บันทึกเซียนลู่อิงหมิง(อ่านฟรี)

บทที่ หกสิบ

        ขุนพลเฉินกลับมาแล้วหลังจากออกไปติดตามหยางเหว่ยอี้ด้วยตัวเองเขาเข้ามาด้านในตำหนักใหญ่เพื่อปรึกษาท่านจอมมารแต่พอเข้ามาในโถงใหญ่กลับไม่พบใครสักคน

        เฉินหยวนจึงเดินออกมาด้านนอกถึงได้พบเข้ากับหลิงฉีหราน

        “ท่านขุนพล” นางทำความเคารพ

        “มาที่นี่มีอะไร”

        “ข้าเห็นตอนนี้พวกเราเสียกำลังเพราะพวกกบฏ ท่านขุนพลก็ไม่อยู่จินอวี้หยูก็ถูกสั่งกักบริเวณ จึงจะมาปรึกษานายท่านว่าจะทำอย่างไรต่อแต่มาทีไรก็ไม่พบนายท่าน คิดว่านายท่านอยู่ที่สวนสระแต่ข้าก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปที่นั่น”หลิงฉีหรานพูดรายงานทีเดียวจนจบหวังจะให้เฉินหยวนนำเรื่องนี้ไปรายงานต่อกับจอมมาร

        “เข้าใจแล้ว ข้าไปก่อน”

        เฉินหยวนเข้าไปที่ริมสวนสระได้ก็จริงแต่ยังไงก็ยังไม่สามารถเข้าไปถึงกระท่อมกลางสวนได้แต่รออยู่ไม่นานร่างสูงผู้เป็นนายก็ออกมาเพราะคงรู้ว่ามีผู้มาใหม่

        “ไปคุยที่โถงตำหนัก” สวีจ้าวหรงนำออกไปก่อน

        “ท่านให้เจ้าจิ้งจอกอาศัยอยู่ที่นั่นหรือเห็นหลิงฉีหรานบอกว่าท่านอยู่ที่สวนสระตลอดหลายวันมานี้”

        “ใช่ ตอนแรกข้าให้นางอยู่ที่นี่ แต่นางคงชอบที่กระท่อมมากว่า”

        จอมมารคงมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าผู้นั้นคือท่านเซียนถึงยอมให้ปีศาจจิ้งจอกเข้าไปอยู่ที่กระท่อมไม้ของเซียนลู่อิงหมิงที่หวงแหนช่วงเวลาสั้นๆ ที่เฉินหยวนอยู่กับผู้เป็นนายตอนปราบกบฏ เขาก็ไม่ได้ถามถึงไม่รู้ว่าไปเผชิญเหตุการณ์อะไรมาบ้างที่อาณาเขตแม่น้ำสู่หลุมอนธการที่ท่านจอมมารว่าทั้งคู่พากันเข้าไปที่นั่นถึงได้ร่างเดิมคืนมาอย่างไรก็พอมีเวลาแล้วเขาจึงเปิดถามเรื่องนี้เสียก่อนเลย“ท่านมั่นใจแล้วหรือว่าเจ้าจิ้งจอกคือท่านเซียน”

        “ใช่ และจากนี้นางจะคือลู่อิงหมิงคืนชีพยิ่งทุกคนคิดว่าปีศาจจิ้งจอกตายไปแล้วถือเป็นเรื่องดี”เพราะในฐานะปีศาจจิ้งจอกนั้นอันตรายกว่ามากถ้าพวกเทพสวรรค์รู้คงมาตามล่าหญิงสาวไม่เลิก

        “เช่นนี้ท่านจะไม่ใช้นางทำลายแดนสวรรค์แล้วสินะ”สวีจ้าวหรงพยักหน้ารับแทนคำตอบ เดิมทีก่อนไม่มีปีศาจจิ้งจอกพวกปีศาจก็ต้องหาวิธีอื่นที่จะต่อกรกับชาวเซียนแม้ผู้เป็นจอมมารจะเก่งกล้าสามารถเพียงหนึ่งต่อสู้ทัพสวรรค์ได้แต่ไม่อาจจะทำลายให้สิ้นซาก “เรื่องนี้หลิงฉีหรานก็อยากปรึกษากับท่านตลอดหลายวันมานี้นางคงต้องการทราบว่าท่านจะทำอย่างต่อ”

        “ข้าจะไม่ทำอะไรต่อ”

        “ไม่ทำอะไรต่อ? ท่านหมายถึงอย่างไร..” แต่ลึกๆเฉินหยวนพอจะเข้าใจความหมายอยู่ก่อนแล้ว คิดว่าวันนี้อาจจะมาถึงเขารับใช้จอมมารมาตั้งแต่คนก่อน บิดาของคนตรงหน้านี้ไม่อาจจะผ่านด่านรักไปได้ก็คงเฉกเช่นเดียวกับผู้เป็นบุตรชาย

        “ให้ข้าคาดเดา เจ้าคงตามหาหยางเหว่ยอี้ไม่พบ”จอมมารไม่ตอบเรื่องก่อนหน้ากลับเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะรู้ว่าวันนี้ที่เฉินหยวนมาพบตัวเขาคงจะต้องการรายงานเรื่องนี้ด้วยเช่นนี้

        “หลังจากกู่อันหลี่คลาดไปข้าก็หาร่องรอยไม่พบอีก” เฉินหยวนรายงานสิ่งที่ตั้งใจ“ข้าอยากปรึกษาว่าจะทำอย่างไร หากท่านจะติดตามด้วยตัวเองอาจจะหาร่องรอยพบ”นั้นคือทั้งหมดที่เขาต้องการพูด

        “จากนี้ก็เลิกติดตาม ข้าไม่สนว่าใครจะขึ้นนำภพปีศาจอีกแล้ว ข้าจะสละฐานะหากหยางเหว่ยอี้อยากได้ก็ให้ไป ที่เหลือก็อยู่ที่ใครจะเชื่อฟังคนไร้ความสามารถทรยศตลบตะแลงเช่นนั้น”

        แม้เตรียมใจไว้แล้วผู้เป็นขุนพลข้างกายก็อดตระหนกไม่ได้“ท่านจะสละฐานะจริงๆ”ครั้งก่อนตอนที่สวีเก่อจวิ้นผู้เป็นบิดารวบรวมเผ่าห้าพิษเพื่อหาญสู้กับแดนสวรรค์ยังไม่ทันถึงจุดหมายก็สละฐานะเช่นนี้เพราะหญิงสาวที่รักปักใจ ละทุกสิ่งไว้เบื้องหลังแต่สิ่งที่ไม่ควรทำที่สุดคือทำพันธนาการสัจจะจนสูญสิ้นทุกอย่าง“หรือเพราะท่านเซียน?”

        “ไม่ เพราะตัวข้าเอง” เขาก้มหน้าไม่มองผู้เป็นคนติดตามนอกจากบิดามารดาที่เขาอยู่ด้วยในวัยเด็กนั้นสวีจ้าวหรงก็มีคนติดตามอยู่อีกคนคือเฉินหยวน ถ้านับตามสายเลือดห่างๆแล้วบรรพบุรุษทั้งสองมาจากสายเดียวกัน

        สวีจ้าวหรงมีเสี้ยวปีศาจงูเฉินหยวนมีเสี้ยวเทพมารเฉินหยวนจึงไม่เคยนามต่อใครเขามอบนามเป็นผู้ติดตามใกล้ชิดตั้งแต่รุ่นผู้เป็นบิดาจึงอยู่กับสวีจ้าวหรงมาตั้งแต่เกิดผลัดพรากไปช่วงหนึ่งที่หนีการไล่ล่าจากแดนสวรรค์ พอกลับมาพบกันแผนการครองสามภพจึงถูกนำมาสานต่อแต่จู่ๆ มาครั้งนี้ก็จะล้มเลิกอีก “ข้าทำให้เจ้าผิดหวังเฉินหยวนเจ้าติดตามผู้เป็นบิดาข้าเพราะหมายสร้างความยิ่งใหญ่ให้เผ่าแต่ข้าไม่อาจจะสานต่ออีกแล้ว ข้ามีสิ่งที่ต้องการมากกว่าครองสามภพ”

        ลู่อิงหมิงมักจะพูดเสมอว่านางชอบชีวิตที่ได้กินของอร่อยได้นอนหลับที่เตียงสบายๆ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ขอเพียงเท่านี้ไม่ต้องการความยิ่งใหญ่เหนือใครๆ และสิ่งที่เขาต้องการคืออยู่กับนางเขาจึงไม่ได้สละฐานะเพื่อใครนอกจากเพื่อตัวเอง

        “หากผิดหวังข้าคงไม่อยู่กับบิดาท่านตั้งแต่ตอนสละฐานะ ข้าจะติดตามท่านเช่นเดิม”คำตอบของเฉินหยวนทำให้สวีจ้าวหรงเงยหน้าขึ้นมองคนสนิทเฉินหยวนจึงมองตอบผู้เป็นนายพลางพยักหน้าให้รู้ว่าเขาไม่ได้แคลงใจเรื่องสละฐานะสักเสี้ยวหนึ่ง“ข้าจะจัดการเรื่องที่เหลือเอง”

        “ขอบคุณ” ผู้เป็นนายลุกขึ้นยืนก่อน เขาเดินเข้าไปหาเฉินหยวน “จากนี้หากเจ้ามีเส้นทางที่ต้องการจะไปข้าล้วนยินดี”

        “ไม่มีทาง”

        ลู่อิงหมิงเห็นสวีจ้าวหรงหายไปจากสวนสระสักพักใหญ่ๆเห็นบอกว่าเฉินหยวนกลับมาแล้วจึงคงไปปรึกษาหารือกันนางก็อยากรู้ว่าเรื่องคืบหน้าว่าไปถึงไหนจึงแอบตามไปหลังจากชายหนุ่มจากไปไม่นานอย่างน้อยก็ไปเจอหน้าเฉินหยวนสักหน่อยก็ดี

        จิ้งจอกน้อยในร่างเซียนเดินทอดน่องจากสวนสระมุ่งหน้ากลับตำหนักใหญ่หญิงสาวไม่ได้รู้เลยว่าเบื้องหลังของนางมีใครซ่อนตัวอยู่สายตาที่ทอดมองด้วยความสงสัยในตัวลู่อิงหมิง

        จนมาถึงหน้าตำหนักใหญ่โตสีทองอร่ามตอนที่นางกำลังจะก้าวเข้าไปเสียงหนึ่งก็ดังเรียกอยู่ไม่ไกล

        “เจ้าเป็นใคร?” เสียงหญิงสาวผู้นั้นเรียกลู่อิงหมิงให้หันกลับไปคนผู้นั้นใส่อาภรณ์แดงโดดเด่นเช่นเคย จินอวี้หยูนั้นเอง

        “ข้า..” ตอนที่นางกำลังจะเอ่ยก็นึกขึ้นมาได้อย่างแรกสวีจ้าวหรงบอกว่าต่อไปนี้ให้ซ่อนฐานะปีศาจจิ้งจอก ลู่อิงหมิงก็เข้าใจเพราะความปลอดภัยอย่างที่สองจินอวี้หยูนั้นเป็นคนน่ารำคาญนักช่วงก่อนที่ตนอยู่ในฐานะปีศาจจิ้งจอกจินอวี้หยูทำเรื่องให้ลำบากเสมอถึงเวลาเอาคืนสักหน่อย “ทำไมข้าต้องบอกเจ้า เจ้าต่างหากที่เป็นใคร?”

        “นี่เจ้า..ไม่รู้หรือข้าเป็นใคร!” จินอวี้หยูขบกรามแน่นที่โดนนางลูบคม

        “ไม่รู้ และเห็นทีไม่จำเป็นต้องรู้ เพราะถ้าสำคัญจริงก็คงรู้ไปแล้ว”

        “แก! บอกมาเดี๋ยวนี้แกเป็นใคร!”

        “ไม่บอก”ลู่อิงหมิงหัวเราะใส่คนที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปอีกหนึ่งทียิ่งเห็นก็ยิ่งสนุกหลังจากพอใจแล้วก็ทำท่าจะเดินจากไป แต่แส้สีแดงก็ตวัดฟาดลงพื้นที่เบื้องหน้า

        “ไม่พูดก็ตายซะ ข้าจะกำจัดผู้บุกรุก”ครั้งนี้จินอวี้หยูฟาดแส้หมายจะให้โดนนางแต่ลู่อิงหมิงก็กระโดดหลบได้ทันทวงทีแส้จึงฟาดลงที่พื้นจากนี้นางก็ไม่ใช่หมูให้เคี้ยวง่ายๆ แล้วได้กินปราณของท่านจอมมารแทบทุกวันจะหลบจะเลี่ยงอย่างไรอีกฝ่ายก็ป้อนปราณถึงปากตลอด มั่นใจว่าตอนนี้มีหางจิ้งจอกไม่ต่ำกว่าสี่หาง

        “ข้านี่หรือผู้บุกรุก ท่านจอมมารแทบจะอ้อนวอนให้ข้ามาอยู่ที่นี่”

        “หืม? ..ไม่จริง”หญิงสาวชุดแดงมองเขม่นใส่อีกฝ่ายทันทีที่ได้ยินว่าจอมมารเชื้อเชิญนางผู้นี้เข้ามาหลังนางจิ้งจอกตายไปก็คิดว่าจะหมดเรื่องไปหนึ่งแต่ก็มีมาอีกหนึ่งอีกอย่างหญิงผู้นี้ก็ไม่ได้งดงามหยาดฟ้าน่าหลงใหลแบบนางจิ้งจอกด้วยจินอวี้หยูลอบมองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็ยกยิ้มอย่างเยาะเย้ย“รอบกายนายท่านไม่มีผู้หญิงเช่นนี้”

        ลู่อิงหมิงก็พอจะรู้ตัวว่านางไม่ได้สวยเข้าขั้นหญิงสาวดั่งในนิยายที่อยู่ตำหนักในพระเอกแต่นี่ก็ออกจะดูถูกไปเสียหน่อยได้ยินแล้วก็พาไม่สบอารมณ์“เจ้าอยู่กับท่านจอมมารมากี่ปี รู้ไหมท่านจอมมารมีปานที่ตรงนี้”นางว่าแล้วใช้มือจิ้มไปที่เอวด้านหลัง “แต่ข้าเข้าใจ..หญิงมุทะลุเจ้าอารมณ์เจอสิ่งใดไม่ถูกใจก็ใช้แส้ฟาดเช่นนี้ ก็ยากหน่อย..” ปิดท้ายด้วยส่งยิ้มน้อยๆพูดจบลู่อิงหมิงก็ยกนิ้วขึ้นอุดหูเตรียมรับสิ่งที่จะเกิดต่อจากนี้

        จินอวี้หยูเบิกตากว้างอยู่ครู่หนึ่งก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่นจริงๆดังคาด “แกคือใคร! ถ้าข้าไม่ได้ฟาดให้เลือกออกได้อย่าเรียกข้าว่า..”

        “จินอวี้หยู” ผู้มาใหม่เอ่ยขัดหญิงสาวที่กำลังกระทืบเท้าเต้นเร่าๆพอคนถูกเรียกหันไปก็พบกับขุนพลเฉินจึงหยุดอาการไม่พอใจไว้เท่านั้น “เจ้าทำอะไร?”

        “นางผู้นี้บุกรุกเข้ามา ทั้งยังพูดจาให้นายท่านเสื่อมเสีย ข้าจะจำกัดทิ้ง!”หญิงสาวที่โกรธจนหน้าเปลี่ยนสีชี้นิ้วใส่หญิงสาวอีกคน

        เฉินหยวนส่ายหน้าอย่างระอาก่อนเอ่ยกับลู่อิงหมิง“ท่านเซียนเข้าไปก่อนเถอะ”

        ก่อนจากไปลู่อิงหมิงยังไม่วายหันไปหาจินอวี้หยูแล้วยกยิ้มเยาะเช่นที่พึ่งโดนดูถูกไปก่อนหน้านี้

        “นางเป็นใคร ท่านปล่อยนางเข้าไปได้อย่างไร” จินอวี้หยูเริ่มโวยวาย

        “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า เจ้าเถอะมาที่นี่ทำไม?”

        คำถามของผู้นำเผ่างูทำให้นางคิดขึ้นได้ว่าเหตุใดถึงมาที่นี่จึงพักความโมโหไว้ก่อน“พอดีว่า..ข้าได้ยินว่าท่านขุนพลกลับมาแล้ว เลยอยากให้ท่านช่วยสักหน่อยคือนายท่านสั่งห้ามไม่ให้ข้าเข้าพบหากไม่เรียกหา”

        “รู้แล้ว เจ้ากลับไปก่อนไว้ข้าจะไปคุยกับอีกทีหลังจากนี้ข้ามีเรื่องต้องจัดการอีกมาก” เฉินหยวนไม่สนใจว่านางปีศาจแมงมุมจะเอ่ยอะไรอีกเขาเดินจากไปแล้วหลังจากคล้อยหลังปีศาจงูหญิงสาวอีกคนก็มาปรากฏตัวต่อหน้าจินอวี้หยู

        “หลิงฉีหราน เจ้ามาทำไม?”

        “ข้าไม่ได้ถูกสั่งห้ามเข้าพบเช่นเจ้า”เรื่องนี้จะเป็นหนามยอกอกของจินอวี้หยูอีกนาน สำหรับผู้นำเผ่าแมงมุมอย่างนางแล้วถือว่าตนเป็นอริของหลิงฉีหรานผู้นำเผ่าแมงป่องตั้งแต่วันแรกที่เจอกันนางต้องแย่งชิงความดีความชอบให้เหนือหลิงฉีหรานแต่มาวันนี้ดูเหมือนว่าทั้งสองไม่มีใครได้อยู่ในสายตาท่านจอมมารสักคน

        “หึ ทำเป็นพูด ไม่เห็นหญิงสาวเมื่อครู่ถึงพูดได้สิ”

        “เห็นมากพอแล้วกัน”

        ลู่อิงหมิงที่เดินเข้ามาในตำหนักไม่กี่ก้าวก็เจอเข้ากับร่างสูงใหญ่ยืนยกยิ้มน่ารำคาญใจส่งมาให้นางอยู่ก่อนแล้วจึงหยุดฝีเท้าไว้ห่างๆไม่เดินเข้าไป “อะไร?”นางเอ่ยถามอย่างสงสัย

        สวีจ้าวหรงต้องเป็นฝ่ายก้าวเท้าไปหาเสียเองเขาดึงหญิงสาวมาโอบจนตัวแนบกัน เดี๋ยวนี้นิดๆ หน่อยก็เข้าประชิดแล้วยิ่งนี่ทั้งสองอยู่สวนด้านนอกด้วยไม่รู้เฉินหยวนจะกลับเข้ามาไหมนางจึงพยายามใช้สองมือดันคนตัวหนาออก “ปล่อยก่อน”

        แต่ชายหนุ่มไม่เห็นด้วยยังคงแนบชิดอยู่แบบนั้น เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็ก “ข้ามีปานที่ไหน เจ้าชี้ให้ข้าดูที”

        ลู่อิงหมิงหน้าแดงก่ำไม่คิดว่าสิ่งที่พูดเมื่อครู่อีกฝ่ายจะได้ยินนางแค่หาคำพูดอยากทับถมจินอวี้หยูเท่านั้นแต่ทำไมตอนนี้เรื่องถึงมาทับตัวเองอย่างนี้ล่ะ!

        “ไม่มีๆ” นางรีบปฏิเสธ ปัดมือเป็นพัลวัน

        “ข้าไม่เชื่อ” ร่างสูงที่ยังโอบหญิงสาวเอาไว้ไม่ปล่อย เขาดึงดันจะพานางเข้ามาที่ด้านในแต่มีใครมาขัดจังหวะเสียก่อน

        “นายท่าน”หลิงฉีหรานน้อมตัวทำความเคารพก่อนจะกลับมายืนตัวตรงแต่ก็ไม่เงยหน้าขึ้นมองทั้งยังไม่เอ่ยอะไรต่อ

        “เรื่องที่เจ้าจะปรึกษา ข้าคุยกับขุนพลเฉินแล้ว อีกไม่นานเขาคงไปคุยกับเจ้าตอนนี้ก็กลับไปก่อน”

        “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอตัว”หลิงฉีหรานต่างกับจินอวี้หยูเหมือนคนละขั้วจนบ้างที่ลู่อิงหมิงยังสงสัยว่าผู้นำเผ่าแมงป่องนี้ยังมีใจให้ท่านจอมมารตามนิยายอยู่หรือไม่ถึงเย็นชาได้ขนาดนี้

        เมื่อกลับมาอยู่กับสองคนอีกครั้งสวีจ้าวหรงก็ยกร่างบางขึ้นอุ้มตัวลอยหญิงสาวก็พยายามดิ้นหนีแต่ก็หนีไม่พ้นถูกพาเข้ามาด้านในจนได้

        เขาก้มลงจุมพิตเบาๆที่ข้างแก้ม แต่ยังไม่ลืมเรื่องที่คุยกันก่อนหน้า“แม่นางน้อยชี้ปานให้ข้าดูทีเถอะ”

        หญิงสาวที่ต้องคอยปรามอีกคนเสมอทั้งผลักทั้งดัน “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

        “แม่นางเห็นแล้วทำไมไม่แบ่งปันข้าเลยล่ะ”เขายังคงทำเสียงเล็กเหมือนคนน้อยใจแต่ดวงตากลับแวววาวเริ่มปลดเสื้อคลุมตัวนอกออก

        ลู่อิงหมิงเห็นท่าทางนั้นก็ตัวพลันแข็งทื่อรีบเอ่ยตวาดอย่างตกใจ“เสี่ยวหรง!”

        อากัปกิริยาของหญิงสาวเรียกรอยยิ้มให้เขาได้ไม่น้อยแค่นี้เขาก็พอใจแล้วจึงถอยตัวออกมาก่อนจึงแตะปลายจมูกรั้นๆ ไปหนึ่งที “เจ้านี่นะ”

        “ไม่สนุกเสียหน่อย” นางหันหน้าหนีเขา

        “ก็เจ้าแสดงตัวเป็นเจ้าของข้าแบบนั้น ข้าจะอดได้อย่างไร?”

        “เปล่านะ แค่..จินอวี้หยูน่ารำคาญเกินไปต่างหาก ข้าเลยเผลอพูดจาเพ้อเจ้อ”อีกอย่างถ้านางไม่ได้ถูกมองหยามเหยียดเช่นนั้นก็คงไม่โต้ตอบถึงขั้นแสดงตัวเป็นเจ้าของสวีจ้าวหรงหรอก

        “ถึงเจ้าว่าไม่ แต่ข้าจะเป็นของเจ้า”ไม่ว่าเปล่าเขาโน้มตัวลงมาแล้วทาบทับริมฝีปากอีกฝ่ายชั่วครู่ก่อนจะผละออก“เจ้ารออีกหน่อย ข้าจะพาเจ้าออกเดินทางไปทั่วหล้าอย่างที่เจ้าต้องการ”

        “อืม” ลู่อิงหมิงเอ่ยเบาๆ ในลำคอเหมือนแสดงว่าได้ยินแล้วแต่ไม่ได้หมายถึงตอบรับหรือปฏิเสธ

        ฝ่ายสวีจ้าวหรงก้มมองคนที่เขารั้งให้มานั่งบนตักสายตาของหญิงสาวมีอะไรในใจเขารู้ว่านางมีบางสิ่งปิดบังเขาทุกครั้งที่เขาเอ่ยอะไรเกี่ยวกับอนาคตนางจะมีท่าทางเช่นนี้ท่าทางตัดพ้อหรือสลดใจเสมอๆ

        ‘คล้ายว่าเราไม่สามารถอยู่ด้วยกัน’