ยามบ่ายของวันสุดท้ายแห่งการฝึกทหาร หลิวปังควบม้า เคียงข้างเหยียนอู่ ทั้งสองมุ่งหน้าสู่บ้านตระกูลหลิว
ความเงียบระหว่างทางเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยเอ่ย ความรักที่ร้อนรุ่มในใจของทั้งคู่ราวไฟที่พร้อมลุกโชนทุกเมื่อ
เมื่อถึงป่าไผ่หน้าบ้าน เหยีนอู่ก็ช่วยหลิวปังผูกม้า มาคราวนี้นอกจากจะมาส่งหลิวปังแล้ว เหยียนอู่ยังใครจะมาสนทนากับสหายสนิท หลิวหยางผู้เป็พี่ชายของหลิวปังด้วย
ครืด!
เสียงใบไผ่เสียดสีกัน เหยียนอู่หยุดฝีเท้า ดวงตาดั่งเหยี่ยวจ้องหลิวปังด้วยความปรารถนา
“เ้า… คิดว่าที่นี่ไม่มีผู้ใดเห็นใช่หรือไม่?”
เขากระซิบ เสียงทุ้มต่ำแฝงเล่ห์กล มือแข็งแรงคว้าแขนหลิวปัง ลากร่างบางเข้าไปในเงามืดของป่าไผ่
สวบ!
หลิวปังสะดุ้ง ใบหน้าขาวเนียนแดงซ่าน
“ท่าน… ท่านไม่กลัวท่านพี่หลิวหยางหรือผู้อื่นออกมาเห็นเข้ารึ!” หลิวปังกังวล มองไปรอตัว เสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น ทว่าดวงตาคู่สวยกลับมีแววตาอยาก
เหยียนอู่ไม่ตอบ ดันหลิวปังพิงต้นไผ่
ผลัก!
ก้มลงจุมพิตซอกคอ
จ๊วบ!
ปากร้อนผ่าวดูดผิวเนียนจนเกิดรอยแดงระเรื่อ
“อื้อ…!”
หลิวปังคราง มือจับไหล่กว้างของเหยียนอู่แน่น ความเสียวซ่านจากัันั้นทำให้ร่างบางสั่นสะท้าน
“ท่าน… อื้อ… บ้าไปแล้ว!”
เขากระซิบ ทว่ามือของเขาไม่ยอมอยู่นิ่ง หลิวปังยิ้มเ้าเล่ห์ เข้ากอดเหยียนอู่แน่น
สวบ!
มือเรียวยาวแทรกเข้าไปในชุดของแม่ทัพน้อย ถลกเสื้อขึ้น
ฉึก!
ผิวขาวนวลของเหยียนอู่ปรากฏชัด กล้ามหน้าอกกำยำเด่นชัด ยอดอกสีแดงเข้มเกร็งแน่นราวท้าทาย
“ผิวกายท่านละเอียดน่าชิมนัก!”
หลิวปังพึมพำ ดวงตาคู่สวยลุกวาวด้วยความหมันเขี้ยว เขาก้มลง ขบกล้ามหน้าอกของเหยียนอู่
กร๊วบ!
ฟันคมกัดเบา ๆ ที่ผิวเนียนนั้น
“อ๊า…!” แม่ทัพน้อยเหยียนอู่คราง ร่างกำยำเกร็งแน่น มือจิกไหล่หลิวปังแน่น
“หลิวปัง… เ้า…!”
เขากระซิบ เสียงแหบพร่าด้วยความเสียวซ่าน หลิวปังไม่หยุด ปากร้อนผ่าวเลื่อนไปดูดยอดอกสีแดงเข้ม
จ๊วบ!
ลิ้นหมุนวนบดขยี้ยอดอกอย่างช่ำชอง
“อ๊า…!”
เหยียนอู่ร้องเสียงหลง ร่างโค้งงอราวคันธนูที่ถูกดึง
“ท่าน… ร้องเหมือนเด็กน้อย!”
หลิวปังยั่ว เสียงใสแฝงความเ้าเล่ห์ เขาขบกล้ามหน้าอกอีกครั้ง
กร๊วบ!
ทิ้งรอยแดงเล็ก ๆ บนผิวขาวนวล
เหยียนอู่หอบหายใจ มองหลิวปังด้วยดวงตาที่ลุกโชน
“เ้ามัน… น่ากลัว!”
เขาคำราม มือลูบไล้หลังคอหลิวปัง
สวบ!
ดึงร่างบางเข้ามาใกล้ จุมพิตปากลึก
จ๊วบ!
ลิ้นสอดแทรกพันเกี่ยว ลมหายใจทั้งคู่ร้อนระอุราวไฟที่ลุกโหม
หลิวปังครางในลำคอ “อื้อ…!”
มือลูบไล้หน้าอกกว้างของเหยียนอู่ นิ้วของหลิวปังบีบยอดอกสีสวยของแม่ทัพน้อยนั้นเบา ๆ
“อ๊า…!”
เหยียนอู่ครางอีกครั้ง ร่างกำยำสั่นสะท้าน
หลิวปังผละจากปาก ยิ้มมุมปาก
“ข้าจะทำให้ท่านร้องขึ้นอีกครั้ง!”
เขากระซิบ ปากเลื่อนลงละเลงยอดอกแม่ทัพน้อยอีกครั้ง
จ๊วบ!
ลิ้นร้อนวนรอบยอดอกสีแดงเข้มอย่างยั่วเย้า เขาขบผิวเนียนรอบกล้ามหน้าอก
กร๊วบ!
ทิ้งรอยฟันเล็ก ๆ ราวตราประทับ
“หลิวปัง… อื้อ…!”
เหยียนอู่คราง มือจิกผมหลิวปังแน่น เขากลัวเสียงครางจะดังเกินไป แต่ความเสียวทำให้ลืมทุกอย่าง
หลิวปังหัวเราะเบา ๆ “ท่าน… ทนข้าได้หรือไม่?” เขายั่ว มือลูบไล้หน้าท้องแบนราบของเหยียนอู่
สวบ!
นิ้วเลื่อนไปแตะยอดอกอีกข้าง
ชวบ!
“อ๊า…!” เหยียนอู่ร้อง ร่างกำยำเกร็งแน่นราวยอมจำนน
ทั้งคู่หอบอยู่ในอ้อมกอดกัน หลิวปังก้มลงขบกล้ามหน้าอกเหยียนอู่ครั้งสุดท้าย
กร๊วบ!
ปากดูดผิวเนียนนั้น
จ๊วบ!
จนเหยียนอู่ครางระงม “เ้า… จะฆ่าข้าเสียแล้ว!” เขากระซิบ เสียงสั่นด้วยความสุข
หลิวปังยิ้ม มองเหยียนอู่ด้วยดวงตาที่เปียกชื้น
“ข้าแค่… อยากให้ท่านจำข้า!” เขากระซิบ จุมพิตซอกคอขาวของเหยียนอู่
จ๊วบ!
มือยังลูบไล้กล้ามหน้าอกนั้นไม่หยุด ทั้งคู่จมอยู่ในไฟปรารถนา ราวจะลืมทุกสรรพสิ่ง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังจากป่าไผ่
ครืด!
หลิวปังสะดุ้ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ผละจากเหยียนอู่ หันไปมอง เซี่ยเหลียง คุณชายตระกูลรวย รูปงามสง่าในชุดไหมสีเขียว ยืนอยู่ตรงนั้น
ดวงตาคู่คมประดับรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“อะ แฮ่ม… สงสัยข้าเดินมาผิดทาง!”
เขากล่าว เสียงแฝงความขบขัน หลิวปังหน้าแดงก่ำ รีบจัดเสื้อผ้า หัวใจเต้นระรัวราวกลองศึก
“ท่าน…!” หลิวปังตะคอก แต่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
เหยียนอู่หัวเราะลั่น ดึงหลิวปังกลับมาแนบตัว
“อย่าสนใจเขา!” เขากระซิบ จุมพิตหน้าผากหลิวปัง ราวไม่แยแสสายตาของเซี่ยเหลียง
เซี่ยเหลียงยกคิ้ว มองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ยากคาดเดา
“ข้าไปเข้าก่อนละ… ไว้เจอกัน!” เขากล่าว หันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเงาที่หายไปในป่าไผ่
หลิวปังมองตามเซี่ยเหลียง ดวงตาคู่สวยแฝงความสับสน เขาหันกลับมามองเหยียนอู่ ใบหน้าแดงจัด “
ท่าน… ช่างกล้านัก!”
เขากระซิบ เสียงแฝงความเขินอาย เหยียนอู่ยิ้ม มองร่างนั้นด้วยความรัก
“เ้า… ทำให้ข้าอยากกล้าทุกอย่าง!” เหยียนอู่กระซิบตอบ ดึงหลิวปังเข้ามากอดอีกครั้ง ทั้งคู่ยืนอยู่ในป่าไผ่ หัวใจเต้นเป็จังหวะเดียวกัน
- จบ -
256
