บทที่ 9 ปลาติดเบ็ดแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น โจวจินฮวาอารมณ์ดีเป็พิเศษ ตอนนี้สวี่หรานก็หาเงินได้แล้ว ต่อไปนี้ที่บ้านก็คงจะสบายขึ้น ถึงตอนนั้น จะได้ซื้อเสื้อใหม่ให้ลูกๆ ซื้อรองเท้าหนังให้พวกเขาใส่ อีกอย่าง เธอได้ยินมาว่าที่สหกรณ์ในเมืองมีเสื้อไหมพรมขายด้วย เธออยากจะซื้อมาใส่บ้าง จะได้ไปอวดพวกแม่บ้านคนอื่นๆ!
เหยียนฮ่าวออกไปทำงานที่หมู่บ้าน สวี่หรานกินโจ๊กไปสองสามคำ ก็ลุกขึ้น เตรียมตัวจะออกไป โจวจินฮวาจึงถามว่า “จะไปแล้วเหรอ? เช้าขนาดนี้เนี่ยนะ?” ยังไม่ถึงหกโมงเลย
“ทำงานวันแรก ฉันก็ต้องไปทำความคุ้นเคยก่อนสิคะ” พูดจบสวี่หรานก็ล็อกประตู ปิดหน้าต่าง แต่ไม่ได้ล็อก เธอหยิบก้อนอิฐมาวางไว้
เด็กๆ ไปโรงเรียนกันหมดแล้ว เหลือแค่โจวจินฮวากับน้าจ้าวที่อยู่บ้าน
พอเห็นสวี่หรานออกไปแล้ว โจวจินฮวาก็รีบไปที่ห้องของสวี่หราน ประตูถูกล็อก เธอก็เลยปีนเข้าทางหน้าต่าง จากนั้นก็เริ่มค้นหา ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าทางบ้านของสวี่หรานคงจะไม่ได้ให้อะไรมา ไม่คิดว่าครั้งก่อนเธอจะแอบได้ยินว่าสวี่หรานมีเงินสิบหยวน ถ้าหาเจอมันก็จะกลายเป็ของเธอ ถึงตอนนั้นต่อให้สวี่หรานรู้ว่าเงินหายไปก็ไม่มีหลักฐานไม่สามารถสงสัยเธอได้ ทำได้แค่ทำใจ
สวี่หรานเดินมาได้ครึ่งทาง ก็ให้เหยียนเยว่กับเหยียนชิวไปโรงเรียนก่อน ส่วนตัวเธอก็เดินกลับมาที่บ้าน เห็นว่าก้อนอิฐที่วางไว้บนขอบหน้าต่างหายไป เธอก็เดินไปอย่างเงียบๆ เอาหูแนบกับหน้าต่างเพื่อฟังเสียงข้างใน
เมื่อเห็นว่าโจวจินฮวาติดกับแล้ว สวี่หรานก็ดันหน้าต่างเอาไว้แล้วะโว่า “ช่วยด้วย! มีขโมย! มีขโมยเข้าบ้าน!”
โจวจินฮวาที่อยู่ในห้องถึงกับใ ขาอ่อนแรง เกือบจะล้มลงไปกองกับพื้น จากนั้นก็รีบไปเปิดประตู แต่ประตูล็อกอยู่ เธอออกไปไม่ได้ พอจะเปิดหน้าต่าง ก็เปิดไม่ออก
เพื่อนบ้านได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมา บางคนก็ถือไม้ซักผ้า แล้วถามว่า “ขโมยอยู่ไหน?”
ไม่นาน ที่ลานบ้านก็เต็มไปด้วยผู้คน สวี่หรานเห็นว่าคนดูมาพร้อมแล้ว ก็พูดว่า “ขโมยอยู่ในห้อง ตอนที่ฉันออกไป ฉันล็อกประตูไว้ เมื่อกี้ได้ยินเสียงเหมือนมีคนอยู่ข้างใน!” ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ โจวจินฮวาก็ชนเข้ากับหน้าต่าง ทุกคนต่างก็ใ รีบดึงสวี่หรานถอยหลัง กลัวว่าขโมยจะทำร้ายเธอ!
ภรรยาของเหล่าเฉียนที่ชื่อหลิวชุ่ยเฟินเป็คนปากร้ายที่สุดในหมู่บ้าน เธอะโขึ้นมาทันทีว่า "ไอหยา ใครกันที่กล้ามาขโมยของถึงในหมู่บ้านหย่งฮุย ออกมาให้ดูหน้าหน่อยสิ ฉันจะตีให้ตายคามือเลย!"
เมื่อสวี่หรานเห็นว่าไม่มีเสียงอะไรจากในบ้านแล้วจึงบอกว่า "เปิดประตูกันเถอะ!"
จากนั้นเธอก็ไขกุญแจเปิดประตูและคว้าไม้ท่อนใหญ่ในมือของหลิวชุ่ยเฟินมา ท่าทีของหญิงสาวพร้อมจะฟาดทุกอย่างที่ขวางหน้า และหลังจากเข้าไปแล้วก็ฟาดโจวจินฮวาจนตาพร่า เธอได้แต่ร้องครวญครางด้วยความเ็ป
โจวจินฮวาที่โดนตีไม่กล้าหันหน้ากลับมา เธอกลัวว่าชาวบ้านจะจำตัวเองได้ แม้จะโดนสวี่หรานตี แต่ก็ทำได้เพียงอดทนรับเอาไว้เท่านั้น
หลิวชุ่ยเฟินรู้สึกคุ้นหูกับเสียงนั้น เธอดึงสวี่หรานไว้แล้วพูดว่า "หยุดก่อน เสียงนี้มันคุ้น ๆ นะ?"
สวี่หรานหยุดตี ส่วนหลิวชุ่ยเฟินก็ดึงตัวโจวจินฮวามา และเมื่อเห็นหน้าชัด ๆ ก็จำได้ว่าเป็โจวจินฮวา!
"ทำไมเป็เธอได้ล่ะ" หลินชุ่ยเฟินถ่มน้ำลายลงพื้น "เธอกล้าขโมยของตอนกลางวันแสก ๆ ขนาดนี้เลยเหรอ?"
"น้าสะใภ้เองเหรอ? ทำไมเป็น้าสะใภ้ได้ล่ะ? ฉันนึกว่าขโมยขึ้นบ้านเสียอีก" สวี่หรานทำท่าทางใ จากนั้นก็เดินไปที่เตียงแล้วทำท่าเหมือนหาของอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "เงินสิบหยวนของฉันหายไปไหน!?"
จากนั้นเธอก็หันไปมองโจวจินฮวา!
792
