อนที่ 52 น้องชายที่รัก
ออกมาจากร้านบลูเมอร์เมดแล้วพวกโพรทาเลียก็รีบวิ่งออกมากันอย่างเร็ว เพื่อไปยังที่ไปรษณีย์โอลิมปิก พาร์เซลเซอร์วิส ก็ที่ฝึกงานของพวกเธอนั้นล่ะ ถ้าพวกเธอไม่รีบไปละก็คงสายแน่ๆเพราะเวลานั้นไม่เคยคอยใครจริงๆ โฟกัสอุ้มประคองโนอาห์อย่างดีโนอาห์ก็ไม่ขยับไปไหน เป็นเด็กดีค่อยเกาะโฟกัสไม่ให้หลุดโพรทาเลียก็วิ่งตามทั้งสองคน จนเธอคิดเลยว่าไม่คิดว่านอกจากวิ่งหนีพวกปีศาจเธอต้องมาวิ่งเพื่อไปที่ฝึกงานอีก
“แย่จริงๆอีกไม่กี่นาทีก็จะเข้างานแล้วนะ!” โฟกัสพูดพร้อมกับเวลาในกำไล“กำไลพี่นี่บอกเวลาดีจริงๆ เลยนะ”
“ก็พึ่งสร้างเสริมเข้าไปหลังจากที่พวกน้องๆบอกว่าไม่มีบอกเวลา เลยสร้างเสริมเข้าไปให้นี่น่า” โพรทาเลียพูดไปก็วิ่งไป“แต่ตอนนี้ไม่รีบ ได้โดนเฮอร์มีสต่อว่าแน่ๆ!”
“เป็นอย่างที่พี่พูดแน่ๆ”
โฟกัสคิดเลยว่าเฮอร์มีสเห็นพวกเธอมาสายคงโดนต่อว่าแน่ๆพวกเธอวิ่งจนมาถึงจุดที่ผู้คนเดินกันให้วุ่น โพรทาเลียไม่ได้ตั้งใจมองทางเธอก้มหน้ามองหาของบางอย่างในกระเป๋าคาดเอว จนเดินไปชนกับคนอื่นเข้า
“อ๊ากกก!!” โพรทาเลียทรงตัวลงไม่อยู่จนล้มไปกับพื้นอย่างแรง
“กรี๊ดดด!!”
คนที่โดนโพรทาเลียชน ข้าวของต่างๆของเธอตกลงสู่พื้นไปหมดพร้อมกับร่างกายที่ล้มลงไปกับพื้น
“เจ็บๆ ...” โพรทาเลียค่อยๆพยุงตัว เธอมองภาพตรงหน้าก็เห็นว่าเธอชนหญิงสาวคนหนึ่งเข้าให้ “ตายแล้ว!ขอโทษนะ ฉันกำลังรีบนะ!!”
โพรทาเลียรีบพยุงตัวช่วยเก็บของให้อีกฝ่ายหญิงสาวที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากการล้ม เธอส่ายหัวเบาๆ ให้อาการหายมึนออกไปพอได้ยินเสียงของคนที่ชนเธอ เธอได้ยินอีกฝ่ายขอโทษ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้ามอง
“ไม่เป็นไรค่ะ...เรื่องแค่นี่เอง...”
เมื่อหญิงสาวเงยหน้ามองคนที่ชนเธอสีหน้าของเธอกลับเปลี่ยนไปทันใด จากนิ่งเฉยกลายเป็นอ้ำอึ้ง เพราะใบหน้าของอีกฝ่าย
“อ๊ะ นี่ของเธอ ฉันขอโทษด้วยนะ!” โพรทาเลียส่งของให้อีกฝ่ายพร้อมกับลุกขึ้นเธอไม่ได้สนเลยว่าอีกฝ่ายจ้องเธออย่างไม่ละสายตา
โฟกัสเดินกลับมาพร้อมกับมองว่าพี่อยู่ไหนจนเห็นพี่กำลังบางอย่างอยู่ “พี่โพรทาเลีย! ไปเร็วจะสายแล้วนะ!”
“ไปเดียวนี่ล่ะ!! รอด้วย!! โฟกัส!”
โพรทาเลียวิ่งตามน้องสาวไปโดยไม่ได้สนใจ หญิงสาวที่ตัวเองชนเขาเลยเธอค่อยๆ พยุงตัวเองขึ้น สายตายังจับจ้องมองอีกฝ่ายที่วิ่งไปอย่างสงสัยชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งตามหาใครบางคนก่อนจะมาเจอหญิงสาวที่เขาตามหาอยู่
“แอบบี้!! ทำอะไรอยู่นะฉันตามหาเธอเกือบทั่วนิวยอร์กเลยนะ”
“อ๊ะ...สกอร์เปียส โทษที...ฉันล้มนิดหน่อยนะ”
“บาดเจ็บมากไหม!?” เขามองอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วง
“ไม่นะ...ฉันว่าเราไปกันเถอะ...เดียวพวกอาจารย์จะเป็นห่วงเอานะ...”
“ห่วงแน่ล่ะยิ่งอาจารย์ใหญ่อย่างศาสตราจารย์มักกอนนากัลได้เล่นงานเธอแน่ๆ”
“ฉันรู้อยู่แล้วล่ะนะ...”
ทั้งสองคนได้เดินออกจากตรงนั้น แต่ในหัวของหญิงสาวยังนึกถึงหญิงสาวที่ชนเธอ
‘ทำไมผู้หญิงคนเมื่อกี้...หน้าคล้ายเรามาก...ตั้งแต่...ทรงผม...สีผม...และก็สีตา...เธอ...เธอเป็นใครกันแน่ๆ?’
โพรทาเลียวิ่งตามโฟกัสจนอยู่ข้างกันแล้วเธอก็จับมือน้องสาวพาไปยังที่ลับตาคน แล้วหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าคาดเอวมันคือเครื่องเคลื่อนย้ายที่เธอหาซื้อมาได้ตอนหนีจากพวกอสูรที่จริงเธอใช้ในเวลาจำเป็น แต่ตอนนี้ก็จำเป็นมากๆพอเอาออกมาก็พาน้องสาววาร์ปไปยังห้องนั่งเล่นในโซนที่พักโฟกัสที่ตั้งสติได้ก็งุนงงว่าตัวเองอยู่ไหนก่อนจะพูดใส่พี่สาว
“นี่! พี่ทำอะไรเนี่ย?”
“ก็เห็นเวลามัน...จะใกล้แปดโมงอยู่แล้ว...เราต้องรีบนี่น่า...แฮ่กๆ”
“มันก็ใช่แต่ว่า...เรายังอยู่ในร่างเดิมนะ!!”
“เอ๋!!” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็ก้มมองตัวเองก็ลืมไปว่าตัวเองยังอยู่ในร่างเดิมนี่น่า“ลืมไปเลย!!”
“ถ้าใครเข้ามาเจอเรา เราจะพูดยังไง!!”
สิ้นสุดคำพูดโฟกัสเสียงประตูก็ดังขึ้นทำให้สองสาวต่างพากันหันไปมองด้วยสีหน้าตกใจคนที่เข้ามานั้นคือโทมัสที่กำลังเข้ามาตรวจว่าไม่มีใครโดดงานอยู่ในโซนที่พักใช่ไหมแต่เขาก็เจอกับสองสาวเข้าให้
“นี่ พวกเธอ...”
“พี่โทมัส...” โฟกัสถึงกับหน้าซีดทันที
โทมัสเห็นก็เกาหัวอย่างงุนงงก่อนจะพูดขึ้น “ยังไม่ปลอมตัวกันอีกเหรอ?ทั้งสองคน”
“เอ๋...?” สองพี่น้องมองตาค้างเลยว่าอีกฝ่ายพูดอะไร
“เดียวนะ! เมื่อกี้พี่พูดอะไรนะ?” โพรทาเลียถามเพื่อให้แน่ใจว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายพูดอะไร
“ฉันถามว่าพวกเธอยังไม่ปลอมตัวเป็นคีย์กับลิซ่าอีกเหรอ?เดียวงานจะเริ่มแล้วนะ?”
สองสาวอ้าปากค้างก่อนที่โฟกัสจะถามอีก “นี่พี่รู้!?”
“ใช่ ฉัน...ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกเธอปลอมตัวกันนะ!”
“ห๊า!!” เสียงอุทานของทั้งสองคนดังไปทั่วทั้งห้อง
“พอๆ ไม่ต้องตกใจแล้ว เปลี่ยนร่างกันซะ!”
โทมัสเข้ามาพร้อมกับยกมือโพรทาเลียกดปุ่มที่กำไลแล้วหันไปกดของโฟกัสจนทั้งสองกลายเป็นคีย์และลิซ่าทันทีก่อนที่โทมัสจะไปด้านหลังของทั้งสองแล้วดันทั้งสองออกไปจากห้อง
“แล้วไปทำงานซะ!!” โทมัสปิดประตูทันที
สองสาวต่างมองอย่างงุนงงว่าโดนอีกฝ่ายพาลากออกมาโดยที่พวกเธอยังไม่ได้รับคำตอบที่ว่าทำไมเขาถึงรู้ว่าพวกเธอปลอมตัวได้ไงก่อนที่โพรทาเลียจะมองโฟกัสที่ไม่ได้อุ้มโนอาห์แล้ว
“โนอาห์ล่ะ?”
โฟกัสมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นโนอาห์ก่อนจะคิดได้ “หนูวางเขาไว้ที่พื้นในห้องนั่งเล่น”
โพรทาเลียเปิดประตูไปก็เจอโทมัสมองโนอาห์ที่จ้องมองเขาอย่างไม่ชอบใจ
“เธอเป็นใครเนี่ย?”
“หนูชื่อโนอาห์!หนูมากับพวกพี่โพรทาเลีย!”
ทั้งสองคนจ้องหน้าอย่างไม่ชอบใจกันเท่าไรโทมัสยังจ้องเจ้าหนู เพราะเขารู้สึกว่าเด็กนี้คล้ายๆ ใครกันคนพอทั้งสองคนเห็นแบบนั้น พวกเธอต่างมองกันแล้วพยักหน้าให้กันอย่างรู้ใจก่อนจะพูดพร้อมกัน
“พี่...เราขอฝากเด็กคนนั้นด้วยนะ!!”
ทั้งสองคนต่างพากันหนีไปทำงานทันทีโทมัสได้ยินถึงกับหันไปมองทั้งสองคนที่หนีไปแล้ว
“เอาทั้งสองคน!!”
พอสองสาวปล่อยทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้โทมัสดูแลเด็กไปพวกเธอก็ต่างพากันไปทำงานกันระหว่างที่ทำงานโพรทาเลียเอาแต่คิดเรื่องโทมัสอย่างสงสัยว่าเขารู้เรื่องที่เธอกับน้องสาวปลอมตัวอยู่ได้มือของเธอทำงานไปแต่หัวก็คิดอะไรไปเรื่อยๆ จนโฟกัสที่กำลังขนพัสดุขึ้นรถนั้น จ้องมองด้วยความสงสัยพอเห็นการกระทำของพี่สาว ทำเอาเธอส่ายหน้าทันที ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆพี่สาวพร้อมกับสะกิดทางด้านหลัง
“หือ?” โพรทาเลียรู้สึกถึงแรงสะกิดเลยหันไปมองก็เห็นน้องสาวอยู่ข้างหลัง “มีอะไรเหรอ? โฟกัส”
“จะใจลอยไปถึงไหนคะ?”
“เอ๋? ใจลอยเหรอ?”โพรทาเลียเอียงคออย่างสงสัย
โฟกัสยกมือชี้ไปที่ข้างๆ พี่สาวกองพัสดุนั้นถูกกองไปเรียบร้อยแต่ตัวโพรทาเลียยังทำตัวเหมือนว่ายังมีของอยู่ก็ทำท่ายกของ แต่ยกอากาศไปอย่างเดียวโพรทาเลียเห็นถึงกับหน้าแดง เพราะความอายทันที เธอค่อยๆหันไปหาน้องสาวพร้อมกับลูบหลังหูอย่างเขินๆ
“แฮะๆ ใจลอยไปนิด...”
“ดีนะที่เราขนพัสดุขึ้นรถถ้าไปนั่งเช็ดพัสดุ หนูคงห่วงพี่น่าดู!”
“โทษทีๆ พอดีคือเรื่องพี่โทมัสเขานะ!”
“คิดที่ว่าพี่เขารู้เรื่องเราได้ไงนะเหรอ?”
“ใช่...”
“หนูว่า...” โฟกัสนึกคิดสักพักก่อนจะมองพี่สาว“ต้องมีคนบอกพี่เขาแน่ๆ”
“คนบอกเหรอ?” พอได้คำตอบแบบนั้นโพรทาเลียก็คิดเลยว่าใครกันที่บอก
“ไว้ค่อยคิดดีกว่านะ ถึงเวลาพักแล้วล่ะ!”
“พัก?”
โฟกัสชี้ไปที่กำไลของตนเองโพรทาเลียมองที่กำไลของตนเองก็เห็นว่าเวลาใกล้จะเที่ยงแล้วก่อนที่เวลาจะถึงเข็มตอนสิบสองนาฬิกา ก็มีเสียงตะโกนออกมาจากลำโพงที่ติดกำแพงไว้
“พักเที่ยงได้!!”
พอสิ้นเสียงนั้นทุกคนต่างหยุดงานของตนเองแล้วเดินออกจากจุดที่ตัวเองไปทำงานแล้วไปทานอาหารทันที
“เวลา...ไวแท้...”
“ใช่ไหม! นึกว่าทำงานไปไม่กี่นาทีเองแต่เวลาผ่านไปไวเป็นชั่วโมงแล้ว ช่างเรื่องงานเถอะ ไปทานอาหารกัน!”
“จ้าๆ”
โพรทาเลียเลิกงานกันทันทีพวกเธอเอาของออกจากรถแล้วปิดประตู พร้อมป้ายที่เขียนว่าของใส่ไปแล้วครึ่งคันถึงจะเขียนครึ่งคัน แต่จริงๆ พวกโพรทาเลียทำเสร็จไปแล้วถึงห้าคัน ของเยอะสุดๆตอนที่พวกโพรทาเลียจัดของกัน พวกเธอเดินไปโซนที่พักที่มีโรงอาหารพอเลือกอาหารอะไรเสร็จก็กำลังหาที่นั่งดีๆ ก็มีบางอย่างมาชนแถวๆ ขาโพรทาเลียทันที
“อ๊ะ!”
“พี่คีย์!” โนอาห์เอ่ยเรียกอีกฝ่ายทันที
“โนอาห์!” โพรทาเลียรอยยิ้มนั้นบานขึ้นมาทันใดเมื่อเห็นเด็กน้อยเธอลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ “ทำไมอยู่นี่ล่ะ?”
“พี่ชายเขาพาผมมา!”
โนอาห์หันไปชี้ที่โต๊ะที่โทมัสจองเอาไว้เขาโบกมือให้พวกเธอ ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะเดินไปหาโทมัส
“มาเลยทั้งสองคน มานั่งกับพี่มา!”
“แหมๆ ชวนมานั่งแบบนี้ไม่ได้คิดจะแกล้งเราที่เราทิ้งเด็กไว้กับพี่นะ” โพรทาเลียพูดแซวพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้
“เหอะๆ พวกเธอนี่แสบจริงๆเห็นว่าฉันว่างเลยฝากเด็กไว้!”
“ก็เราต้องทำงานนี่น่า!”
“เหอะๆ” โทมัสถึงกับยิ้มกระตุกเลยทีเดียว“ก็อย่าพามาสิ”
“ทำไงได้เป็นคำสั่งของอะพอลโลที่เราต้องพาเด็กมาด้วย”
“อะพอลโล?” โทมัสได้ยินถึงกับงง“พวกเธอไปเกี่ยวข้องกับอะพอลโลได้ไง”
“ก่อนจะถามเรา เราอยากถามพี่มากกว่าพี่รู้เรื่องที่เราปลอมตัวได้ไง!?”
โพรทาเลียเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเยือกเย็นแต่แฝงความดุดันอยู่ในน้ำเสียงพร้อมกับสายตาจับจ้องเหยื่อ
“อ๊า...อย่ามองแบบนั้นสิ...เดียวฉันเล่าให้ฟังระหว่างทานอาหารนะ...”
โทมัสยอมเล่าให้ฟังว่าเขานั้นรู้เรื่องหลังจากที่พวกเธอมาถึงที่นี้ก็ตอนกลางคืนหลังจากที่โฟกัสโทรหาเรื่องที่พวกเธอต้องค้างที่อื่นแทนก็มีอีกสายหนึ่งเข้ามาก็คือพี่ชายของพวกเธอตอนนั้นเขาถามหาพวกเธออย่างเดียวว่าเป็นไงมั้งจนเผลอหลุดพูดชื่อของโพรทาเลียและโฟกัส แล้วพูดบางอย่างออกมาว่า
‘ถ้าปลอมตัวแบบนั้นแล้วเกิดพวกอสูรมันรู้ว่าเป็นสายเลือดโพไซดอนถึงมาทำไง’
นั้นเลยเป็นจุดที่ทำให้โทมัสรู้ทันทีว่าคีย์นั้นเป็นใครแล้วทำไมโพรทาเลียถึงต้องปลอมตัวโพรทาเลียได้ยินเรื่องทั้งหมดก็ถึงกับกำหมัดแน่น
“ไอ้พี่เว้ย!!ช่วงนี้เจอแต่คนเปิดเผยเรื่องของเราตลอดเลยนะเนี่ย!!”
ใบหน้าอันอ่อนเยาว์มีริ้วของการขมวดคิ้วทันใดโฟกัสเห็นแบบนั้นก็เข้าไปช่วยทำให้ผ่อนคล้ายทันทีเธอใช้มือสัมผัสข้างขมับของพี่สาวแล้วนวดให้
“น่าๆ ใจเย็นๆ นะพี่จ้า”
โฟกัสช่วยทำให้พี่สาวใจเย็นเพราะตัวเองก็เป็นหนึ่งในบุคคลที่เปิดเผยเรื่องพี่สาวด้วย ที่ช่วยทำให้พี่สาวใจเย็นเธอกลัวพี่สาวอาละวาดใส่เธอนั้นล่ะ
“จริงของโฟกัสนะ ใจเย็นๆ นะโพรทาเลียไม่ต้องห่วงฉันไม่บอกใครแน่ๆระหว่างเธออยู่นี่กับโฟกัสฉันจะช่วยให้อย่างดีเลย ฉันจะตอบแทนแทนเจ้าน้องชายเองนะ”
พออีกฝ่ายพูดถึงดีแลนทำเอาโพรทาเลียเปลี่ยนสีหน้าไปทันที โทมัสเห็นรู้สึกแย่เลยที่พูดถึงน้องชาย
“โพรทาเลีย...ไม่เศร้าน่าหมอนั้นไม่อยู่แล้วนะ...”
“ขอโทษค่ะ...ฉันแค่...พอนึกถึงช่วงเวลานั้นแล้ว...มันรู้สึกแย่นะ...”
“น่าๆหมอนั้นคงไม่อยากเห็นเธอมานั่งเศร้าหรอกนะ”
“หึ…” โพรทาเลียนึกถึงใบหน้าอีกฝ่ายตอนที่เข้ามาปลอบเธอ“ก็จริงนะ”
“อ๋อ...งั้นฉันอยากถามมั้ง...เจ้าเด็กคนนี้เป็นใครเหรอ?”โทมัสชี้ไปหาโนอาห์ที่นั่งข้างโพรทาเลีย"ฉันอยู่ด้วยกับเด็กนี้เจ้าหนูไม่พูดกับฉันเลยเอาแต่พยักหน้าและบอกแค่ชื่อโนอาห์อย่างเดียวนะ...แต่เด็กผู้หญิงอะไรชื่อโนอาห์..."
สองสาวมองหน้ากันก่อนจะขำออกมา ทำเอาโทมัสมองอย่างสงสัย
“พวกเธอขำอะไรกัน?”
“เปล่านี่...” โพรทาเลียยกช้อนทานอาหารทันที
“ไม่เชื่อ บอกมาเลยนะว่าทำไมต้องขำ!”
“พี่คิดว่าเด็กที่มีทรงผมเหมือนเด็กผู้หญิงจะเป็นเด็กผู้หญิงตลอดเหรอ?”
“เอ๋...หมายความว่าไง?”
“พวกพี่สาวก็หมายความว่าโนอาห์ไม่ใช่เด็กผู้หญิงไงครับ!!”
“ครับ!?” โทมัสมองเจ้าเด็กข้างๆถึงกับตาค้าง ก่อนจะได้สติ “เดียวนะ!!เจ้าเด็กนี่เป็นเด็กผู้ชายเหรอ!!”
“ปิ๊งป่อง” สองสาวต่างยิ้มให้อย่างทะเล้น
โทมัสถึงกับหน้าซีดทันที “อ๊ากกกกกกกก!!เซนส์ฉัน!!”
โทมัสสลบลงบนโต๊ะทันที สองสาวต่างขำออกมาเบาๆไม่ให้ใครเห็น แต่เสียงอีกฝ่ายก็ทำให้คนรอบข้างมองกันอย่างสงสัย
“พี่นี่เบาๆ หน่อยสิ!”
“นี่ฉัน...มองคนไม่ออกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...”
“ไม่ใช่พี่คนเดียวที่มองไม่ออกนะพวกเราตอนแรกก็มองไม่ออกเหมือนกันนะ” โฟกัสมองอีกฝ่ายที่นอนซบโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก
“ฮือออออ~~”
โนอาห์มองพวกพี่ๆ พลางทานอาหารไปพลางใบหน้าของโนอาห์เต็มไปด้วยอาหารจนโพรทาเลียเห็นก็ต้องเช็ดปากให้
“ปากเลอะหมดแล้วนะ”
“อืออออ” โนอาห์มองพี่สาวเช็ดปากให้ตัวเอง “ขอบคุณครับม๊ะม๊า”
“เอ๋...หึๆ” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นทำเอานึกถึงเจ้าตัวเล็กของเธอขึ้นมาเลยเธอลูบหัวโนอาห์เบาๆ
“ไม่ทักท้วงเลยนะว่าไม่ใช่ม๊ะม๊านะ...” โฟกัสแอบแซวพี่สาวเบาๆ
“อ๊ะ! พูดอะไรนะ โฟกัส!” โพรทาเลียกระซิบกับน้องสาวเบาๆ
“เปล่านะ ม๊ะ ม๊า!”
“งื้มมมม!!” โพรทาเลียจ้องมองน้องสาวที่ยังแหย่เธออยู่
โทมัสมองทั้งสองคนก่อนจะมีคำถามเพิ่มอีกสักข้อจนยกมือขึ้นเพื่อถามอีกครั้ง
“ขอถามเพิ่ม!นอกจากเจ้าเด็กนี่ไม่ใช่เด็กผู้หญิงแล้ว ทำไมเด็กคนนี้ต้องอยู่กับพวกเธอกัน?”
คำถามที่คาดคิดไว้ก็โผล่มาทันทีทำให้โพรทาเลียทำหน้าไม่ถูกเลยจริงๆ เธอถอนหายใจหนึ่งครั้ง ก่อนจะพูดออกไป
“คือ...เป็นคำสั่งของอะพอลโล...ให้เราช่วยพาลูกเขากลับไปหาพี่ชายอีกคนของเด็กคนนี้นะ”
“ห๊า ลูกอะพอลโล!? แถมยังต้องส่งเด็กไปหาพี่ชายอีก?แล้วพี่เด็กนี้อยู่ไหนกัน?”
“ค่ายฮาล์ฟบลัด!”
“อยู่ค่ายฮาล์ฟบลัด!เป็นมนุษย์กึ่งเทพเหมือนกัน...สายเลือดเดียวกันด้วยเหรอ?”
“ใช่แล้วค่ะ” โฟกัสตักอาหารเข้าปากก่อนจะเคี้ยวจนหมดแล้วพูดขึ้น “เรากำลังคิดว่าจะพาไปตอนฝึกงานจบหรือจะขอให้พี่เรียกพี่ชายเขามาดีไหมนะคะ”
“พี่ชายเด็กคนนี้...ฉันรู้จักด้วยหรือเปล่า?”
“น่าจะรู้จักเลยล่ะเป็นถึงที่ปรึกษาบ้านอะพอลโลนี่น่า”
“ที่ปรึกษา...บ้านอะพอลโล!?” โทมัสได้ยินแบบนั้นก็นึกถึงคนคนเดียวที่มีตำแหน่งนั้น“เดียวนะ!! เจ้าบ้าขี้เก๊กอย่างโอลิเวอร์นี่นะ!!”
“อย่าว่าพี่ชายหนูนะ!!”
“โอ๊ย เจ้าหนูพูดอะไรสักอย่างได้ไหมจะหนูจะผมอีกนานไหม!!” โทมัสตะโกนเสียงใส่โนอาห์ทันที
“ฮือ...ก็...หนู...กำลัง...ฝึก...แง๊!!” โนอาห์ซุกกอดโพรทาเลียทันที
“พี่โทมัส!”
“เด็กร้องเลยนะคะ! เด็กเขาฝึกอยู่นะคะเพราะโดนแม่สอนว่าเป็นเด็กผู้หญิงมาตลอดนะคะ!” โฟกัสดุอีกฝ่ายทันที
“อ๊ะ...ฉัน...ฉันไม่รู้...ขอโทษ...” โทมัสหน้าเสียทันทีโดยเด็กร้องไห้ใส่ แถมยังโดนสองสาวดุอีก
“แต่ทำไมต้องเหมือนว่าพี่โอลิเวอร์ไม่สามารถมีน้องได้ล่ะนั้น”โพรทาเลียถามอย่างสงสัย
“ก็เจ้านั้น...ไม่เคยบอกใครว่ามีพี่น้องนี่น่า...”
“เอ๋?” โพรทาเลียถึงกับขมวดคิ้วข้างหนึ่งอย่างสงสัย
“ก็จริงนะคะพี่เพราะพี่น้องที่มีสายเลือดของเทพเดียวกันนะ หายากมากเลยนะ”
“เอ๋...งั้นเหรอ?”
ทำให้โพรทาเลียพึ่งรู้เลยว่าการมีพี่น้องที่เกิดจากเทพโดยตรงนั้นหายากมากๆไม่เหมือนพวกเธอที่มีพ่อแม่เป็นมนุษย์กึ่งเทพเลยมีสายเลือดเทพอยู่ในสายเลือดด้วยและยิ่งเรื่องของโอลิเวอร์จากที่โทมัสบอกโอลิเวอร์ไม่เคยบอกเรื่องส่วนตัวกับใครทำให้ทุกคนคิดว่าเขาก็เหมือนทุกคนที่เป็นลูกคนเดียวมาตลอด
“อืมมมม ถ้าเป็นแบบนี้พวกเธอต้องการให้ฉันติดต่อหมอนั้นสินะ”
“ก็อยากนะ...เพราะว่าเราไม่อยากให้โนอาห์อยู่ในที่ที่ไม่ปลอดภัย”โพรทาเลียลูบปลอบโนอาห์เบาๆ
“ได้เลย ฉันจะจัดการให้” โทมัสยิ้มปากกว่ามากๆ
ทำให้สองสาวต่างมองด้วยสีหน้าไม่ไหวใจสุดๆความคิดของพวกเธอพูดเลยว่า ‘ใบหน้าโคตรน่าสงสัย’
หลังเสียงหัวเราะอันน่าสยดสยองของโทมัสตกเย็นเขาเลยโทรหาโอลิเวอร์ที่กำลังพักตอนเย็นอยู่ ทางด้านค่ายฮาล์ฟบลัด ณสถานพยาบาล ห้องทำงานใหญ่ของที่ปรึกษาบ้าน โอลิเวอร์กำลังเขียนเอกสารรายงานผู้ใหญ่อยู่ๆ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น แต่โอลิเวอร์กลับไปรับมัน ปล่อยให้มันดังไปจนเสียงนั้นหยุดไปดังไปอย่างงั้นหลายรอบจนโอลิเวอร์ทนไม่ไหวตรงดูว่าใคร พอเห็นชื่อถึงกับหงุดหงิดทันที
“เจ้าโทมัส!!” เขากดรับทันทีก่อนจะพูดขึ้น“ว่าไง ไอ้คนอู้งานไปอยู่ข้างนอกพอใจหรือยังล่ะ!”
“อุ๊ย!” พอเจอคำพูดแบบนั้นไปถึงกับอึ้งไปทันที"อะไรกันๆโอลิเวอร์ อยู่ๆ ก็บ่นฉันซะงั้น!"
“ก็นายทิ้งให้รองที่ปรึกษาบ้านดูแลบ้านเฮอร์มีสคนเดียวรู้ไหมแค่สองวันก็มีเรื่องมากแค่ไหน”
“แฮะๆ ถ้ากลับไปจะจัดการให้นะ!”
“แล้วนายมีเรื่องอะไรถึงโทรมาหาในเวลาแบบนี้!”
“คงอยากได้คำหวานๆราตรีสวัสดิ์จากนายล่ะมั้ง!”
“…” โอลิเวอร์ถึงกับนิ่งจนรู้สึกขนลุกไปหมด“นั้นฉันวาง...”
“เดียวๆๆ ฉันล้อเล่น!!”
“อย่ามาล้อเล่นอะไรที่สยิวๆ สิเว้ย!ฉันมีคนที่ชอบแล้วนะเว้ย!!”
“เออๆ น่าๆ ฉันแค่มีเรื่องจะถามเท่านั้นล่ะ”
“ว่า...”
“นายมีพี่น้องใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินคำว่าน้องโอลิเวอร์เหมือนคิดอะไรบางอย่างก่อนจะตอบออกไป “ฉันเคยบอกแล้วนะว่าไม่มีนะ!”
“เอ๋? เหรอ...งั้นนึกว่าเด็กคนนั้นเป็นน้องนายซะอีก”
“นายหมายความว่าไง?”
“อ๋อ...ก็เมื่อเช้าเกิดเหตุการณ์น่าสลดขึ้นนะ”
“เหตุการณ์น่าสลด?”
"ใช่มีผู้ชายคนหนึ่งทำร้ายร่างกายเด็ก แถวๆ หน้าที่ทำงานไปรษณีย์ของพ่อฉันพอดีตัวเด็กนะมีทั้งบาดแผลและเลือดออกไปหมด พอตำรวจมา เขาสอบถามเด็กจนเด็กเรียกหาแต่พี่ชาย"
“...” โอลิเวอร์ได้ยินก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาในใจมันรู้สึกอึดอัดขึ้นมา “แล้วไงต่อ?”
“ก็เด็กเรียกชื่อพี่ชายว่าพี่โอลิเวอร์ทั้งน้ำตาฉันได้ยินจนสงสารเลยล่ะนะ แต่ตอนที่ได้ยินว่ามีนามสกุลว่า มิวเลอร์ฉันเลยลองโทรมาถามนายว่าใช่พี่น้องนายไหมนะ”
พอได้ยินว่านามสกุลเดียวกับตัวเองเขากับมีความรู้สึกกังวลทันที “แล้วเด็กคนนั้นอยู่ไหน?”
“อยากรู้ไปทำไมเด็กก็อยู่โรงพยาบาลนั้นล่ะนะ โดนไปขนาดนั้น งั้นฉันวางล่ะนะ บายเพื่อน!” โทมัสวางสายไปทันที
โอลิเวอร์ยังไม่ได้คำตอบอะไรเลยเขาจ้องมองไปที่มือถือด้วยใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวหญิงสาวคนหนึ่งกำลังถือเอกสารเข้ามาข้างในพอดี
“โอลิเวอร์ ฉันมีเอกสารมาเพิ่ม...อึ้ก!!” หญิงสาวถึงกับตกใจกับใบหน้าอีกฝ่าย“โอลิเวอร์...”
“เมรี่...ฉันขอออกไปทำธุระสักครู่!!” โอลิเวอร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตนเองทันที
หญิงสาวมองอีกฝ่ายที่เดินออกไป เธอถึงกับหน้าซีดทันที “ใครไปทำให้...โอลิเวอร์มีใบหน้าเหมือนยักษ์แบบนั้นล่ะนั้น...โคตรน่ากลัวสุดๆ...”
หลังจากโทมัสวางสายเขาเอาแต่อวดว่าตัวเองเก่งไหมที่หลอกโอลิเวอร์ได้แต่พวกโพรทาเลียกับคิดว่าถ้าอีกฝ่ายมาทั้งสภาพอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาพวกเธอไม่คิดจะช่วยอีกฝ่ายแน่ๆ ตอนนี้พวกเธออยู่ในห้องนั่งเล่นในที่พักทุกคนต่างพากันไปนอนหมดแล้ว เหลือแค่พวกเธอสามคนร่วมโนอาห์ก็เป็นสี่คนโนอาห์อยู่ในบนตักของโพรทาเลีย
“ทำไมพี่เอาต้องโกหกพี่ชายผมด้วยล่ะว่าผมบาดเจ็บ”
“พี่ก็บอกไม่ได้นะแต่อีกไม่นานพี่โนอาห์ก็คงมาหาแล้วนะ”
“งั้นเหรอครับ ผมอยากเจอพี่จัง”
“ไม่ต้องห่วง หมอนั้นต้องมาแน่ๆเพราะว่ามีฉัน โทมัส วาโอเยอร์...”
โทมัสกำลังพูดอยู่นั้นตัวเขาก็โดนบางอย่างกระชากไปด้านข้างอย่างเร็วจนพวกโพรทาเลียเห็นไม่ทันเลย จนตัวโทมัสไปติดกับกำแพง
“ไอ้บ้า!! อยู่ๆ มาวางสายฉัน!!เด็กที่นายบอกว่านามสกุลเดียวกับฉัน เขาชื่อโนอาห์ใช่ไหม!! นั้นน้องฉัน!โนอาห์อยู่ไหน!!”
“โอ…ลิเวอร์!!” โทมัสโดนยกตัวขึ้นสูงจนเริ่มหายใจไม่ออก
พวกโพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็ตกใจทันทีไม่นึกว่าสิ่งที่คิดจะเป็นจริงๆ
“พี่โอลิเวอร์! หยุดก่อนครับ!!น้องพี่อยู่ตรงนี้นะ!” โพรทาเลียพูดเพื่อให้อีกฝ่ายหันมาแต่ไม่มีที่ท่าจะหันมาเลย
“พี่จ้า!!”
เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น มือที่ยกตัวโทมัสขึ้นค่อยๆผ่อนแรงลง เขาค่อยๆ หันหน้าไปมอง โนอาห์ยิ้มให้พี่ชายของตนเอง
“พี่โอลิเวอร์!”
“โนอาห์...”
***อยากลองวาดฉากเล่นๆดูนะคะ อาจจะมีบางตอนนะ เพราะไม่รู้ว่าจะมีใครชอบมั้งไหมนะ แฮะๆ
ดวงตาของโอลิเวอร์เบ่งกว้างเมื่อได้เห็นน้องชาย โอลิเวอร์สะบัดมือที่กระชากคอโทมัสไปอีกทางทันทีทำเอาตัวโทมัสกระเด็นไปที่กำแพงจนชนเข้าอย่างเต็มจนล้มนอนกับพื้นสองสาวมองกันก็รู้สึกเจ็บแทนจริง
‘ก็สมกับที่ไปหลอกเขาล่ะนะ...’
โนอาห์ลงจากตักของโพรทาเลียแล้ววิ่งเข้าไปกอดพี่ชายที่ตนรักและคิดถึงมากๆโอลิเวอร์ลูบหัวน้องชายพร้อมกับหอมไปที่ศีรษะ
“โนอาห์ พี่เป็นห่วงนายจริงๆพอได้ยินว่านายโดนเจ้าชาติชั่วนั้นทำร้าย พี่รีบมาหาเลยนะ!!” โอลิเวอร์จ้องมองน้องชายเขาเห็นว่าน้องไม่มีบาดแผลเลย “นายไม่มีแผลเลยนี่น่า...”
“ก็พี่ชายคนนั้น...โกหกพี่อ่ะ...” โนอาห์ชี้ไปที่โทมัสที่นอนกับพื้น
“ว่า...ไงนะ...!!” โอลิเวอร์หันขวับไปมองโทมัสในทันที
“น่าๆ โทมัสเขาอยากให้พี่มาเพราะกลัวพี่จะไม่มารับโนอาห์นะครับ” โพรทาเลียเดินออกมาขัดจังหวะพี่น้องคุยกัน
“คีย์?” โอลิเวอร์หันไปมองทั้งสองคนอย่างสงสัย“พวกเธอหนีออกจากค่ายกันจริงๆ สินะ โพรทาเลีย?”
“!!” โพรทาเลียมองอย่างอึ้งๆ “พี่พูดอะไรนะ?”
“พี่รู้จากโอราอุสนะ ถึงแม้โอราอุสจะบอกให้พี่เก็บเงียบไว้ก็เถอะ...”
โพรทาเลียถึงกับหัวร้อนขึ้นมา เธอค่อยๆ หายใจเข้าออกช้าๆ“โอเค กลับไปคงต้องคุยกับพี่สักทีล่ะ!”
“ฉันว่าได้เห็นคนโดนเฉือนแน่ๆ” โฟกัสแบบแซวขึ้นมาทันที
โอลิเวอร์มองน้องชายก่อนจะถามอย่างสงสัย “เอ่อ...ขอถามได้ไหมว่าถ้าเรื่องที่โทมัสโกหกแล้วทำไมน้องฉันมาอยู่กับพวกเธอ?”
“พวกเราช่วยโนอาห์ตอนอยู่ในร้านทาโก้นะ”
“พอดีได้ยินเสียงตบเข้าเลยรู้ว่าโนอาห์โดนทำร้ายนะโฟกัสเลยเข้าไปช่วยน่านะ เตะไปทีหนึ่งนะ”
“แล้วแม่...กับพ่อเลี้ยงล่ะ?” โอลิเวอร์ถามเพราะอยากรู้ชะตากรรมของแม่และพ่อเลี้ยง
“สองคนนั้นโดนจับเข้าคุกข้อหาทำร้ายร่างกายเด็กนะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นทำให้โอลิเวอร์โล่งใจขึ้นมากก่อนจะถามน้องชาย “แล้วตอนโดนทำร้ายเจ็บมากมาย? โนอาห์”
“นิดหน่อยแต่พวกพี่สาวปลอบและรักษาให้นะคะ”
“ดีแล้วล่ะนะ”
“ขอบใจพวกเธอจริงๆ ที่ช่วยน้องฉันได้นะฉันนึกว่าจะเสียน้องไปซะแล้ว...”
“แต่...ดูพี่รักน้องมากๆ เลยนะแต่ทำไมบอกทุกคนว่าไม่มีพี่น้องล่ะ?” โพรทาเลียถามอย่างสงสัย
โอลิเวอร์นิ่งกับคำถามของโพรทาเลีย “เฮ้อ...ฉันโดนแม่...สั่งห้ามเข้าใกล้โนอาห์นะผ่านมาก็3ปีแล้วน่านะ จนโนอาห์ 8 ขวบแล้วเนอะ?”
“อืม!” โนอาห์พยักหน้าทันที
“8 ขวบ!” โพรทาเลียมองโนอาห์อย่างสงสัย“ตัวเล็กเท่าคาเร็นน่า แต่อายุ 8 ขวบ!”
“อืม แม่คงเลี้ยงไม่ค่อยให้มีสารอาหารดีๆนะ แต่ถ้าอยู่กับฉันก็ให้ทานอะไรเยอะๆ เลยล่ะ”
“ดีจังเลยนะ อ๋อ...จริงสิ!”
พออีกฝ่ายพูดแบบนั้น โพรทาเลียก็นึกบางอย่างได้เธอก็หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าคาดเอวที่ใส่ตลอดเวลาเธอหยิบซองจดหมายออกมาแล้วยื่นให้อีกฝ่าย
“พ่อพี่ฝากมาให้นะ”
“พ่อเหรอ?” โอลิเวอร์เห็นซองสีน้ำตาลที่โพรทาเลียให้เขาเขารับมันแล้วดูเอกสารข้างใน “นี่มัน!”
“เอกสารผู้อุปการะบุตรนี่พ่อ...ฝากฝังน้องไว้กับฉัน?!”
“ใช่แล้วตั้งแต่วันนี้พี่ก็ดูแลน้องชายพี่ดีๆ ละกันนะ!แล้วต้องสอนเขาเป็นเด็กผู้ชายด้วยนะ!”
“อืม...เอ๋!?” โอลิเวอร์ส่ายหน้าหันไปหาอีกฝ่ายทันที“เธอว่าไงนะ?”
“นี่พี่...ไม่รู้เรื่องที่แม่พี่ทำสินะ?”
“ทำอะไร?”
“แม่พี่นะทำให้น้องพี่เป็นเด็กผู้หญิงไง!”
“ว่าไงนะ นอกจากให้น้องฉันไว้ผมยาวแล้วยังทำให้น้องฉันเป็นผู้หญิงอีก!”
“อืมพวกเราสองคนเลยสอนอะไรไปนิดหน่อยแล้วล่ะนะ”
“ใช่ค่ะ ฝากพี่โอลิเวอร์ดูแลน้องดีๆ ล่ะค่ะ”
พอได้ฟังคำพูดของทั้งสองคน โอลิเวอร์ก็ยิ้มออกมาทันที “ขอบใจทั้งสองคนอีกครั้งมากๆนะ พี่จะดูแลน้องพี่ให้ดีที่สุด งั้นกลับไปกับพี่นะ โนอาห์”
โนอาห์ได้ยินก็หันไปหาพี่ชายสลับกับมองพวกโพรทาเลีย “เอ๋...ต้องไปแล้วเหรอครับ? ผมจะไม่ได้เจอพี่ๆอีกแล้วเหรอ?”
โพรทาเลียเห็นสีหน้าอันเศร้าสร้อยของโนอาห์เธอเดินเข้าไปข้างๆ แล้วย่อตัวลงนั่งตรงหน้าอีกฝ่าย
“ต้องได้เจอสิ พวกพี่ๆแค่ฝึกงานอยู่ที่นี้ช่วงหนึ่ง เดียวพวกพี่ก็ตามกลับไปที่ที่โนอาห์จะไปกับพี่ชายนะ”
“จริงนะครับ?”
“จริงสิ ไว้พี่กลับไปพี่จะพาไปให้รู้จักกับลูกสาวพี่นะ”
“อืม!” โนอาห์พยักหน้าทันที
“มาให้พี่หอมหน่อยมา!” โนอาห์เขยิบเข้าไปหาอีกฝ่ายโพรทาเลียหอมแก้มซ้ายขวาอย่างอ่อนโยน “ไว้เจอกันนะ”
“โชคดีนะ โนอาห์”
“ของโนอาห์ไม่มีอะไรใช่ไหม?”
“ไม่มีค่ะเสื้อผ้าโนอาห์ก็เป็นของน้าสาวเรานะ”
“โอเค งั้นไปกันโนอาห์”
“ครับ!! บายๆ”
โนอาห์หันไปโบกมือลาทั้งสองสาว ก่อนที่โอลิเวอร์จะใช้ตั๋วเดินทางไปฮาล์ฟบลัดถึงแม้จะอยู่กับโนอาห์ไม่กี่วันโพรทาเลียรู้สึกเหงาเลยจนคิดถึงลูกสาวเลยโฟกัสเข้าหาโอบไหล่ซบพี่สาวทันที ก่อนที่คนบางคนที่สลบไปฟื้นขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้น...” โทมัสส่ายหัวไปมาอย่างมึนๆ
“ฮ่าๆ ฟื้นแล้วเหรอ! พี่โทมัส”
“พวกเธอ...เจ้าบ้านั้นไปไหนแล้ว...”
“พี่โอลิเวอร์กลับไปแล้วค่ะจริงสิน่าว่าถึงเวลาที่เข้านอนได้แล้วนะคะ” โฟกัสมองนาฬิกาในกำไล
“จริงด้วยนะ งั้นพวกเราไปนอนนะ พี่โทมัสบายๆ” โพรทาเลียจูงมือน้องสาวพากันกลับห้องทันที
“พวกเธอ...” โทมัสมองสองสาวที่เดินกลับห้องนอนไป“ดูๆ พอฉันหมดประโยชน์แล้ว ก็...ไปกันหมดเลยนะ”
โทมัสนั่งอย่างมึนๆหัวเขากระแทกกำแพงแต่ดีที่ไม่นูนขึ้นมาเพราะหัวอีกฝ่ายนั้นเหมือนแข็งอย่างกับหินจริงๆ สองสาวเดินกลับห้องพักของพวกเธอระหว่างที่เดินๆ กันนั้น โฟกัสคิดถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เธอหันไปมองพี่สาวทันที
“พี่ค่ะ...พี่คงไม่ลืมใช่ไหมคะ? ว่าเรามาทำอะไรที่นี่นะ!?”
“อ๋อ...” โพรทาเลียหันไปพยักหน้าให้น้องสาวเธอทำหน้าซีเรียสในทันที "ไม่ลืมหรอก...พึ่งจำได้เมื่อเช้านะ...ว่าต้องหาอดีตชาติอีกคนที่เรามาหาถึงที่นี้"
จบตอนที่ 52 โปรดติดตามตอนที่53 ต่อไป
ข้อความจากไรท์
คงมีคนสงสัยว่าทำไมมีชื่อของศาสตราจารย์มักกอนนากัล เนื่องจากไรท์มีอีกเรื่องที่เคยแต่งเป็นนิยายแฟนฟิครุ่นลูกของแฮร์รี่เหมือนกัน แต่ตอนนี้รอมารีไรท์ใหม่อยู่นะ ใครสนใจรอกันได้นะ
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
386K
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![คู่มือเศรษฐีนีชาวนาฉบับสาวน้อยทะลุมิติ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1659075397_97772331.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
