป็นการให้กำลังใจ

        “วางใจนะคะ ก่อนรินจะไป รินจะทำให้บ้านหลังนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง” คำพูดของหญิงสาวผู้แสนดี ทำให้แม่บ้านยกมือขึ้นปาดน้ำตา วันนี้ดารินกลับบ้านเร็วกว่าปกติ จึงไม่ได้ขอให้เขมกรมารับ เธอขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน ระหว่างที่รถกำลังแล่นอยู่บนถนน หัวใจของดารินกำลังรู้สึกสับสนวุ่นวายอย่างบอกไม่ถูก หลายวันมานี้เธอเฝ้าเห็นเพียงใบหน้าของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านาย ไม่ว่าจะตอนหลับหรือตอนตื่น เขากำลังทำให้เธอหัวใจว้าวุ่นอยู่ไม่สุข

        “แย่แล้วริน จะตัดใจอย่างไรดี หากเรื่องทั้งหมดเราคิดเองไปคนเดียว ฉันต้องตายแน่ๆ” ดารินย้ำเตือนกับหัวใจตัวเอง ก่อนที่ภาพรอยจูบอันเร่าร้อนครั้งนั้นจะกลับมา หญิงสาวลูบที่ปากบางทบทวน ในสมองตอนนี้ไม่สามารถสลัดภาพเขาออกจากความคิดได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

หลังจากดวงตะวันคล้อยลงดิน ดารินนั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง เธอเฝ้าคิดทบทวนความรู้สึกหวั่นไหวที่มีในใจตั้งแต่แต่เย็นจนถึงตอนนี้ หญิงสาวใบหน้าหวานจับจ้องไปยังวิวด้านนอกด้วยอาการนิ่งเงียบไม่ไหวติง นับวันยิ่งใกล้ชิดกับเจ้านายความรู้สึกแปลกประหลาด ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในความคิดแสนเงียบนั้นทำให้ดารินต้องหลุดจากภวังค์เพราะเสียงมือถือดังขึ้นทำลายความคิดฟุ้งซ่านกระเจิงไป

        “เจ้านาย” เบอร์โทรเข้า เป็นชื่อคนที่เธอกำลังนึกถึง ดวงตาแววระยับจับจ้องอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลื่อนมือกดรับ

        “ผมพึ่งว่างอ่านไลน์เมื่อครู่ ทำไมไม่ให้ไปรับ”

        “ฉันไม่อยากรบกวนเจ้านายค่ะ อีกอย่างไม่ได้กลับดึกเหมือนทุกวัน” เขมกรสัมผัสถึงน้ำเสียงของหญิงสาวที่ดูเปลี่ยนไป จนผิดสังเกต

        “เป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามยังคงไว้ซึ่งน้ำเสียงอันอบอุ่นเช่นเคย

        “เปล่าค่ะ” ดารินปฏิเสธ แต่แล้วความเงียบระหว่างการสนทนาก็เริ่มกินเวลา ทำให้เขมกรรู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับพนักงานของเขา

        “ถ้าวันนั้นผมทำให้คุณรู้สึกแย่ ผมขอโทษนะที่ถือวิสาสะจูบคุณ” ดารินหน้าร้อนผ่าว ไม่คิดว่าเขาจะพูดถึงเรื่องนี้ ความเงียบจากหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เช่นเดียวกัน

        “ดาริน”

        “คะ”

        “อย่าเป็นอย่างนี้สิ คุณเป็นอะไร” น้ำเสียงคล้ายกังวล แสดงออกมาเป็นครั้งแรก

        “เจ้านายนั่นแหละค่ะ เป็นอะไร ฉันไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย วันนี้ฉันไปหาคุณรัตนามาค่ะ ฉันรู้แล้วว่าจะทำยังไงให้คุณรัตนาพอใจ แล้วยอมขายที่ให้เรา ฉันสัญญานะคะ ว่าจะทำให้เจ้านายได้ที่ผืนนั้นมาให้เร็วที่สุด” ดารินแสร้งทำน้ำเสียงสดใส ในขณะที่น้ำตานองหน้า ทำไมความรู้สึกแน่นหนาถึงได้เจ็บปวดนัก นี่สินะที่เรียกว่าการแอบรัก ดารินยกมือปาดน้ำตาก่อนปลายสายจะกดวางไป

หัวใจดวงน้อยกำลังสับสนอย่างถึงที่สุด หลังจากทุกอย่างจบลง หากเขาได้ที่ผืนนั้น และเธอได้บ้านคืน เธออาจไม่ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลา และน้ำเสียงอันอบอุ่นของเขาอีก เป็นอะไรที่หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดจนยากอธิบายได้ ดารินปาดน้ำตาแล้วพยายามสูดลมหายใจเข้าออก เพื่อตั้งสติ

เสียงเคาะประตูห้อง ทำให้ดารินที่เผลอหลับไปค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วมองตรงไปยังประตูห้องนอน ก่อนจะขยับลุกขึ้น แล้วเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางงัวเงีย ร่างของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ยืนปั้นหน้าดุอยู่หน้าประตู ก่อนที่เขาจะเดินสวนเข้ามาแล้วจับประตูปิดกระแทกไป

        “ผมขออนุญาตแม่คุณแล้ว ไม่ต้องทำหน้าตลกแบบนั้น” เขมกรพูดด้วยน้ำเสียงเคืองหน่อยๆ ดารินกะพริบตาถี่ๆ แล้วกลืนน้ำลาย ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น

        “คุณเป็นอะไร”

        “ฉันไม่เป็นอะไรนี่คะ” ดารินหันมาฝืนยิ้ม

        “จะไม่เป็นไรได้ไง วันนี้คุณหนีกลับเอง คนอย่างคุณไม่มีทางขัดคำสั่งผมเพราะตกลงกันแล้วว่าห้ามกลับเอง สิ่งที่แปลกคือคำพูดของคุณไงดาริน ทำไมผมจะไม่รู้ ทำไมผมจะสัมผัสไม่ได้ว่ามีบางอย่างทำให้คุณเปลี่ยน”

        “เจ้านายคิดไปเองต่างหาก” ดารินยังคงปั้นหน้ายิ้ม ทว่ามือหนากลับยกมาลูบที่ใบหน้าของเธอช้าๆ

        “ร้องไห้จนตาบวมแบบนี้ ยังพูดว่าผมคิดไปเองอีกหรือ” หญิงสาวเบี่ยงตัวไปทางอื่น หัวใจเต้นเร็วรัวถี่ เธอเริ่มเกลียดอาการแบบนี้เต็มทน ยิ่งเขาทำดีความรู้สึกที่มีกลับเพิ่มขึ้นไต่ระดับไปทีละน้อย ความรักมันเป็นแบบนี้เองหรือ