เช้าวันที่เจ็ดของการเฝ้าประตู หลี่ิลุกขึ้นบิดี้เีก่อนจะพบว่าป้อมยามไม้หลังเดิมถูกรื้อถอนไปแล้ว และถูกแทนที่ด้วย "ศาลาพิรุณอำพัน" หลังงามที่สร้างจากไม้กฤษณาหอม หลังคาเคลือบกระเบื้องสีทองส่องประกาย ภายในมีเก้าอี้นวมบุผ้าไหมชั้นดีที่ออกแบบมาให้รับกับสรีระได้อย่างพอดิบพอดี
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจากคำบัญชาสั้น ๆ ของ จักรพรรดิเฉียนอู่ หลังจากที่ทรงได้รับรายงานเื่ที่หลี่ิทิ้งประตูไปกินเป็ดปักกิ่ง พระองค์ทรงพระสรวลอย่างเย็นเยือกก่อนจะตรัสสั่งช่างหลวงว่า "ในเมื่อเขาชอบกินและชอบความสบาย ก็จงสร้างวิมานให้เขาที่หน้าประตูนั่น อย่าให้เขามีข้ออ้างในการทิ้งหน้าที่ไปเดินเพ่นพ่านในเมืองหลวงของข้าอีก" ช่างหลวงนับร้อยชีวิตจึงต้องเร่งมือทำงานจนเสร็จสิ้นภายในราตรีเดียว
หลี่ิหย่อนก้นลงนั่งพลางพยักหน้าอย่างพอใจ "อืม... จักรพรรดิผู้นี้ก็นับว่ามีความคิดเข้าท่าอยู่บ้าง รู้จักจัดหาที่ทำงานดีๆ ให้ข้า แม่นางหลิว ซาลาเปาวันนี้ขอแบบไส้ไข่เค็มลาวานะ ข้าอยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง"
หลิวรั่วเฉินเดินเข้ามาพร้ะกร้าซาลาเปาที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง แต่สีหน้าของนางดูวิตก "พี่หลี่ ท่านรู้หรือไม่ว่าเมื่อวานตอนท่านไม่อยู่ มีขบวนสินค้าของ มหาเสนาบดีขวา แอบขน 'สินแร่ต้องห้าม' เข้าเมืองมาได้ถึงสิบรถเข็น และยังมีสายลับจากแคว้นจ้าวแอบแฝงเข้ามาอีก ข้าเกรงว่า..."
หลี่ิหลับตาลงช้า ๆ ฮาคิสังเกต แผ่ขยายออกไปดุจคลื่นน้ำที่ไร้เสียง มันปกคลุมไปทั่วทุกซอกทุกมุมของเมืองหลวง ทันใดนั้น ภาพของคนนับแสน เจตนาที่ชั่วร้าย และของผิดกฎหมายที่ซุกซ่อนอยู่ก็ปรากฏชัดในจิตของเขา
"ใต้เท้าหวังที่ประตูทิศใต้... ซ่อนเกลือเถื่อนไว้ใต้รถขนขยะ" หลี่ิพูดพลางเคี้ยวซาลาเปาไส้ไหล "มหาเสนาบดีขวา... ซ่อนอาวุธไว้ในโกดังแป้งสาลีทิศตะวันออก... และสายลับพวกนั้น... บัดนี้กำลังแอบกบดานอยู่ในบ่อนพนันท้ายเมือง"
เขาลืมตาขึ้น ั์ตามีประกายสีแดงของเนตรวงแหวนวาบผ่าน "คนพวกนี้คิดว่าข้าไม่อยู่แล้วจะโกงภาษีเข้าเมืองของข้าได้รึ? ฝันไปเถอะ"
หลี่ิไม่ได้ลุกไปไหน เขาเพียงหยิบก้อนหินเล็ก ๆ ขึ้นมาเก้าก้อน แล้วสะบัดนิ้วดีดออกไปรวดเร็วปานะุปืน [ทักษะ: โซ + ดัชนีพิฆาต] ก้อนหินเ่าั้พุ่งแหวกอากาศ โค้งข้ามหลังคาบ้านเรือนไปหลายลี้ ก่อนจะตกใส่จุดตายและคลังแสงลับของเหล่าขุนนางอย่างแม่นยำ เสียงะเิตูมตามดังกึกก้องมาจากทิศอื่นของเมืองหลวง สร้างความโกลาหลให้พวกคนโกงจนขวัญหนีดีฝ่อ!
[ติ๊ง! ท่านประจำการที่ประตูเมืองทิศเหนือต่อเนื่องเป็วันที่เจ็ด] [ท่านได้รับรางวัลระดับ SSR: 'ผลซูชิ ซูชิ' (ผลแรงดึงดูด) ขั้นสมบูรณ์] [คำอธิบาย: พลังในการควบคุมแรงโน้มถ่วงและแรงดึงดูดของโลก ท่านสามารถกดทับศัตรูให้จมดิน หรือเรียกอุกกาบาตจากชั้นบรรยากาศลงมาถล่มเป้าหมายได้ตามใจปรารถนา]
หลี่ิรู้สึกถึงแรงสั่นะเืจาง ๆ ใต้ฝ่าเท้า เขาสามารถััได้ถึง "น้ำหนัก" ของทุกสิ่งรอบตัว "วิชานี้นับว่าประหยัดแรงที่สุด... ต่อไปนี้ใครไม่จ่ายค่าธรรมเนียม ข้าก็แค่กดให้มันคุกเข่าลงกับพื้นก็พอ"
ในขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ลับของมหาเสนาบดีขวา เหล่าขุนนางชั้นสูงและพ่อค้าหน้าเืกว่ายี่สิบคนกำลังรวมตัวกันด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ
"มันจะมากเกินไปแล้ว! ยามชั้นต่ำนั่นมันรู้ได้อย่างไรว่าข้าซ่อนอะไรไว้!" มหาเสนาบดีขวาคำราม "เมื่อครู่หินปริศนาพุ่งมาทำลายคลังอาวุธของข้าจนวอดวาย มันมิใช่แค่ยาม... มันคือปีศาจ!"
"ใต้เท้า... หากเราปล่อยมันไว้ พวกเรามิต้องสิ้นเนื้อประดาตัวกันหมดหรือ?" ขุนนางอีกคนเอ่ย "มันเรียกเก็บภาษีโหดกว่าราชสำนักเสียอีก แถมยังรู้เห็นไปหมดทุกอย่าง!"
ทันใดนั้น องค์ชายสี่ก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มอำมหิต "พวกท่านมิต้องกังวล... ข้าได้ติดต่อ 'สำนักหมื่นศิลา' พวกเขาจะส่งยอดฝีมือขั้นบรรพชนสามคนมาร่วมมือกับเรา พร้อมกับ 'ค่ายกลพันศิลาสะกดเทพ' เราจะล้อมมันไว้ที่ประตูทิศเหนือ คราวนี้นกสักตัวก็อย่าหวังจะบินรอดออกมา!"
เหล่าขุนนางต่างแสยะยิ้ม บัญชีแค้นของพวกเขาถูกรวบรวมไว้เป็หนึ่งเดียว เป้าหมายคือหัวของยามที่ชื่อหลี่ิ!
6K
