หลังจากเดินผ่านเนินเขามาได้สองลูก ทั้งสองก็มาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน เสียงจอแจหยอกล้อดังแว่วมา จากนั้นจึงเห็นกลุ่มชาวบ้าน ชักแถวเดินตามกันมารวมหกคน เห็นมีแต่เด็กเล็กไปจนถึงวัยชรา แต่น่าแปลกใจกลับไม่เห็นชายวัยฉกรรจ์แม้แต่คนเดียว
หม่าเหลียงยิ่งมองยิ่งสงสัย แต่ละคนคลุมผ้าและคาดศีรษะด้วยผ้าเหลือง
"อืม.ถ้าหากโกนหัวสักหน่อย นี่มัน.แก๊งแครอทชัดๆ" พรานหนุ่มตั้งข้อสังเกตุ
"เฒ่าเจิง กลับมาแล้วเรอะ ไหนว่านอกจากตัดฟืนแล้ว ยังจะเข้าป่าไปเก็บสมุนไพรมาขาย" พ่อเฒ่าวัยดึกเดินสวนทางมา เอ่ยปากทักทาย
"แฮะๆ.พอดีพบพ่อหนุ่มคนนี้ ถูกสัตว์ป่าทำร้ายาเ็มา ข้าก็เลยจะพาเขา ไปรักษาที่ในเมืองน่ะ" ชายชราตอบฉะฉาน
"แหม.แย่จัง ไปโดนสัตว์อะไร? ทำร้ายมาล่ะ พ่อหนุ่ม" หญิงชราสอบถามด้วยความห่วงใย
หม่าเหลียงไม่ทันได้ตอบ ก็ถูกเด็กน้อยวัย 6 ขวบที่กำลังซน ไม่รู้ว่าคันมือหรืออย่างไร จู่ๆมากระชากก้านธนู ที่ปักอยู่กลางหลังอย่างแรง
จนเขาร้องโอ๊ค..เ็ปจนน้ำตาไหลพราก จึงพลั้งมือผลักเด็กน้อย จนล้มคว่ำคะมำหงาย ร้องไห้งอแงเสียงดังลั่น
"มึงทำอะไรลูกกู" แม่ของเด็กน้อย รีบคว้าตัวลูกชายเข้ามาปลอบโยน
"ไอ้คนใจทราม กล้ารังแกเด็ก" หญิงวัยกลางคนร้องด่า
จากนั้นด้ามจอบไม้คราดสารพัดอุปกรณ์ทำการเกษตร ต่างประเคนทุบตีชายแปลกหน้าอย่างดุดัน จนหัวแตกหน้าตาบวมปูด ครั้นรุมตีจนสาแก่ใจแล้ว จึงจากไปพร้อมด้วยเสียงก่นด่าสาปแช่ง
หม่าเหลียงสะอึกสะอื้น นอนคุดคู้จมเท้าเหมือนหมาเน่า
"เค้าทำอะไรผิด ฮือๆ"
เฒ่าเฟิงนิ่งคิดตรึกตรองอยู่เงียบๆ หากให้ครอบครัวเฒ่าหัวช่วยกันจับกุมตัวมันในตอนนี้ ก็นับว่าเป็จังหวะที่พอเหมาะพอเจาะ แต่ว่าพวกเรามีแต่เด็กกับคนแก่ หากมันสู้ตายขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะเอาอยู่หรือเปล่า? โบราณว่าไว้อย่าไล่เสือาเ็ อย่าตีหมาจนตรอก
เราควรจะรอบคอบและใจเย็นอีกนิด เมื่อตัดสินใจได้แล้ว จึงกล่าวว่า
"เอาน่า.พ่อหนุ่มหยุดร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวลุงพาไปทายาที่บ้าน" เฒ่าเฟิงปลอบโยน แล้วช่วยประคับประคองชายหนุ่มลุกขึ้น
ต้นโหยวไช่ฮวากำลังผลัดใบ ดอกสีเหลืองที่บานสะพรั่งก่อนหน้านี้ ตกหล่นลงพื้นให้เห็นอยู่เกลื่อนกลาด ทำให้ผืนดินราวกับถูกปูด้วยพรมสีเหลืองอร่าม ครั้นมองเข้าไปในหมู่บ้าน บนหลังคาล้วนปักธงเหลือง ลงอักขระเลขยันต์ยึกยืออ่านไม่ออก
"ฮื้อฮือ.นี่มันหมู่บ้านเสื้อเหลืองนี่หว่า" หม่าเหลียงมองหน้าตาแก่ ด้วยสายตาหวาดระแวง
'แย่ล่ะซิ.ไอ้เวรนี่ชักเริ่มไม่ไว้ใจเราแล้ว' เฒ่าเฟิงจึงพูดแก้ต่างด้วยไหวพริบ
"โฮ๊ะๆ.ใช่ซะที่ไหนล่ะ! ตอนนี้ย่างเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ใกล้เทศกาลไหว้พระจันทร์ ชาวบ้านกำลังถือศีลกินเจ พ่อหนุ่มนี่.ไม่รู้เื่อะไรเล๊ย"
"อ๋อ.ที่แท้ก็กินเจ" ชายหนุ่มปาดเหงื่อผ่อนคลายลง
เฒ่าเฟิงนึกกระหยิ่มที่สามารถลวงหม่าเหลียงได้สำเร็จ อีกประเดี๋ยวพอเข้าหมู่บ้านแล้ว ค่อยให้พวกเราจับตัวมันมัดไว้ แล้วค่อยส่งให้พระแม่จัดการ แค่นี้เราก็จะได้เงินรางวัลก้อนโต
"นี่ลุง ผมบอกตรงๆเลยนะ ที่ผมได้รับาเ็ก็เพราะหนีพวกกบฎผ้าเหลืองมา"
"โอ้วว.ที่แท้เป็อย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องกลัวนะพ่อหนุ่ม หมู่บ้านของเรานับถือเ้าแม่กวนอิม รับรองว่าพวกเราเป็คนดีกันทุกคน โดยเฉพาะลุง ฮี่ๆ.." ตาแก่แสยะยิ้มโชว์ฟันเหลืองอ๋อย น้ำลายไหลยืดเมื่อนึกถึงเงินแท่งก้อนโต
"แหม.ลุงการันตีแบบนี้ ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย" ชายหนุ่มกล่าวพลางเข้ามาโอบคอกระซิบว่า
"นี่.ลุงรู้ไม๊ เมื่อกี้ผมกลัวจนเยี่ยวเล็ดเลย" หม่าเหลียงหันซ้ายแลขวาแล้วกล่าวต่ออีกว่า "ว่าแต่ทางเข้าหมู่บ้าน ผู้คนค่อนข้างพลุกพล่าน ผมปวดเยี่ยวเหลือเกิน อยากแอบฉี่ข้างทาง ลุงช่วยยืนบังให้ผมหน่อยนะ ผมขอร้องล่ะ" พรานหนุ่มยกมือไหว้
ตาเฒ่าได้ฟังถึงกับหัวเราะก๊ากออกมา
"ได้สิ.ได้ๆ เอาตรงไหนดีล่ะ?"
"ทางนี้ลุง.ตามมา" หม่าเหลียงโอบไหล่ลุงมาข้างทาง ครั้นกวาดสายตาไม่เห็นใครอยู่ใกล้ๆ จึงคว้าคอตาแก่ออกแรงบีบอย่างแรง
"อ๊อกๆ.มึงจะทำอะไรกู" เฒ่าเฟิงอึกอักหายใจไม่ทั่วท้อง พยายามร้องให้คนช่วย
แต่ไม่ทันซะแล้ว เมื่อชายหนุ่มล็อคคอจนแน่นแล้วบิดอย่างแรง
"กร๊อบ"
เฒ่าเฟิงคอหักตายทันที หม่าเหลืองกระตุกผ้าคาดศีรษะออก แล้วผลักร่างไร้ิญญาลงข้างทาง
"ไอ้แก่ มึงคิดว่ากูปัญญานิ่มหรือไง ถึงดูมึงไม่ออก กูรู้ั้แ่แรกแล้ว.ว่ามึงเป็พวกเดียวกับโจรโพกผ้าเหลือง"
เป็เพราะเขาเห็นประกายเงินในแววตาของเฒ่าเฟิง ซึ่งเป็ประกายตาแบบเดียวกันกับ เ้าของค่ายมวยและสาวโคมเขียวในชีวิตก่อน ที่หลอกเขาจนสิ้นเนื้อประดาตัว จากนั้นจึงคาดผ้าเหลืองแล้วเดินเข้าหมู่บ้าน
หมู่บ้านแห่งนี้มีราวสามสิบหลังคาเรือน มีคนอาศัยอยู่ราวหนึ่งร้อยคนเศษ ตอนนี้เป็เวลาเช้าตรู่ ชาวบ้านจึงออกไปทำไร่กันหมด ผู้คนจึงบางตายิ่งนัก
"เอ.มีแต่คนแก่อยู่เฝ้าเรือน อืม.เข้าไปสอบถามร้านขายโจ๊กตรงนั้นดีกว่า"
ร้านเล็กๆโกโรโกโส มีสองตายายกำลังเปิดร้านอยู่พอดี หม่าเหลียงเข้าไปสั่งโจ๊กมากินสองชามใหญ่ หลังจากบอกเล่าเก้าสิบ ตาใจดีจึงรับอาสาหาเกวียนไปส่งหม่าเหลียงเข้าเมือง
เนื่องจากที่นี่ไม่มีหมอประจำหมู่บ้าน เมืองข้างหน้านี้คืออันเหียงอยู่ในมณฑลจี้โจว เลยไปอีกหน่อยคืออันห้อก้วนหรือกิล๊กกุ๋น ฐานที่มั่นของเตียวก๊กหัวหน้ากบฎผ้าเหลือง
"พ่อหนุ่ม ถึงประตูเมืองแล้ว.รีบเข้าไปเถอะ ในเมืองมีโรงหมออยู่ ถามใครๆก็รู้ ลุงกลับก่อนนะ"
หลังจากจ่ายเงินกันเรียบร้อย หม่าเหลียงจึงตรงเข้าเมืองด้วยใจประหวั่นพรั่นพรึง
"ซวยจริงๆ.ดันมาอยู่ในดงตีนของพวกมันจนได้ คงจะเป็เพราะเ้าม้าเหลืองตัวนั้น ตอนที่เราหมดสติไป เ้าเดรัจฉานนั่นจึงกลับบ้านที่มันเคยอยู่" เขาคาดเดาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
164
