วันอาทิตย์เป็วันหยุดของทุกคนในครอบครัว ย่าจูเองก็หยุดขายซาลาเปาทุกวันอาทิตย์ด้วยเช่นกัน ทั้งครอบครัวมีนัดพักผ่อนและฉลองความสำเร็จก้าวแรก "วันนี้เราจะไปลุยตลาดนัดเสื้อผ้า แล้วก็ไปกินของอร่อยๆ กัน ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมนะ!" ย่าจูประกาศเสียงดังอย่างอารมณ์ดี
ครอบครัวหลิงทั้ง 6 คน นั่งรถประจำทาง มุ่งหน้าไปยังย่านการค้าเก่าแก่ที่คึกคักที่สุดในเขต
่สายบรรยากาศในตลาดนัดเสื้อผ้าวันอาทิตย์เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงพ่อค้าแม่ค้าะโเรียกลูกค้าดังเซ็งแซ่ เสื้อผ้าหลากหลายรูปแบบแขวนเรียงรายละลานตา
"เอาล่ะ ฟังย่านะ" ย่าจูหยุดยืนที่หน้าร้านเสื้อผ้าเ้าใหญ่ หันมามองลูกหลาน "วันนี้ย่าอนุมัติงบจากกองกลาง ให้ทุกคนเลือกซื้อ ชุดใหม่ได้คนละ 2 ชุด! เลือกเอาที่เนื้อผ้าดีๆ ใส่สบาย ไม่ต้องเกรงใจ!"
"สองชุดเลยเหรอครับแม่?" พ่อหลิงตาโต "ชุดเดียวก็พอแล้วมั้งครับ เปลืองเงินเปล่าๆ"
"เอาน่าพ่อ" แม่เสิ่นยิ้มหวาน จับแขนสามีเขย่าเบาๆ "แม่อุตส่าห์ใจป้ำทั้งที คุณก็เลือกเถอะค่ะ เสื้อทำงานคุณเก่าจนคอเปื่อยหมดแล้วนะ"
ซูเหยาหยิบเสื้อเชิ้ต ลายสก๊อตสีฟ้าอ่อนกับสีครีมมาทาบตัวพ่อ "พ่อคะ หนูว่าสองตัวนี้เหมาะกับพ่อมากเลย ใส่แล้วดูหนุ่มขึ้นเป็กองเลยนะ"
"จริงเหรอ?" พ่อหลิงยิ้มเขินๆ ส่องกระจกซ้ายขวา "งั้น... เอาสองตัวนี้ก็ได้"
ทางด้านแม่เสิ่น ย่าจูเป็คนช่วยเลือกเอง "ลูกสะไภ้ เธอทำงานออฟฟิศ ต้องแต่งตัวให้ดูดีหน่อย มาดูชุดกระโปรงตัวนี้สิ ผ้าทิ้งตัวสวย สีกลีบบัวนี่ขับผิวเธอดีนะ"
"สวยจังเลยค่ะแม่ แต่ราคามัน..." แม่เสิ่นพลิกป้ายราคาดูอย่างลังเล
"ซื้อไปเถอะ! เรามีเงินแล้ว ไม่ต้องคิดมาก!" ย่าจูตัดบทพร้อมควักกระเป๋าจ่ายเงินอย่างป๋าๆ
บรรยากาศการช้อปปิ้งเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ย่าจูได้เสื้อคอจีนสีแดงเืหมูและกางเกงผ้าเนื้อดี ปู่หลิงได้กางเกงขายาวและเสื้อโปโลตัวใหม่ ทุกคนถือถุงเสื้อผ้ากันพะรุงพะรัง ใบหน้าเปื้อนยิ้มแห่งความสุขที่ไม่ได้ััมานาน
"เดินจนท้องร้องแล้ว" ซูอิ๋วบ่นอุบพร้อมลูบท้อง
"ไป! ตามย่ามา" ย่าจูเดินนำขบวนอย่างมั่นใจ เลี้ยวเข้าตรอกเล็กๆ ในตลาด "ย่าจะพาไปกินของเด็ด 'ร้านบะหมี่ราดหน้าไก่เจ๊หง' ร้านนี้ขายมาตั้งหลายปีแล้วรับรองอร่อยเหาะ"
ร้านเป็ตึกแถวคูหาเดียวดูเก่าแก่ แต่คนนั่งเต็มทุกโต๊ะ กลิ่นหอมของน้ำราดหน้าไก่ลอยฟุ้งออกมาหน้าร้าน ยั่วน้ำลายจนท้องร้องหนักกว่าเดิม
เมื่อได้โต๊ะนั่ง บะหมี่ชามโตควันฉุยก็ถูกยกมาเสิร์ฟ เส้นบะหมี่ไข่ทำเองสีเหลืองนวล ลวกมาแบบเหนียวนุ่มกำลังดี ราดด้วยน้ำราดหน้าไก่สีน้ำตาลเข้มข้นที่เป็ประกายเงางาม เนื้อไก่หมักชิ้นโตนุ่มละมุนลิ้น และเห็ดหอมดอกใหญ่
"กินล่ะนะครับ!" ซูอิ๋วคีบเส้นเข้าปากคำโต "อื้อหือ! เส้นเด้งสู้ฟันมาก! น้ำราดหน้าก็กลมกล่อม ไม่เค็มไป ไม่หวานไป หอมน้ำมันงาสุดๆ"
"อร่อยจริงๆ ด้วยค่ะย่า" ซูเหยาซดน้าซุปร้อนๆ คล่องคอ
"ไก่นุ่มมาก แทบไม่ต้องเคี้ยวเลย รสชาติแบบดั้งเดิมจริงๆ" แม่เสิ่นลงความเห็น
"เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าเ้านี้เด็ดจริง" ย่าจูยิ้มอย่างภาคภูมิใจ คีบเนื้อไก่ในชามตัวเองใส่ชามหลานชาย
"กินเยอะๆ นะอาอิ๋ว กำลังโต"
หลังจากอิ่มหน่ำ ครอบครัวหลิงก็นั่งรถต่อไปยัง 'ทะเลสาบตงหู' สถานที่พักผ่อนหย่อนใจยอดฮิต บรรยากาศยามบ่ายลมพัดเย็นสบาย มีถนนคนเดินที่เต็มไปด้วยร้านค้าเก๋ๆ และของทำมือ
ซูเหยาและซูอิ๋วเดินแยกตัวออกมาดูโซนรองเท้า "พี่ใหญ่ ดูคู่นั้นสิ! สวยชะมัด" ซูอิ๋วชี้ไปที่รองเท้าผ้าใบสีขาวแถบน้ำเงินทรงสปอร์ต
"อยากได้เหรอ?" ซูเหยาถาม
"ก็อยากได้นะ... คู่เก่าผมพื้นมันสึกหมดแล้ว เวลาเตะบอลมันลื่น ผมว่าจะซื้อเองนะเพราะยังมีเงินเก็บจากขาย ไอเท็มคราวก่อน" อาอิ๋วตอบเสียงสดใส "ไม่อยากรบกวนเงินกองกลาง วันนี้ซื้อของมาเยอะแล้ว" ซูเหยายิ้ม เอามือวางบนไหล่น้องชาย
"พี่เห็นด้วย ซื้อด้วยเงินตัวเองสิ น่าภูมิใจออก"ซูอิ๋วฟังแล้วตาเป็ประกาย
สุดท้าย สองพี่น้องก็ได้รองเท้าผ้าใบใหม่คนละคู่ ซูเหยาเลือกรองเท้าผ้าใบสีขาวเรียบๆ ใส่สบาย ส่วนซูอิ๋วได้คู่ที่เล็งไว้ ทั้งคู่เดินหิ้ว กล่องรองเท้ากลับไปสมทบพ่อแม่ด้วยความภูมิใจที่ได้ใช้เงินเก็บของตัวเองซื้อของที่อยากได้
เดินเล่นกันอย่างสบายใจจนถึง่เย็นพระอาทิตย์เริ่มตกดิน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็สีส้มอมม่วง ลมเย็นๆ จากทะเลสาบพัดมาปะทะใบหน้า ครอบครัวหลิงเลือกปิดท้ายวันแห่งความสุขที่ร้าน 'สุกี้หม้อไฟลุงอ้วน' ร้านอาหารแบบเปิดโล่ง ริมถนนเลียบทะเลสาบ
ร้านนี้ดูสบายๆ ใช้โต๊ะเก้าอี้ไม้ธรรมดา แต่คนแน่นขนัด กลิ่นหอมของน้ำซุปหม่าล่าและซุปกระดูกหมูลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
"บรรยากาศดีจังเลยพ่อ" แม่เสิ่นสูดอากาศสดชื่น "ลมเย็นสบาย ไม่ต้องนั่งห้องแอร์ก็สดชื่นได้"
หม้อไฟทองเหลืองใบใหญ่ถูกวางลงกลางโต๊ะ น้ำซุปสองช่องเดือดปุดๆ ส่งควันหอมฉุ่ย ถาดคอนโดที่บรรจุเนื้อวัวสไลด์ เนื้อหมู หมูหมักงา ลูกชิ้นกุ้งสด และผักสดนานาชนิด ถูกพนักงานลำเลียงมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ
"มาๆ ลงหม้อเลย!" ปู่หลิงเป็ประธาน คีบเนื้อวัวลงไปแกว่งในน้ำซุป
"โห... เนื้อวัวนุ่มมาก!" ซูอิ๋วเคี้ยวตุ้ยๆ "น้าจิ้มร้านนี้ก็เด็ด เผ็ดเปรี้ยวสะใจ!"
"อาเหยา กินผักบ้างลูก อย่ากินแต่เนื้อ" แม่เสิ่นคีบผักปวยเล้งใส่ชามลูกสาว
"ขอบคุณค่ะแม่" ซูเหยายิ้มรับ
ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของลูกค้าโต๊ะอื่น และเสียงน้ำซุปเดือดปุดๆ ครอบครัวหลิงนั่งล้อมวงกินอาหารกันอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะของปู่กับซูอิ๋วที่แย่งลูกชิ้นกัน รอยยิ้มของย่าและพ่อกับแม่ที่ผลัดกันตักอาหารให้กัน เป็ภาพที่อบอุ่นและงดงามที่สุด
"มีความสุขจังเลยนะ..." พ่อหลิงเปรยออกมาเบาๆ พลางมองหน้าทุกคน
"พ่อไม่คิดเลยว่าเราจะมีวันนี้ได้เร็วขนาดนี้"
"นี่แค่เริ่มต้นนะคะพ่อ" ซูเหยาพูดให้กำลังใจ
"ต่อไปเราจะมีร้านอาหารของเราเอง เราจะมีความสุขกันยิ่งกว่านี้อีกค่ะ"
"ใช่! เพื่อร้านตระกูลหลิงของเรา" ปู่หลิงชูแก้วน้าชาขึ้น "เพื่ออนาคต!" ทุกคนชนแก้วกันเสียงดัง กริ๊ง!
853
