บัญชี​แค้น...เกมล่าสวาท

ตอนที่ 13 เฉลย​

    ภาพตรงหน้าคือเรือนร่างขาวผ่อง​ที่สั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บและหวาดกลัว เธอเหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีดำสองชิ้นที่ปิดบังจุดสงวนไว้ หน้าอกอวบอิ่มเธอกระเพื่อมแรงจนแทบจะทะลักออกมาจากบราและเรียวขาขาวเนียนก็เต็มไปด้วยรอยแดงจากการดิ้นรน

    ตั้มกวาดสายตามองผลงานของตัวเองด้วยแววตาหื่นกระหายและพึงพอใจ เขามองเธอราวกับเสือที่กำลังพิจารณาเหยื่ออันโอชะที่ถูกปลอกเปลือก

    ความหยิ่งยโสของลูกคุณหนูมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่หวาดกลัวสุดขีด นัตตี้สะอื้นไห้ตัวโยน เสียงของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

    “ฮึก...พอเถอะ...ฉันขอร้อง…” 

    เสียงของเธอแ๶่๥เบาและสั่นเครือ 

    “อย่าทำฉันเลย...ฉันกลัวแล้ว...นายอยากได้อะไรเอาไปให้หมดเลย...แต่พอเถอะนะ…”

    ตั้มมองดูอาการจำนนของเธอแล้วแสยะยิ้ม

    ความคิดในใจตั้ม

    “ในที่สุด...หน้ากากนางพญาก็หลุดออกสักที เหลือแค่ผู้หญิงขี้ขลาดคนหนึ่งสินะ ได้เวลาเผชิญหน้าความจริงกันแล้วนัตตี้”

    ตั้มเอื้อมมือไปด้านหลังศีรษะของเธอ แล้วกระชากปมผ้าปิดตาออก

    “พรึ่บ!”

    นัตตี้กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส แสงสลัวในโกดังทำให้เธอต้องหยีตา น้ำตาที่เอ่อล้นทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่เมื่อสายตาเริ่มชิน เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองบุรุษเพศที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า

    “ก...แก…”

    นัตตี้เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มนั้นชัดเจน 

   “การ์ดที่ร้าน…” 

   เธอจำได้ทันที นี่คือผู้ชายที่เธอสั่งให้บอดี้การ์ดซ้อมเมื่อไม่กี่วันก่อน

    “นาย...นายทำแบบนี้เพราะเ๱ื่๵๹คืนนั้นใช่ไหม…” 

    นัตตี้พูดด้วยความหวาดกลัว 

    “ฉันขอโทษ...ฮือออ...ฉันขอโทษที่ให้คนต่อยนาย ฉันผิดไปแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันจะจ่ายค่าเสียหาย​ให้ นายอยากได้กี่ล้านบอกมาเลย…”

    ตั้มยืนนิ่ง สีหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่าขนลุก เขาค่อย ๆ โน้มหน้าลงมาจนระดับสายตาตรงกัน

    “เ๱ื่๵๹นั้นเธอก็ผิด…” 

    ตั้มพูดด้วยน้ำเสียงเย็น๾ะเ๾ื๵๠ 

    “แต่มันมีเ๱ื่๵๹ที่เธอทำเลวระยำไว้มากกว่านั้นเยอะ...จำไม่ได้หรือไง?”

    นัตตี้ชะงัก ร้องไห้สะอึกสะอื้น 

    “ระ...เ๱ื่๵๹อะไร? ฉันไม่เคยทำอะไรนายมาก่อนนะ เราเพิ่งเคยเจอกัน…”

    “ความจำสั้นจริงนะ…” 

    ตั้มแววตาเปลี่ยนเป็๲แข็งกร้าว 

    “ลองนึกดูดี ๆ สิ...เมื่อ 8 ปีก่อน...คืนฝนตก... รถแท็กซี่…และอุบัติเหตุ​”

    คำใบ้นั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางแสกหน้าของนัตตี้

    ดวงตาที่แดงช้ำของเธอเบิกโพลง ร่างกายแข็งทื่อ ความทรงจำอันเลือนรางในอดีตค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา…

    นัตตี้จ้องมองใบหน้าของตั้มอีกครั้งอย่างพินิจพิเคราะห์ แม้รูปร่างตรงหน้าจะกำยำล่ำสันผิดกับคนขับแท็กซี่ผอมแห้งในวันวานราวกับคนละคน แต่โครงหน้าและแววตาคู่นั้น...มันคือคนคนเดียวกัน

    “มะ...ไม่จริง…” 

    นัตตี้หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก 

    “แก...แกคือ...แท็กซี่คนนั้น…”

    ความกลัวที่เธอมีต่อเขาทวีคูณขึ้นเป็๲ร้อยเท่า 

    ตั้มยิ้ม...เป็๲รอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่นัตตี้เคยเห็น

    “ใช่...กูเอง นึกว่าจะลืมกันไปแล้วซะอีก…”