ระบบฝึกเทพ god training system

ใบหน้าของอาวุโสเตียวแดงคล้ำขึ้นมาทันที มันทั้งอับอายและแค้นเคืองที่ต้องเสียหน้าเป็นอย่างมาก มันเป็นถึงอาวุโสหลักของนิกายเมฆอนันต์ และไม่เคยได้รับการดูถูกเช่นนี้มาก่อนเลย มันจึงถ่มน้ำลายออกมา ก่อนจะหันมองไปทางเทียนฉินพร้อมกับกล่าวออกมาเสียงเย็นเยียบ

"วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!"

และทันใดนั้นเองก็ปรากฏแสงหมุนวนอยู่รอบร่างกายของอาวุโสเตียว ก่อนที่มันจะวาดดาบออกมาเป็นฝูงหมาป่าหลายตัวพุ่งทะยานเข้าใส่เทียนฉินอย่างดุร้าย

ในขณะเดียวกันชายหลายคนที่เหลือก็เริ่มโจมตีเสริมเข้ามาพร้อมกัน ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงกรีดร้องฉีกอากาศอีกครั้ง และกลุ่มเมฆก้อนใหญ่ก็เริ่มลุกลามไปทั่วผืนฟ้า ก่อนจะปรากฏร่างของสัตว์ร้ายหลายประเภทโผล่ออกมาจากเมฆก้อนนั้น พุ่งทะยานด้วยความเร็วและจู่โจมเข้าใส่ทันที และแรงกดดันมหาศาลนี้เองที่ทำให้เทียนฉินรู้สึกได้ถึงอันตรายเป็นครั้งแรก

เทียนฉินรีบใช้ท่าร่างพริ้วตัวหายไปจากจุดที่เขายืนอยู่ทันที ความแข็งแกร่งของอาวุโสเตียวกับกลุ่มคนพวกนี้ช่างน่ากลัวเสียจริง ถ้าเทียนฉินไม่พึ่งพาข้อได้เปรียบของทักษะการต่อสู้และเคล็ดวิชาที่เขาฝึกฝนมา ไม่แน่ว่าการต่อสู้ในครั้งนี้อาจจะเป็นจุดจบของเขาเองก็ได้

และหลังจากหลีกเลี่ยงฝูงสัตว์หลายชนิดของกลุ่มคนพวกนั้นแล้ว เทียนฉินก็ออกกระบวนท่าตาข่ายฟ้าและพิรุณโปรยปรายเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเขวี้ยงธงผืนเล็กไปยังตำแหน่งที่หมายตาไว้อีกครั้ง

ตู้ม!

เสียงคลื่นพลังของตาข่ายฟ้าเข้ากระแทกกับฝูงหมาป่าของอาวุโสเตียวดังกึกก้องไปทั่ว เทียนฉินรีบเร่งพลังพริ้วตัวหายไปอีกครั้ง ก่อนจะมาปรากฏอยู่ด้านหลังของชายคนหนึ่ง จากนั้นจึงวาดดาบออกไปอย่างไม่ลังเล

ฉั้วะ!

ศรีษะของชายคนหนึ่งกระเด็นหลุดออกพร้อมกับเลือดที่พุ่งกระจายราวกับสายน้ำ แต่ในจังหวะนั้นเองคลื่นกระบี่สองสายก็เข้ากระแทกด้านหลังเทียนฉินอย่างแรง ถึงแม้ว่าเขาจะมีเกราะเพชรเกล็ดมังกรปกป้องร่างกายอยู่ แต่คลื่นพลังที่กระแทกเข้ามาก็ทำให้ตัวเขาปลิวไปไกล ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำใหญ่

พวกคนของนิกายเมฆอนันต์เห็นเทียนฉินพลาดพลั้ง ก็ไม่ปล่อยโอกาสให้เขาได้ตั้งตัว รีบวาดอาวุธเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว คลื่นพลังมากมายหลายสายเปล่งแสงเจิดจ้าไปทั่ว พวกมันมีจุดมุ่งหมายเดียวเท่านั้นคือความตายของเทียนฉิน

ตู้ม!

คลื่นพลังทำลายล้างเข้ากระแทกในตำแหน่งที่เทียนฉินยืนอยู่อย่างแรง จนเกิดกลุ่มควันพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ต้นไม้น้อยใหญ่ที่อยู่โดยรอบต่างหักโค่นไปเป็นจำนวนมาก เทียนฉินที่หลบหนีมาได้อย่างฉิวเฉียด ไม่รอช้ารีบส่งกระแสจิตเข้าไปกระตุ้นในผลึกของเขาทันที ก่อนจะหันไปมองดูตาเฒ่าหม่าที่ยังไม่สามารถหลบหนีออกไปได้ ก็พุ่งทะยานไปทางนั้นอย่างเร่งด่วน

"หนีเร็ว!"

เทียนฉินมาถึงก็รีบคว้าตาเฒ่าหม่าที่บาดเจ็บพร้อมกับพุ่งทะยานออกไป โดยไม่สนใจธงค่ายกลที่เขาวางไว้เลยสักนิด

"คิดว่าจะหนีรอดไปได้อย่างนั้นรึ?"

แววตาของอาวุโสเตียวเผยเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้าก่อนพุ่งทะยานตามไปในทันที นับตั้งแต่ที่มันเริ่มฝึกฝนพลังมายังไม่เคยคิดที่จะฆ่าคนมากอย่างเช่นตอนนี้เลย

"เจ้าไม่ต้องห่วงข้า รักษาชีวิตของเจ้าไว้ให้ได้!"

ตาเฒ่าหม่าที่เห็นว่าพวกเขาสองคนถูกพวกนั้นตามล่ามาติดๆ ก็กล่าวออกมาอย่างสิ้นหวัง แต่เทียนฉินกลับไม่ได้สนใจเลยสักนิด เร่งขับเคลื่อนเคล็ดวิชาแก่นแท้เบญจธาตุ เข้าไปในร่างกายของตาเฒ่าหม่าอย่างเร่งรีบ ซึ่งทันทีที่สัมผัสกับภายในร่างกายของตาเฒ่าหม่า ก็ทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก เพราะเขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าตาเฒ่าหม่าจะต่อสู้จนได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้

ซึ่งตอนนี้เองเทียนฉินได้รู้แล้วว่าการต่อสู้กับคนพวกนั้น มันยังไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่เลย และเมื่อพวกมันรวมพลังกันต่อสู้ ก็ได้แสดงความแข็งแกร่งออกมาจนน่ากลัวผิดปกติ พอคิดถึงเรื่องนี้เทียนฉินก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา เป็นเพราะเขาอวดเก่งมากจนเกินไป ที่คิดว่าตนเองมีพลังมากพอ จนสามารถต่อสู้กับทุกสิ่งทุกอย่างได้ จึงทำให้ต้องมาพบกับความลำบากเช่นนี้

อาวุโสเตียวที่ตามมาจ้องมองเขาด้วยสายตาเฉียบคม พลันตระหนักได้ว่าความแข็งแกร่งของเทียนฉินไม่ได้แข็งแกร่งอย่างมันที่คิด และมันก็สาบานอยู่ในใจแล้วว่า ชายหนุ่มคนนี้จะต้องไม่ตายอย่างง่ายดาย มันต้องการตัดแขนขาของเขาเสียก่อน และทำลายจุดตันเถียนของเขาจากนั้นจึงนำไปแขวนประจานที่หน้านิกาย เพื่อขู่ให้ทุกคนรู้ว่า ใครก็ตามที่คิดจะเป็นศัตรูกับนิกายเมฆอนันต์แล้วนั้น จะต้องมีสภาพไม่ต่างไปจากชายหนุ่มผู้นี้

ส่วนชายที่ตามหลังมานั้นก็เป็นลูกศิษย์ที่มีความสามารถที่สุดของอาวุโสเตียว ชื่อว่าโจวฟงสู ซึ่งไม่ว่ามันจะไปที่ไหนก็ตามในแคว้นชิง ก็มักจะได้การยอมรับนับถือเรื่องของพลังฝีมือและพรสวรรค์จากคนเหล่านั้น ทำให้มันหยิ่งผยองในตัวตนของมันยิ่งนัก

และกับทีมที่มันรวมตัวมาในครั้งนี้ พวกมันทั้งหมดก็เป็นทั้งศิษย์น้องและสหายที่มันรู้จักเป็นอย่างดี ซึ่งมันสามารถพึ่งพาและไว้วางใจได้อย่างมาก แต่มันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าศิษย์น้องของมันคนหนึ่ง จะมาตกตายภายใต้การคุ้มครองของมันต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ 

และภายในความโศกเศร้านั้น มันก็ปฎิญาณตนอยู่ในใจแล้วว่า ถ้ามันไม่สามารถสังหารชายหนุ่มคนนี้ได้ เมื่อกลับไปที่นิกายแล้วมันจะมีหน้าไปเผชิญกับผู้คนได้อย่างไรกัน ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้จะกลายเป็นตราบาปที่จะไม่มีวันลบเลือนไปจากชีวิตของมัน และอาจจะรวมถึงการก้าวหน้าในด้านการฝึกฝนอีกด้วย ความโกรธแค้นในอกของมันเหมือนกับไฟป่าที่โหมกระหน่ำ และยิ่งทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ 

จากนั้นมันจึงเร่งกระตุ้นพลังในร่างกาย ก่อนที่ดาบยาวในมือจะเปล่งแสงสีฟ้าส่องประกายระยิบระยับ และกลายเป็นพยัคฆ์สีขาวสลับฟ้าพุ่งไปทางเทียนฉินอย่างรวดเร็ว ซึ่งเทียนฉินก็ตอบโต้กลับไปพร้อมกับเร่งพลังใช้ท่าร่างหลบหนีอย่างเร่งด่วน แต่มันก็ไม่ยอมเลิกราตามฟาดฟันใส่เทียนฉินมาอย่างต่อเนื่อง

และในเวลานี้เองเทียนฉินและตาเฒ่าหม่าได้รีบเหาะหนีลัดเลาะไปตามแนวสันเขา ซึ่งมีหุบเหวอยู่สลับกันเป็นจำนวนมาก ในขณะที่พลังหลายสายพุ่งโจมตีเข้ามา เทียนฉินก็คว้าจับไปที่ไหล่ของตาเฒ่าหม่า และกระโดดลงไปในหุบเหวตรงหน้าอย่างไม่ลังเล

ทันทีที่เทียนฉินกระโจนลงไปในหุบเหวพร้อมกับตาเฒ่าหม่า พลันก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นยะเยือกที่อยู่ด้านหลัง และสิ่งที่น่าตกใจก็คือความมืดมิดที่ปกคลุมอยู่นั้น ถูกคลื่นดาบของอาวุโสเตียวเฉือนออกจนสว่างไสวเป็นแนวยาว ก่อนพุ่งเข้าหาเทียนฉินและตาเฒ่าหม่า

เทียนฉินรีบเร่งระเบิดพลังออกมาอย่างเต็มที่ ก่อนหันหลังมาวาดดาบเขี้ยวพยัคฆ์เข้าโต้ตอบคลื่นดาบนั้นอย่างรวดเร็ว คลื่นดาบหลากสีสันที่ผสานไปด้วยแก่นแท้ทุกธาตุที่เขามีอยู่ รวมถึงเปลวเพลิงทั้งสามชนิดหมุนวนจนเกิดเป็นพายุลูกใหญ่ เข้ากระแทกใส่คลื่นดาบนั้นอย่างรุนแรง จนเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเหว ส่วนเทียนฉินก็อาศัยคลื่นพลังที่กระจายออกมา ส่งตนเองและตาเฒ่าหม่าล่วงหล่นลึกลงไปในหุบเหวทันที

บนท้องฟ้าแววตาของใครหลายคนเต็มไปด้วยความตกตะลึง เพราะในขณะที่เทียนฉินปลดปล่อยกระบวนท่าสุดท้ายออกมานั้น เห็นได้ชัดว่าพวกมันรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังที่น่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาจากชายหนุ่ม 

"คนผู้นี้ฝึกฝนทักษะการต่อสู้แบบไหนกัน?"โจวฟงสูเอ่ยออกมาอย่างตื่นตระหนก ในแววตาของมันก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความกลัวออกมา

ส่วนอาวุโสเตียวก็พลันครุ่นคิดอย่างตกใจเหมือนกัน แม้ว่าความแข็งแกร่งของชายหนุ่มผู้นี้ จะอยู่ในระดับก่อกำเนิดขั้นกลางก็ตาม แต่เขากลับสามารถต่อสู้กับตัวมันได้อย่างสูสี และสามารถหลบหนีไปจากการไล่ล่าของพวกมันที่มีระดับพลังไม่แตกต่างกันไปได้ 

และนี่ถือเป็นการเสียหน้าและการสูญเสียที่แย่มากสำหรับนิกายเมฆอนันต์ เพราะมันรู้อยู่ในใจดีว่าด้วยความแข็งแกร่งและทักษะที่ยอดเยี่ยมของชายหนุ่มคนนี้ มันไม่สามารถสังหารเขาได้ด้วยตัวมันคนเดียวแน่ จึงได้แต่คาดหวังให้เขาถูกฝังอยู่ใต้หุบเหวนี้ไปตลอดกาล

เพราะในหุบเหวที่มืดมิดและกว้างใหญ่แห่งนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกมันจะบุกตามลงไป และถึงพวกมันจะตามลงไปได้ ก็ไม่อาจจะพบร่องรอยของเขาได้ง่ายอย่างแน่นอน แววตาของอาวุโสเตียวฉายความหงุดหงิดอย่างไม่เต็มใจก่อนจะกั

ดฟันกล่าวออกมาด้วยความโกรธแค้น

"ไป! พวกเรากลับ!"

จบตอนที่ 133