“อิคคิวลูกเดี๋ยวแม่ต้องไปส่งงานแล้วนะลูกลูกอยู่คนเดียวได้ไหมครับ”หญิงสาวอายุประมาณสามสิบต้นๆเปิดประตูเข้ามาในห้องของอิคคิวผู้เป็บุตรชายอย่างระมัดระวังก่อนจะบอกกับลูกชายว่าตนต้องไปทำงานแต่ก็ยังอดห่วงลูกชายเพียงคนเดียวที่เป็โรคแพ้แสงแดดขั้นรุนแรงอย่างอิคคิวไม่ได้
“อยู่ได้ครับแม่ มีเหตุด่วนให้กดโทรออกฉุนเฉินที่หมายเลขหนึ่งแล้วแม่จะรีบกลับมาแต่ถ้าเป็เหตุการณ์ร้ายแรงกว่าให้กดหมายเลขฉุนเฉินที่หมายเลขเก้าแล้วหน่วยกู้ภัยจะมาทันทีรับทราบครับ”อิคคิวเด็กหนุ่มอายุสิบหกปีที่ชีวิตต้องทนอยู่แต่ในห้องสีเหลี่ยมที่มืดมิดเพราะต้นเป็โรคแพ้แสงขั้นรุนแรงไม่สามารถออกไปเจอแสงข้างนอกได้ตอบกลับมาเพราะนั้นเป็ประโยคที่แม่องเขามักจะพูดทุกครั้งที่ต้องเดินทางออกไปไหนข้างนอกแล้วต้องทิ้งให้เขาอยู่ที่บ้านเพียงลำพัง
อิคคิวกับแม่อยู่ด้วยกันเพียงสองคนแม่ลูกเพราะพ่อแท้ๆนั้นเสียไปนานแล้วก่อนที่อิคคิวจะจำความได้เสียอีกแรกๆแม่ของตนก็ส่งให้เขาไปเรียนหนังสือร่วมกับคนอื่นๆแต่เพราะโรคที่ตนเป็อยู่ทำให้ไม่สามารถไปเรียนร่วมกับคนอื่นๆได้เพราะทุกครั้งที่ตนต้องเดินทางออกไปข้างน้อง เขาจะต้องแต่งตัวมิดชิด ปิดหน้าปิดตาจนเป็ที่สนใจและรังเกียจของคนรอบข้าง แม่ของเขาจึงตัดสินใจให้เขาเรียนหนังสือที่บ้านโดยจะมีครูพิเศษมาสอนให้และเขาก็ค่อยไปสอบเทียบวัดระดับความรู้เอาซึ่งตอนนี้เข้าก็สอบเทียบได้จนขึ้นชั้นมัธยมปลายเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
แต่สิ่งที่อิคคิวชอบมากที่สุดคือคอมพิวเตอร์และวิทยาศาสตร์เพราะตลอดเวลาที่เขาไม่สามารถเดินทางออกไปไหนได้ คอมพิวเตอร์เพียงเครื่องเดียวที่เขามีคือเพื่อนที่เขาสามารถอยู่ด้วยได้ส่วนทางด้านวิทยาศาสตร์เนื่องจากเขา้าจะหาทางรักษาโรคที่ตนเองเป็อยู่ให้หายขาดเขาจึงเริ่มศึกษาเื่ราวเ่าั้แต่ก็ยังไม่สามารถหาวิธีการแก้ไขได้แม้แต่น้อย แต่เขาก็รู้วิธีการที่จะอยู่กับโรคที่เขาเป็อยู่อย่างไรมากขึ้น
ทำให้ถึงแม้อิคคิวจะเป็โรคแพ้แสงไม่สามารถออกไปไหนได้ ทำให้เขาไม่มีเพื่อนที่ไหนแต่เขาก็ยังคงร่าเริงสดใสสมวัยเหมือนเช่นเด็กทั่วๆไป
“แม่ครับ”ก่อนที่แม่ของเขาจะปิดประตูอิคคิวก็ได้เรียกเอาไว้
“ขากลับแม่ซื้อขนมมาฝากผมด้วยนะครับ”อิคคิวบอกด้วยท่าทางเขินอาย
“เดี๋ยวก็อ้วนหรอกเ้าตัวแสบดูสินี่พุงเริ่มมีแล้วนะ” แม่ของอิคคิวเดินเข้ามาหาลูกชายที่นั่งอยู่หน้าคอมก่อนจะลูบหัวเสร็จแล้วก็ไปลูบพุงน้อยๆที่เริ่มจะนูนขึ้นมาหน่อยๆ
“แหะ...แหะ”เมื่อเห็นดังนั้นอิคคิวก็ถึงกับหัวเราะแหะแหะออกมา
“ได้จร้าแต่ทานแล้วต้องออกกำลังกายด้วยนา”แม่ของอิคคิวลูบผมลูกชายก่อนจะยิ้มออกมาอย่างใจดีและรับปากว่าจะซื้อขนมมาให้ตามที่อิคคิวขอก่อนจะขอตัวไปส่งงาน
แม่ของอิคคิวทำงานเป็นักเขียนทำให้เธอสามารถที่จะอยู่คอยดูแลและเป็เพื่อนกับลูกชายได้จะมีบ้างเวลาที่ต้องไปส่งงานหรือบรีฟงานจากทางสำนักพิมพ์เหมือนเช่นวันนี้ที่เธอจะต้องนำต้นฉบับไปส่งให้ที่สำนักพิมพ์ทำให้วันนี้อิคคิวต้องอยู่บ้านคนเดียว
“ต้องอยู่บ้านคนเดียวอีกแล้วล่ะเ้า”อิคคิวหันไปพูดกับคอมพิวเตอร์คู่ใจของตนเอง
ก่อนจะเริ่มเข้าโปรแกรมเกมส์เกมส์หนึ่งที่ทำให้เขาสามารถเข้าไปพูดคุยกับคนในเกมส์ได้และเขาก็จะได้เรียนรู้วิธีการต่อสู้ต่างๆได้จากในเกมส์ เกมส์นั้นก็คือเกมส์ Dark war เป็เกมส์การต่อสู้ในโลกของมาเฟียที่มีภาระกิจมากมายให้เขาต้องฝ่าฟันและในเกมส์นี้เขาก็ได้รู้จักกับเพื่อนที่สนิทกันในเกมส์ถึงสองคนแต่เขาก็ไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงหรือแม้แต่ชื่อจริงๆของพวกเขาเ่าั้เพราะในเกมส์เราจะใช้ฉายาในการเล่นกันและฉายาของเขาคือ...เคคิว
“หวัดดีเราเคคิวจะเริ่มเล่นเกมส์กันเลยไหม”เมื่อเข้าเกมส์ได้อิคคิวก็ทักทายเพื่อนร่วมทีมของตนทันที
“หวัดดีเคคิวเราเรนโบว์เดี๋ยวรออาโนก่อนนะนั้นไงมาแล้ว” เพื่อนในเกมส์ของอิคคิวคนแรกทักกลับมาก่อนจะบอกให้รอเพื่อนอีกคนของตนก่อนและไม่ช้าเพื่อนที่ว่าก็มาทันที
“หวัดดีเคคิว เรนโบว์ อาโนมาแล้วววว”
“ช้าตลอดเลยนะอาโนฉันกับเคคิวมารอตั้งนานแล้วนะ” เรนโบว์พิมพ์ต่อว่าอาโนทันที
“อย่าทะเลาะกันเลย พวกนายสองคนชอบทะเลาะกันตลอดเลยนะไปทำภารกิจกันเถอะ” อิคคิวต้องห้ามทัพก่อนที่าคีย์บอร์ดจะเริ่มขึ้นเสียก่อน
“วันนี้เป็ภารกิจพิทักษ์เพชรรัสเซียแต่ภารกิจนี้ต้องเล่นถึงห้าคนเราต้องหาคนมาเพิ่มอีกสองคนนะ”เรนโบว์พิมพ์บอก
“เดี๋ยวฉันไปชวนผังอี้ กับเสี่ยวถังก่อน”อาโนอาสาไปหาสมาชิกมาเพิ่ม
“ทำไมใช้ชื่อในเกมส์ซะจีนเลย”เรนโบว์อดถามไม่ได้เมื่อได้ยินชื่อของเพื่อนสองคนของอาโนที่ฉายาที่ใช้เป็ชื่อจีน
“ไอ้สองคนนี้มันชอบดูหนังจีนมันก็เลยใช้ชื่อจีนกันเป็เพื่อนข้างบ้านของเราเอง เดี๋ยวไปตามพวกมันก่อนนะ” ว่าจบอาโนก็หายไปสักพักใหญ่ๆก่อนจะกลับมาพร้อมกับอีกสองคนที่ล็อคอินเข้าเกมส์มาอยู่ทีมเดียวกับตนเช่นกัน
“สมาชิกพร้อมแล้วก็ไปกันเลย”
หลังจากสมาชิกพร้อมแล้วเกมส์ก็เริ่มต้นขึ้นทันทีโดยเกมส์เริ่มต้นด้วยการที่พวกเขาทั้งห้าคนจะต้องกดยืนยันเพื่อรับภารกิจและเลือกทีมเดียวกันหลังจากนั้นตัวละครในเกมส์ซึ่งเป็ตัวแทนของทั้งห้าคนก็เริ่มออกวิ่งไปยังฐานทัพที่เพชรรัสเชียซึ่งเป็ภารกิจที่พวกเขาต้องปกป้องนั้นถูกเก็บซ่อนไว้
“นายมากับฉันเคคิวส่วนอาโนกับพวกนายสองคนอ้อมไปทางด้านหลัง” เรนโบว์สั่งความตอนนี้พวกเขาทั้งห้าคนเปิดเสียงในเกมส์แล้ว ทำให้พวกเขาทั้งห้าคนสามารถพูดจาสื่อสารกันได้ไม่ต้องคอยพิมพ์เหมือนตอนก่อนเล่นเกมส์
“เคคิวตามฉันมา”เมื่อคุยกันในเกมส์ทำให้รู้ว่าเรนโบว์นั้นเป็ผู้เล่นผู้หญิงเพียงคนเดียวในทีมแต่เธอกับมีความฉลาดภารกิจที่ผ่านๆมาก็ได้เรนโบว์นี่แหละเป็คนวางแผนการเล่นจนทำให้พวกเขาเอาชนะภารกิจนั้นๆมาได้
หลังจากทั้งห้าคนแบ่งทีมเพื่อประจำที่เตรียมรับมือกับศัตรูฝ่ายตรงข้ามแล้วสักพักศัตรูของพวกเขาก็เริ่มเข้ามา ตัวละครฝ่ายศัตรูจะอยู่ในรูปของชายชุดดำเป็ตัวแทนของพวกมาเฟียที่ต้องมาขโมยเพชรรัสเซียที่พวกเขาทั้งห้าคนจะต้องพิทักษ์รักษาไว้ไม่ให้พวกมันสามารถขโมยไปได้เกมส์ดำเนินต่อไปอย่างสนุกสนานทั้งสองฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างสนุกสนานแต่ในที่สุดพวกของอิคคิวก็สามารถเอาชนะภารกิจปกป้องเพชรรัสเซียจากเหล่ามาเฟียฝ่ายตรงข้ามเ่าั้ได้
“ไชโย...เยส” เสียงของอิคคิว
“ชนะแล้วโว๊ย สนุกเป็บ้าเลย” เสียงของอาโน
“ไว้มาเล่นด้วยกันอีกนะพวกนาย”เสียงของผังอี้
แล้วทั้งหมดก็ล็อคเอ้าออกจากเกมส์
913
![[นิยายแปลเกาหลี] ขอที ผมคนนี้อยากหนีจากบทพระรอง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1687765288_24758356.webp)
