บทที่ 7 บทดสอบของเทพธิดาเซียว
"เฉินเอ๋อร์ เ้ามีแผนการอย่างไรต่อไป?"
ณ โถงด้านหน้าจวนแม่ทัพ ฟางชางไห่ซึ่งอ่านราชโองการจบแล้ว ถอนหายใจออกมาเบา ๆ สายตาจับจ้องไปที่ฟางเฉิน
"ท่านพ่อ เดินไปทีละก้าวเถอะขอรับ" ฟางเฉินยิ้มบาง ๆ เดินไปทีละก้าวอย่างนั้นหรือ?
ทุกคนมีสีหน้าหม่นหมองลง ตอนนี้ฟางเฉินสูญเสียพลังยุทธ์ไปแล้ว ต่อให้ในใจจะมีแผนการนับพันหมื่น ก็ยากจะสำแดงออกมาได้
ทันใดนั้น ชายบนรถเข็นก็หันไปมองสวี่เกอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านคือ 'ดาบวายุเมฆา' สวี่เกอใช่หรือไม่?"
"ท่านอาสอง เรียกข้าว่าสวี่เกอก็พอครับ คำว่าดาบวายุเมฆาข้าไม่กล้ารับไว้" สวี่เกอฉีกยิ้มตอบ
ฟางชางไห่และคนอื่น ๆ ต่างประหลาดใจ โดยเฉพาะฟางจื่อเสวี่ยที่ก้าวเข้ามาหาและสำรวจสวี่เกออย่างละเอียดก่อนจะอุทานว่า
"เป็ดาบวายุเมฆาจริง ๆ ด้วย ท่านรู้จักกับพี่ใหญ่ของข้าได้อย่างไร?"
ดาบวายุเมฆาสวี่เกอมีที่มาลึกลับ นับั้แ่มาถึงเมืองหลวงเมื่อห้าปีก่อน เขาก็สำแดงวิชาดาบอันล้ำเลิศ แสดงให้เห็นถึงพร์อันเหนือธรรมดาในวิชาดาบ ภายในห้าปีพลังยุทธ์ของเขาเลื่อนระดับจาก 'ขั้นเป้าชวี่' ่ต้น ขึ้นมาถึง่สูงสุด จอมยุทธ์ในระดับนี้ถือว่าหาได้ยากยิ่งในต้าเซี่ยปัจจุบัน
เพราะในศึกที่เขาสามภพครั้งนั้น ยอดฝีมือที่ล้มตายมีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน ทั้งยอดฝีมือขั้นเป้าชวี่ และขั้นอวี่ชี่ ต่างดับสูญไปทีละคนจนสั่นคลอนรากฐานของต้าเซี่ย
ปัจจุบันในเมืองหลวงต้าเซี่ย มีจอมยุทธ์ขั้นเป้าชี่เหลือไม่ถึงร้อยคน และในจำนวนนั้น คนที่อยู่ระดับสูงสุดมีเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น แต่ในแคว้นชิงซง จอมยุทธ์ระดับเป้าชวี่ขั้นสูงสุดมีมากกว่าต้าเซี่ยถึงยี่สิบสามสิบเท่า เห็นได้ชัดถึงความห่างชั้น!
"ผู้น้อยเลื่อมใสท่านเทพามานาน ครั้งนี้จึงหน้าด้านมาเสนอตัว ขอติดตามอยู่ข้างกายท่านเทพาในฐานะองครักษ์ตัวเล็ก ๆ ขอรับ" สวี่เกอประสานมือกล่าว
สายตาของฟางชางไห่ไหววูบ เขาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงพยักหน้าเล็กน้อยและมอง สวี่เกอด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น "วันหน้าเมื่อเฉินเอ๋อร์ไปแคว้นชิงซง คงต้องรบกวนท่านแล้ว"
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง หากมีจอมยุทธ์ขั้นเป้าชวี่สูงสุดคอยคุ้มกันฟางเฉินข้างกาย การไปแคว้นชิงซงอาจจะช่วยลดความอัปยศอดสูลงได้บ้าง
ฟางจื่อเสวี่ยรีบเอ่ย "พี่ใหญ่สวี่ วันหน้าคงต้องลำบากท่านแล้ว"
"ไม่ลำบากเลย ไม่ลำบากสักนิด" สวี่เกอรีบตอบ
"เฉินเอ๋อร์ อยากให้อาสองเข้าวังไปเป็เพื่อนไหม?" ชายบนรถเข็นค่อย ๆ เอ่ยปาก
"บุตรสาวของแม่ทัพเซียวมาครั้งนี้ ย่อมตั้งใจมาเหยียดหยามตระกูลฟางของเรา หากท่านอาสองไป ก็เท่ากับเข้าทางนางพอดี"
ฟางเฉินยิ้มบาง ๆ "ข้าไปคนเดียวก็พอ" พูดจบ ฟางเฉินก็ส่งสัญญาณทางสายตาให้สวี่เกอ ก่อนจะถือราชโองการเดินออกไปนอกประตูจวน สวี่เกอนึกถึงสิ่งที่ฟางเฉินกำชับไว้
หากวันนี้ฟางเฉินเดินออกจากวังไม่ได้ เขาจะต้องคุ้มกันคนตระกูลฟางหนีออกจากเมืองหลวงต้าเซี่ย แต่ฟางเฉินก็บอกว่าโอกาสที่จะเกิดเื่แบบนั้นมีน้อยมาก นี่เป็เพียงการเตรียมพร้อมเผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
…
ณ พระราชวัง หน้าตำหนักไท่เหอ
ทหารกองทัพหมาป่านับร้อยนายยืนตระหง่านอย่างเคร่งขรึม สายตาที่มองสบกับเหล่าทหารองครักษ์โดยรอบแฝงไปด้วยความดูแคลนเยาะเย้ย
เหล่าทหารองครักษ์แม้ในใจจะโกรธแค้นเพียงใด แต่ในยามนี้ก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา
ในอดีต กองทัพหมาป่าเหล่านี้ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบย่างเข้าเมืองหลวงจิงตู แต่การที่พวกเขาเข้ามาในวังได้อย่างเปิดเผยเช่นนี้ หมายความว่าต้าเซี่ยในสายตาของแคว้นชิงซงนั้นช่างอ่อนแอเหลือเกิน
"รีบพาข้าไปพบฝ่าา!"
เสียงของขันทีโหย่วดังขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเื ถูกขันทีหลายคนช่วยกันประคองรีบมุ่งหน้ามายังตำหนักไท่เหอ
ทหารรักษาการณ์รอบข้างเมื่อเห็นสภาพนี้ก็อดตกตะลึงไม่ได้ ขันทีโหย่วไม่ใช่หรือที่ไปอ่านพระราชโองการที่ตระกูลฟางหรอกหรือ? ทำไมถึงถูกทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้?
"ท่านพ่อบุญธรรม ท่านเป็โดนอะไรมา?"
รองแม่ทัพโหย่วหลงชางแห่งค่ายพยัคฆ์ประจิมปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน มองดูขันทีโหย่วด้วยสีหน้าตกตะลึง
"เ้าเด็กฟางเฉินมันรังแกกันเกินไปแล้ว!"
ขันทีโหย่วกล่าวเสียงดุดัน หลังจากนั้นก็ไม่ได้พูดกับโหย่วหลงชางมากความ รีบเร่งเข้าไปยังตำหนักไท่เหอ
ฟางเฉิน!?
โหย่วหลงชางใเล็กน้อย ตลอดห้าปีมานี้ฟางเฉินเก็บตัวเงียบเชียบมาตลอด ครั้งนี้กลับกล้าตบหน้าขันทีโหย่วที่ไปประกาศราชโองการ? เื่นี้ทำให้เขานึกถึง่เวลาพิเศษเมื่อหลายปีก่อน... ่ที่แม้แต่บารมีของฮ่องเต้ก็ยังไม่อาจเทียบเคียงฟางเฉินได้
"ตอนนี้เขากลายเป็คนพิการไปแล้ว ยังกล้ากำแหงเช่นนี้ คงเพราะลืมความรุ่งโรจน์ในอดีตไม่ได้สินะ..." โหย่วหลงชางเย้ยหยันในใจ
ทหารกองทัพหมาป่านับร้อยเมื่อได้ยินชื่อฟางเฉิน ต่างก็เงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ สนตากันเล็กน้อย ความดูแคลนในแววตาจางหายไป
ไม่ว่าจะอย่างไร เทพแห่งาฟางแห่งต้าเซี่ยผู้นี้ ล้วนมีตำแหน่งอันสำคัญในใจพวกเขา กองทัพหมาป่าเคยปะทะกับกองทัพที่นำโดยฟางเฉินมานับครั้งไม่ถ้วน
และทุกครั้ง พวกเขาไม่เคยได้เปรียบเลย ทหารหมาป่าตายด้วยน้ำมือฟางเฉินนับไม่ถ้วน พวกเขาที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็คนรุ่นหลังทั้งสิ้น
ภายในตำหนักไท่เหอ
เหล่าขุนนางบู๊และบุ๋นอยู่กันครบหน้า ฮ่องเต้ต้าเซี่ยในชุดัสีเหลืองทองประทับอยู่บนบัลลังก์ั กำลังสนทนากับเทพธิดาเซียวที่อยู่เบื้องล่าง
เนื้อหาที่สนทนาคือเื่ที่ฟางเฉินจะแต่งเข้าตระกูลเซียว และคำมั่นสัญญาที่แคว้นชิงซงจะไม่รุกราน ต้าเซี่ยเป็เวลาห้าปี
ขันทีโหย่วพอดีเข้ามาในตำหนักไท่เหอในเวลานี้ เขาคุกเข่าลงทันทีและไม่ยอมลุกขึ้น พลางเปล่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา
"ฝ่าา ขอพระองค์ทรงอาญาด้วยพ่ะย่ะค่ะ! บ่าวชราประกาศพระบัญชาไม่สำเร็จ ถูกท่านชายฟางทำร้ายร่างกายเสียแล้ว!"
"อะไรนะ!?"
"เขาถูกฟางเฉินทำร้ายหรือ?"
ขุนนางทั้งหลายต่างมองไปที่ขันทีโหย่วพร้อมกัน สีหน้าของพวกเขาแสดงความประหลาดใจ ดูเหมือนว่า ฟางเฉินไม่ได้ลงมือตีใครมาห้าปีแล้วไม่ใช่หรือ? ขุนนางบางคนถึงกับยกมือลูบแก้มตัวเองโดยไม่รู้ตัว
เทพธิดาเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางมองไปที่ฮ่องเต้
ฮ่องเต้เองก็ตกตะลึงเช่นกัน พระองค์ตรัสด้วยสีหน้ามืดมน "เ้าถูกฟางเฉินตีรึ? แล้วราชโองการล่ะ? เขารับไว้หรือไม่?"
"ทูลฝ่าา รับไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่า..." ขันทีโหย่วพยายามจะโต้แย้ง
ขันทีโหย่วอยากจะแก้ตัวสักสองสามประโยค แต่ไม่คาดคิดว่าฮ่องเต้จะโบกพระหัตถ์ไล่ "รับไปก็พอแล้ว ส่วนเื่ที่เขาตีเ้า เห็นได้ชัดว่าเ้าคงพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาโกรธ ในตำหนักไท่เหอนี้ ไม่ใช่แค่เ้าเท่านั้นที่เคยถูกเขาตี ไม่ต้องถือสาหาความมากนัก"
ขันทีโหย่วมีสีหน้าตกตะลึง
ขุนนางแสดงสีหน้าเยาะเย้ย ตอนนี้ต้าเซี่ยจำเป็ต้องให้ฟางเฉินแต่งเข้าตระกูลเซียวเพื่อระงับไฟา และต่อลมหายใจให้บ้านเมืองไปอีกห้าปี เป็แค่ขันทีตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งคิดจะฉวยโอกาสเล่นงานฟางเฉินในสถานการณ์เช่นนี้หรือ?
"ฝ่าา ดูเหมือนเทพาฟางจะไม่ค่อยพอใจเื่แต่งเข้าตระกูลเซียวนะเพคะ? เขาจะกล้าเมินเฉยต่อราชโองการของท่านหรือไม่? ให้หม่อมฉันส่งทหารหมาป่าไปพาตัวเขามาดีไหมเพคะ?" เทพธิดาเซียวเอ่ยด้วยรอยยิ้มแฝงรอยเลศนัย
เหล่าขุนนางสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเผยความวิตกกังวล
หากปล่อยให้กองทัพหมาป่าไปจับฟางเฉินมาจริง ข่าวนี้เมื่อแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงจิงตูสำหรับต้าเซี่ยแล้วนี่ก็เหมือนการตบหน้าอย่างจังเลยทีเดียว!
"เทพธิดาเซียว เ้าวางใจได้ฟางเฉินก็นับเป็หลานชายของข้า เขาได้รับพระราชโองการแล้ว ย่อมต้องมา"
ฮ่องเต้ตรัสพลางมองไปที่ฮองเฮาผู้มีใบหน้าไร้อารมณ์ที่อยู่ข้างกาย จากนั้นใบหน้าของพระองค์ก็ปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ แล้วหันไปทางเทพธิดาเซียวพูดว่า
"อดทนรออีกสักครู่ก็พอแล้ว"
ในขณะนั้นเอง ที่นอกประตูก็มีเสียงของโหย่วหลงชางประกาศขึ้นว่า
" ท่านชายฟางจากจวนแม่ทัพ มาถึงแล้ว!"
ฮ่องเต้ยิ้มออกมา "ดูสิ นี่ไงเขามาแล้ว"
เทพธิดาเซียวหรี่ตาลงเล็กน้อย จู่ ๆ ก็พูดออกไปนอกประตูว่า "หากเทพาฟางคิดจะแต่งเข้ามาเป็บุตรเขยตระกูลเซียว ก็ต้องผ่านบททดสอบเสียก่อน!"
ั้แ่ฮ่องเต้ลงไปจนถึงขุนนางทุกระดับ ต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไปเพราะคำพูดของนาง
"หากเขาล้มเหลวในการทดสอบ เื่การมาเป็บุตรเขยก็ไม่ต้องพูดถึงอีก แคว้นชิงซงจะยกทัพมาบดขยี้ต้าเซี่ยให้ราบ และทำให้ที่นี่กลายเป็เมืองขึ้นของชิงซงภายในไม่กี่วัน!" เทพธิดาเซียวกล่าวพร้อมรอยยิ้มจาง
นอกตำหนักไท่เหอ
เมื่อทหารกองทัพหมาป่าได้ยินคำสั่งของเทพธิดาเซียว ต่างก็แปรขบวนจ้องมองไปที่ฟางเฉินซึ่งกำลังเดินเข้ามาทีละก้าว... สายตาของพวกเขานั้นช่างเคร่งขรึมและกดดันยิ่งนัก
303
![เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698747658_10815704.webp)