เผยเชียนกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ
ซินไห่ลู่ยื่นมือเรียวส่งซองใส่การ์ดให้จากที่นั่งคนขับ
“ก่อนหน้านี้บอสสั่งให้เช่าอพาร์ตเม้นต์สองห้องนอนใกล้มหาวิทยาลัยให้ นี่คีย์การ์ดกับกุญแจค่ะ”
เผยเชียนไม่ได้รับมาทันทีแต่รอดูการตอบสนองจากระบบก่อน
เยี่ยม! ไม่มีการตอบกลับ! แปลว่าไม่ผิดกฎ!
ถึงค่าเสื้อผ้าและค่าเช่าอพาร์ตเม้นต์จะดูไม่เกี่ยวกับการบริหารบริษัทแต่ก็เกี่ยวข้องกับภาพลักษณ์ของเ้าของบริษัท
จะยัดเสื้อผ้าทั้งหมดที่ซื้อมาไว้ในหอพักก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
แล้วถ้าต้องทำงานล่วงเวลาหรือเดินทางไปติดต่อธุรกิจในอนาคตขึ้นมาล่ะจะทำอย่างไรถ้าหอพักปิดไฟแล้วหรือไม่อนุญาตให้เขาออกจากหอ
ดังนั้นจึงมีเหตุผลเหมาะสมให้เขาเช่าอพาร์ตเม้นต์
นอกจากนี้ค่าเช่าก็ไม่ได้แพงมากเกินไป ถ้าเขาซื้อสูทราคาหลักหมื่นได้เขาก็ต้องจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเม้นต์ได้เป็ธรรมดา
ตลาดอสังหาริมทรัพย์ในฮั่นตงปี2009 ถึงจะเป็อพาร์ตเม้นต์สองห้องนอนในย่านหรูก็ราคาไม่ถึงสองพันหยวน
ไม่เหมือนสิบปีข้างหน้าที่อพาร์ตเม้นต์ห้องนอนเดี่ยวในปักกิ่งราคานั้นอยู่ราวๆเจ็ดถึงแปดพันหยวนเลยทีเดียว
พอเห็นว่าระบบไม่ได้แจ้งเตือนอะไรเผยเชียนก็รับซองใส่คีย์การ์ดมาอย่างไร้กังวล
เมื่อชายหนุ่มพลิกดูก็เจอกุญแจคีย์การ์ด และโน้ตแผ่นเล็กเขียนอธิบายที่อยู่ของอพาร์ตเม้นต์ด้วยลายมือบรรจงของซินไห่ลู่
ย่านพักอาศัยที่ว่าไม่ได้อยู่ห่างจากประตูทิศใต้ของมหาวิทยาลัยมากนักห่างกันแค่ประมาณไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น
“งั้นก็ตามนี้นะคะพักผ่อนให้สบายเดี๋ยวดิฉันส่งเสื้อผ้าที่ซื้อใหม่ไปที่พักของบอสภายในสองสามวันนี้ค่ะ”
รถปอร์เช่คาเยนน์จากไป
เผยเชียนรู้สึกพึงพอใจเป็อย่างมาก
การที่ระบบไม่ได้ห้ามปรามอะไรหมายความว่าเขากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่!
เผยเชียนเดินเข้าไปในย่านพักอาศัยสุดหรูใกล้มหาวิทยาลัยพลางตรวจดูคีย์การ์ด
สมัยอยู่มหาวิทยาลัยเผยเชียนเคยได้แต่มองย่านนี้อยู่ไกลๆ ไม่เคยเข้ามาเลยสักครั้ง
พอเดินตามที่อยู่ในโน้ตเขาก็เจออพาร์ตเม้นต์สองห้องนอนของตัวเอง
เขาตะลึงงันหลังจากเปิดประตูเข้าไป
ถึงจะเป็อพาร์ตเม้นต์สองห้องนอนแต่ขนาดกลับใกล้เคียงอพาร์ตเม้นต์สามห้องนอน กะดูคร่าวๆน่าจะมีพื้นที่ประมาณหนึ่งร้อยสี่สิบตารางเมตร
ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ครบครัน
ผ้าปูที่นอนผ้าห่ม และเครื่องอาบน้ำต่างๆ ก็เตรียมไว้พร้อมสรรพ
อพาร์ตเม้นต์นี้เป็ที่ที่แค่ลากกระเป๋าเข้ามาก็พร้อมอยู่ได้เลย
เอาเข้าจริงไม่ต้องลากกระเป๋ามาก็อยู่ได้
ทันทีที่เผยเชียนนั่งลงบนโซฟาก้นเขาก็รู้สึกไม่อยากลุกออกไปไหนอีกตลอดชีวิต
เมื่อเทียบกับที่นี่แล้วหอพักนักศึกษาก็ไม่ต่างอะไรจากกรงนก!
ไม่สิกรงนกยังดูดีและเย็นสบายกว่าด้วยซ้ำ!
หลังจากนั่งเหม่ออยู่บนโซฟาครู่หนึ่งเผยเชียนก็เรียกสติตนเองกลับมาแล้วเริ่มทำงาน
เขาจะลุ่มหลงกับความสะดวกสบายนี้ไม่ได้! เขามีฝันที่ต้องทำ!
ยังมีเงินต้องผลาญ!
เผยเชียนเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาตรวจดูเงินทุนระบบ
<ระบบแปลงความมั่งคั่ง>
<เ้าของ: เผยเชียน>
<อัตราแปลงกำไรอยู่ที่ 100:1 อัตราการขาดทุนอยู่ที่ 1:1>
<เงินทุนระบบ: 271,145.5 (↓228,854.5)>
<ความมั่งคั่งส่วนบุคคล: 1,957.6>
รายได้สัปดาห์แรกของเขาอยู่ที่ประมาณห้าแสนกว่าหยวนส่วนสัปดาห์ที่สองได้มาเจ็ดแสนกว่าหยวน ถึงรายได้สัปดาห์ที่สามจะยังไม่เข้าแต่กะดูคร่าวๆ น่าจะอยู่ที่ประมาณเจ็ดถึงแปดแสนหยวน
จากข้อมูลนี้ที่เผยเชียนคาดไว้ว่ารายได้รวมเดือนนี้จะอยู่ที่ห้าล้านหยวนนั้นค่อนข้างถูกต้องเพียงแค่รายได้รวมจริงๆ นั้นน้อยกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย
เขาใช้เงินไปมากกว่าเจ็ดแสนหยวนเพื่อเช่าพื้นที่ทำเป็สำนักงานและจะต้องเสียเงินเพิ่มอีกสามแสนกว่าหยวนต่อเดือนเป็ค่าเช่าด้วย
ค่าอุปกรณ์สำนักงานอยู่ที่ประมาณแปดแสนกว่าหยวนเขากะว่าจะจ่ายก้อนนี้ทันทีที่รายได้ของสัปดาห์หน้าเข้า
ส่วนค่าเสื้อผ้าค่าเช่ารถและอพาร์ตเม้นต์รวมกันอยู่ที่ประมาณหนึ่งแสนกว่าๆเป็จำนวนเล็กน้อยที่เผยเชียนไม่ได้สนใจอะไรมาก
ถึงจะยังมีเงินทุนระบบเหลืออยู่แต่ถ้าคำนวณจากเงินทุนระบบของรอบนี้ที่ได้มาห้าแสนหยวนเขาก็ผลาญไปได้แล้วถึงสองแสนกว่าหยวน!
ถือเป็ผลลัพธ์ที่น่าทึ่ง!
แต่แน่นอนว่ายังมีเื่ที่เขาต้องจัดการอีก
ในเมื่อตอนนี้เผยเชียนเช่าพื้นที่ทำสำนักงานแล้วต่อไปก็ต้องจ้างพนักงาน ไม่อย่างนั้นระบบจะต้องเตือนแน่ว่าทำไมถึงเช่าที่กว้างๆมาปล่อยทิ้งไม่ทำอะไร
“ได้เวลาคิดว่าจะจ้างคนแบบไหนแล้ว”
“จ้างคนที่เก่งเกินไปก็ไม่ได้เดี๋ยวจะไปกระทบแผนที่วางไว้”
“จ้างคนที่ี้เีเกินไปก็ไม่ได้อีกเพราะต้องสร้างเกมไม่งั้นจะทำตามที่ระบบกำหนดไม่ได้”
“อืม...นี่เป็งานด้านเทคนิคฉันต้องคิดดีๆ”
ยิ่งเผยเชียนคิดเื่นี้มากเท่าไรเื่ก็ดูยากขึ้นเท่านั้น
แต่เพื่อความสุขในตอนนี้และในอนาคตถึงจะเป็เื่ยากก็ต้องลองทำดู
หลังจากครุ่นคิดไปมาในที่สุดเผยเชียนก็สรุปได้อย่างหนึ่ง
นั่นก็คือเขาต้องหาพนักงานเอาเองจะดีกว่าหาทางออนไลน์!
เพราะถ้าโพสต์ตำแหน่งงานลงช่องทางออนไลน์คนที่คิดว่ามีคุณสมบัติตรงตามที่ระบุก็จะสมัครเข้ามา
คนแบบที่เผยเชียนอยากจ้างจะไม่กล้าสมัครตำแหน่งที่ว่า
พูดง่ายๆก็คือ คุณสมบัติที่กำหนดไว้ต่ำแล้วนั้นยังต่ำไม่พอ
จะโพสต์จ้างงานออนไลน์ต้องเขียนอธิบายดีๆ
ถ้าเผยเชียนลงโพสต์ไปว่า้าหาคนมานั่งเล่นไม่ทำอะไรระบบต้องเตือนเขาแน่
มี ‘คนที่ไว้ใจได้’แบบหม่าหยางแค่คนเดียวนั้นไม่พอจริงๆ
แล้วเขาจะไปหาคนมีพร์แบบหม่าหยางได้จากไหนอีก
หลังจากครุ่นคิดอย่างหนักเผยเชียนก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา
ถ้าจ้างคนนี้มาทำงานได้ทุกอย่างจะต้องสมบูรณ์แบบ!
...
หลังจากมองหาตามร้านอินเทอร์เน็ตใกล้มหาวิทยาลัยไปสามร้านเผยเชียนก็พบบุคคลที่เขา้า
คนผู้นี้ไม่ได้อยู่ที่ไหนเป็หลักเป็แหล่งแต่ก็สามารถตามตัวได้ตามร้านอินเทอร์เน็ตใกล้ๆถ้าไม่ได้อยู่สักร้านแสดงว่ากำลังอยู่ระหว่างเดินทางไปอีกร้าน
ที่เป็แบบนั้นก็เพราะนั่งอยู่ร้านเดิมนานเกินไปจนเบื่อเลยออกไปเปลี่ยนบรรยากาศที่ร้านใหม่และใช้เวลาอยู่ที่นั่นสักสองสามสัปดาห์ค่อยย้ายที่อีก
บุคคลระดับเทพนี้มีชื่อว่าเปาซวี่แต่ทุกคนที่ร้านอินเทอร์เน็ตชอบเรียกเขาว่าเปาสู่
คำว่า‘สายฟาร์มจนตับพัง’ เพิ่งจะมานิยมใช้กัน่สองสามปีหลังจากนี้
แต่กรณีของเปาซวี่จะไปเรียกเขาว่าเป็ผู้เล่นสายฟาร์มจนตับพังก็จะเป็การดูถูกจนเกินไป
ควรเรียกเขาว่าเป็‘มหาสายฟาร์มจนตับะเิ’ มากกว่า!
เปาซวี่ในตอนนี้ยังไม่ได้เป็ที่รู้จักของใครหลายคน
แต่ไม่นานชื่อของเขาจะดังไปทั่วมหาวิทยาลัย
นั่นเพราะสองเหตุการณ์นี้
เหตุการณ์แรกคือเขาใช้เวลาั้แ่่ปลายฤดูหนาวต้นฤดูใบไม้ผลิจนถึงฤดูร้อนตอนปีหนึ่งฟาร์มเลเวลกับไอเทมในเกมที่ร้านอินเทอร์เน็ต
ตอนที่อากาศร้อนจัดของ่ฤดูร้อนมาถึงและทุกคนหันมาสวมเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นกันแล้วแต่เขายังใส่เสื้อสเวตเตอร์กับกางเกงวอร์มขายาวอยู่เลยแถมยังมีเสื้อโค้ตแขวนอยู่ตรงพนักเก้าอี้ด้วย
นั่นเป็เพราะเขาไม่กลับหอพักเลยและไม่มีเวลาไปเปลี่ยนชุด
พอเหนื่อยก็เอนเบาะเก้าอี้นอน
พอตื่นก็ไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำแล้วกลับมาฟาร์มต่อ
วันเวลาของเขาเป็ไปอย่างนั้นไม่ได้สนใจฤดูกาล
หลังเหตุการณ์นั้นเขาก็ถูกเรียกว่า ‘น้องกางเกงวอร์ม’
เหตุการณ์ที่สองเกิดขึ้น่ปีสองทางมหาวิทยาลัยขอให้เขาดร็อปเรียนเพราะขาดเรียนมากเกินไป
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังนั่งฟาร์มเกมอยู่ร้านอินเทอร์เน็ต
ครอบครัวติดต่อเขาไม่ได้จนคิดว่ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นและเขาตายไปแล้ว
เงินค่าใช้จ่ายมาจากการขายไอเทมในเกมและเปิดบริการพาฟาร์มเลเวลรวมถึงไอเทมเขาใช้ชีวิตแบบนั้นไปอีกสองสามปีที่ร้านอินเทอร์เน็ต
นี่คือความเทพของคนผู้นี้
แน่นอนว่าสำหรับคนส่วนใหญ่เปาซวี่เป็เหมือนคนป่วยติดอินเทอร์เน็ตระยะสุดท้ายที่ต้องช็อตไฟฟ้าเพื่อรักษา
แต่เผยเชียนกลับเห็นเป็เื่ดี
คนแบบนี้คือเกมเมอร์ขั้นเทพตัวจริง
คนแบบนี้รู้จักเกมส่วนใหญ่ในตลาดเป็อย่างดีสามารถตอบคำถามเื่การออกแบบเกมได้
จ้างเกมเมอร์ขั้นเทพแบบนี้ไว้เป็พนักงานก็เป็เื่ที่เหมาะสมจริงไหม
แต่ก่อนอื่นหมอนั่นต้องจัดการกับตัวเองก่อนเป็อันดับแรก
นอกจากนี้เผยเชียนยังชื่นชมเอกลักษณ์อีกอย่างหนึ่งของเปาซวี่ด้วยนั่นคือเขาเล่นเกมเก่งมาก แต่ไม่รู้เื่การออกแบบเกมเลยสักนิด!
คนแบบนี้แหละที่จะพาพวกเขาไปผิดทางได้ง่ายที่สุด
เช่นถ้าคนคนหนึ่งอยากเป็เชฟเก่งๆ เขาก็ต้องแยกแยะได้ว่าอะไรอร่อยไม่อร่อย
แต่กลับกันต่อให้มีคนที่รับรู้รสชาติได้ดีและพิถีพิถันเื่รสชาติอาหารมากเขาผู้นั้นจะเป็เชฟยอดฝีมือได้หรือเปล่า
ก็ไม่
เอาเข้าจริงยิ่งเป็คนเื่มากเื่อาหารเท่าไหร่ก็ยิ่งยากที่จะเป็เชฟได้
คนที่สุดโต่งเกินไปนั้นไม่ใช่ว่าจะดี
จริงอยู่ที่ผู้พัฒนาเกมส่วนใหญ่มีใจรักเื่เกมแต่ถ้าคลั่งมากเกินไปก็ไม่ใช่เื่ดี
คนที่คลั่งเกมมากเกินไปอาจไม่สามารถตัดสินใจได้อย่างมีเหตุผลและอาจเข้าใจเื่เกมผิดไปจากที่เกมเมอร์ส่วนใหญ่เป็
ดังนั้นเผยเชียนจึงคิดว่าเปาซวี่เป็คนที่มีคุณสมบัติเหมาะสม
เหตุผลหนึ่งก็มาจากที่เปาซวี่เป็คนคลั่งเกมระบบไม่น่าห้ามอะไรถ้าจะจ้างคนที่เล่นแต่เกมจนเทพมาเป็พนักงานแล้วให้เงินเดือนสูงๆ
อีกเหตุผลหนึ่งคือเขาเป็คนที่ไม่รู้เื่การออกแบบเกมเป็ไปได้สูงที่จะตินั่นตินี่แล้วพาทุกอย่างเละเทะไปหมด
ช่างเป็พนักงานที่เหมาะที่สุด!
แต่เผยเชียนก็ไม่มั่นใจว่าจะทำให้เปาซวี่ยอมมาทำงานด้วยได้หรือเปล่า
เพราะอย่างไรคนผู้นี้ก็เป็คนที่ครอบครัวคิดว่าตายไปสองปีแล้ว
เป็เื่ยากมากที่จะคิดหาวิธียอมทำให้เขาออกจากร้านอินเทอร์เน็ตได้
21K
