Chapter8
อย่าตามผู้หญิงคนนั้นไปได้มั้ย?
เช้าวันต่อมา
เมื่อคืนนี้ฉันนอนที่บ้านสวนกับปู่และย่าเพราะตอนเช้าพ่อและแม่ก็มารับแต่เช้า
“จะรีบไปไหนกันล่ะ ไปทำบุญกันก่อนสิเช้านี้”
ดูเหมือนว่าคุณย่าอยากจะชวนไปทำบุญที่วัด
“นั่นสิ อุตส่าห์อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ไปทำบุญกันดีกว่า”
ปู่เองก็เห็นด้วย
“ก็ดีนะคะคุณ พาลูก ไปทำบุญบ้าง”
แม่พูดขึ้นสนับสนุน ส่วนฉันเองก็แล้วแต่ผู้ใหญ่ไม่ได้สนใจอะไรในตอนนี้ในหัวมันคิดถึงแต่เื่คราม คิดถึงเื่มันทีไรก็เจ็บทุกทีเลย
“งั้นก็เอาสิ ไปทำบุญกันทั้งครอบครัวเลยก็ได้ นานทีญดาจะกลับบ้าน”
พ่อเองก็ดูเหมือนจะเห็นด้วยซึ่งฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไร
@วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดราชบุรี
พวกเราทั้งห้าคนเดินขึ้นมาที่ศาลาวัดเพื่อที่จะถวายสังฆทานแต่ด้วยความบังเอิญวันนี้มันเป็วันหยุดคนก็เลยเยอะซะเหลือเกินและที่สำคัญคือฉันเจอครามมาทำบุญกับครอบครัวด้วยเช่นกัน...
“อ้าวมะลิ มาทำบุญเหมือนกันเลย”
แม่ฉันเข้าไปทักทายแม่ของครามในทันทีพ่อกับแม่ของครามหันมามองทางครอบครัวของฉันและพากันเดินเข้ามาทักทายด้วยเช่นกัน
“แหม ดวงสมพงษ์กันจังเลยนะครอบครัวเรามาทำบุญก็มาวันเดียวกันอีก”
ป้ามะลิหันมายิ้มเมื่อเห็นฉัน ครอบครัวของครามมีคุณป้ามะลิซึ่งเป็แม่คุณลุงคณิน และน้องสาวของคราม น้องเคียงฟ้า
“สวัสดีค่ะพี่ญดา ไม่เจอนานเลย”
“สวัสดีจ้ะ ไม่ได้เจอนานเลยเป็ยังไงบ้างเคียงฟ้าใกล้จะเข้ามหาลัยแล้วนี่เราน่ะ”
“ใช่ค่ะ ตอนนี้ก็อยู่ ม. 6 แล้ว ยังคุยกับธิชาอยู่เลยว่าอยากจะไปเรียนที่มหาลัยเดียวกับพี่ครามพี่ญดา”
ธิชาที่หมายถึงก็คือลูกพี่ลูกน้องของฉันที่ตอนนี้อาศัยอยู่กับคุณปู่คุณย่าธิชาเป็ลูกสาวของคุณอาผู้ชายที่ตอนนี้เสียชีวิตไปแล้ว ส่วนแม่น้องก็ทิ้งไปั้แ่เด็กฉะนั้นธิชาจึงอยู่กับคุณปู่คุณย่าและน้องก็สนิทกับฉันมาก
“งั้นก็ดีเลย เคียงฟ้ากับธิชาทำได้อยู่แล้วจ้ะ”
น้องทั้งสองเรียนเก่ง เก่งกว่าฉันกับครามอีกมั้งยังไงก็ต้องเข้าได้อยู่แล้วแหละ ส่วนครามในตอนนี้ก็จ้องหน้าฉันราวกับจะกินเืกินเนื้อ
“ปะ เข้าไปทำบุญกันดีกว่านะ ไปทำด้วยกันสิเชียร”
คุณลุงคณินหันมาชวนครอบครัวของฉันไปทำบุญด้วยกันพวกเราทั้งสองครอบครัวพากันเดินเข้าไปทำบุญถวายสังฆทานแต่ระหว่างที่กำลังนั่งอยู่นั้นก็มีครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่งซึ่งก็มาทำบุญด้วยเช่นกัน
ซึ่งผู้ใหญ่ของครอบครัวฉันกับครอบครัวครามไม่ได้รู้จักกับคนในครอบครัวนั้นแต่ฉันกับครามรู้จักกันเป็อย่างดี...
“ดุจดาว...”
ครามที่นั่งข้างฉันอุทานชื่อนั้นขึ้นมาที่ตอนนี้ครามมานั่งอยู่ข้างฉันเพราะว่าด้านหน้าผู้ใหญ่นั่งกันและดันให้เด็กอย่างเรามานั่งทางด้านหลังความเป็จริงคงอยากจะให้ฉันสนิทสนมกับครามเอาไว้มากกว่า น้องเคียงฟ้าเองก็นั่งอยู่ข้างครามด้วยเช่นกัน
“อะไรพี่คราม รู้จักผู้หญิงคนนั้นด้วยเหรอ”
เคียงฟ้ามองตามครามที่มองดุจดาวอยู่ ดุจดาวอดีตเพื่อนรักของฉัน อดีตเพื่อนรักของคราม และอดีตคนรักของไทเกอร์...
หลังจากที่ถวายสังฆทานและกรวดน้ำเสร็จครามก็รีบลุกขึ้นในทันทีไม่รอใคร
“ไปไหนตาคราม?”
ป้ามะลิถามขึ้นคงสงสัยว่าลูกชายตัวเองจะไปไหนแต่ฉันรู้ดีที่สุด...ครามกำลังจะเดินตามดุจดาวไป
“เดี๋ยวมาแม่ พอดีเจอเพื่อนเก่าอ่ะ”
“เพื่อนเก่าแกงั้นหนูญดาก็คงจะรู้จัก เอาญดาไปด้วยสิ”
ฉันมองหน้าป้ามะลิแล้วทำตัวเลิ่กลั่ก จะให้ฉันตามมันไปได้ยังไง
“ไม่ต้องหรอกแม่”
“เอ๊ะ! แม่บอกว่าให้เอาหนูญดาไปเป็เพื่อนไงแกกับญดาก็สนิทกันจะตายแค่ตามไปเจอเพื่อนเก่าด้วยมันจะเป็อะไรไป”
ครามมองหน้าฉันอย่างรำคาญก่อนที่มันจะพูดขึ้นมา
“อะๆ ตามมาก็ได้ ไปญดา!”
มันพูดแล้วก็เดินนำฉันไปโดยที่ไม่ถามฉันสักคำว่าอยากจะไปด้วยไหมแต่ก็โดนสายตากดดันจากทั้งสองครอบครัวทำให้ฉันต้องเดินตามครามไปอย่างพูดอะไรไม่ได้
ฉันเดินตามมันมาจนออกนอกศาลาวัดตรงบริเวณด้านหน้านี้มีร้านรถเข็นขายของเต็มไปหมดทั้งน้ำอัดลม ไอติม ลูกชิ้นแล้วก็ขนมอื่นๆอีกมากมาย
ครามหันมาหาฉันแล้วยื่นแบงค์สีม่วงให้หนึ่งใบ
“อะ เอาไปซื้อขนมกินรอกู เดี๋ยวกูไปทำธุระแป๊บ”
ฉันมองหน้ามันอย่างอ่อนใจ
“คิดว่ารู้ไม่ทันรึไงว่ามึงจะไปไหน”
“จะเอาไหมเงินน่ะ”
“ไม่เอา”
ฉันปฏิเสธเพราะรำคาญมันเต็มที
เมื่อเห็นว่าฉันปฏิเสธทำท่าไม่เอามันก็เอาแบงค์ห้าร้อยมายัดเข้าที่มือของฉัน
“กูบอกให้มึงรับไปแล้วหาขนมกินรอ เดี๋ยวกูกลับมา”
มันทำท่าจะเดินไปแต่ฉันก็เรียกมันไว้อีกครั้ง
“คราม!...”
“อะไร?”
มันหันกลับมาแล้วชักสีหน้าใส่พร้อมกับถามด้วยเสียงหงุดหงิด
“มึงอย่าตามดาวไปเลยนะ”
“ทำไม? กูจะตามใครมันก็เื่ของกู มึงอย่าเสือก”
“แต่ดาวเคยเป็ผู้หญิงของไทเกอร์มึงจะไปยุ่งกับผู้หญิงของเพื่อนทำไม!”
“มึงอย่ามาทำลืม...กูรักดาวรักมาก่อนที่จะเป็ของไอ้ไทเกอร์ซะอีก”
ครามยังคงเถียงด้วยสีหน้าจริงจังไม่รู้ว่ามันเป็อะไรนักหนากับผู้หญิงคนนี้ รักเขา หลงเขา หน้ามืดตามัวไปหมดไหนบอกว่าไม่กินเพื่อน? แต่ดุจดาวก็เคยเป็เพื่อนรักในแก๊งค์เรามาก่อนทำไมมันยังรักได้
“รักมาก่อน... แต่เขาไม่ได้รักมึงไง“
ดุจดาวมันเลือกไทเกอร์ มันคบกับไทเกอร์มันรักไทเกอร์ เมื่อไหร่จะเข้าใจสักที ฉันเกลียดความรู้สึกตอนที่ได้ยินมันพูดว่ารักผู้หญิงคนนั้นที่สุดทำไมต้องพูดว่ารักคนอื่นต่อหน้าฉันด้วยนะ...
“หุบปากไปเลยนะญดา”
ดูเหมือนว่าฉันจะพูดไม่เข้าหูมัน ครามเดินเข้ามาใกล้ฉันแล้วกระชากข้อมือขึ้นพร้อมกับกระชับให้ร่างกายฉันเข้าไปใกล้ชิดมัน
“อย่าไปเลยนะ”
ฉันรู้ว่ามันดูน่าไม่อายที่พยายามยื้อผู้ชายไม่ให้ไปหาผู้หญิงคนอื่นแต่ฉันไม่มีทางเลือก
“อย่าหึงไม่เข้าเื่ กูกับมึงไม่ได้เป็อะไรกันญดา”
“...”
“ช่วยเข้าใจสถานะตัวมึงเองด้วย”
พูดจบครามก็สะบัดฉันออกจากตัวมันและมันก็เดินจากฉันไป
คงจะเดินตามดุจดาวไป...
ดุจดาวย้ายโรงเรียนไปพร้อมกับไทเกอร์ตอนที่พวกเราเรียนกันอยู่ม.5 ตอนนั้นครามและไทเกอร์ทะเลาะกันแรงมากถึงขั้นตัดเพื่อน
มันเป็เหตุการณ์ที่ฉันไม่อยากจะจำ...
และเหตุการณ์ตรงหน้าที่เกิดขึ้นนี้ฉันก็ไม่อยากจะจำด้วยเช่นกันครามปฏิเสธฉันครั้งแล้วครั้งเล่า เอาแต่พูดว่าไม่รักไม่แคร์ความรู้สึกกันเลยสักนิด
ฉันมันก็เป็แค่เพื่อนเลวคนหนึ่งที่แอบรักเพื่อนสนิทตัวเอง
เมื่อไหร่กันนะ... เมื่อไหร่จะตัดใจได้สักที
709
