ขณะนี้ตัวของโอดินแทบจะทำอะไรไม่ถูก สมองของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบปะทุออกมาจากอก
ความสับสนอันมืดมนดุจพายุพัดกระหน่ำอยู่ในจิตใจดั่งระลอกคลื่นที่โหมซัด ความพลุ่งพล่านของจิติญญาที่กำลังปั่นป่วนจนควบคุมไม่อยู่ ทั้งหมดล้วนร้อยเรียงเป็พายุอารมณ์ที่ไม่อาจบรรยายได้ชัดเจน
เพราะสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน มันราวกับเป็คำกล่าวในความฝัน เป็เพียงเสียงกระซิบของลมเหนือที่พัดผ่านร่างกายที่ไร้น้ำหนักไปในห้วงแห่งความฝันอันไร้ที่สิ้นสุด แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันคือความจริงที่ทรงพลังเกินกว่าจิตสำนึกจะรับไหว
“มะ.. มันเป็เื่จริง?”
โอดินพึมพำออกมาในลำคออย่างไม่แน่ใจ เขาไม่กล้าจะถามย้ำ หรือขอให้มีการกล่าวซ้ำ เพราะกลัวว่าหากคำตอบคือใช่ มันจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล แต่หากคำตอบคือไม่ สิ่งที่เขาััอยู่ตรงนี้อาจไม่ต่างอะไรไปจากเงามายาที่กำลังจะสลายหายไป
ในตอนนั้นเอง การูด้าก็เปล่งเสียงหัวเราะดังก้องทั่วห้วงมิติ พลังของเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจและแรงดึงดูดอันมหาศาลที่กดทับสติของสิ่งมีชีวิตให้อยู่ในอำนาจของมันโดยปราศจากการบังคับด้วยกำลัง
【ใช่ ฟังไม่ผิดหรอกเด็กน้อย แล้วก็ตามชื่อของมันเลย ข้าอยากจะให้เ้ามาเป็ผู้สืบทอดบัลลังก์แห่งหายนะและการพิพากษา】
【ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ข้าได้เฝ้ามองสิ่งมีชีวิตมากมายที่อาศัยอยู่ในดินแดนทรินิตี้เซเว่น】
【ทุกการกระทำ ทุกความคิด ล้วนไหลผ่านเข้ามาในตัวของข้า ทว่าพวกเขาไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ บางคนมีความกระหายและแสวงหาในพลังอำนาจ บางคนอยากทำลายล้าง สังหารผู้คนมากมายเพื่อสนองตัณหาในใจ แต่พวกเขาไม่เข้าตาของข้า】
โอดินที่ฟังอยู่ชะงักงัน แววตาเบิกกว้างเมื่อเสียงของการูด้าเอ่ยชื่อของเขาออกมา
【กระทั่งข้าได้มาพบเจอกับเ้า】
เสียงนั้นเยือกเย็นแต่ทรงพลัง มันไม่ได้แฝงไว้ด้วยการประจบ แต่กลับสะท้อนความชื่นชมอย่างแท้จริง
【เ้านั้นแตกต่าง เด็กน้อย เ้าหลงใหลในพลังอำนาจแห่งเวทมนตร์ ศึกษาพวกมันจนแตกฉาน ทั้งการแปรธาตุ การควบคุม หรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับพลัง เ้าทุ่มเทไม่ใช่เพราะอยากได้เพียงอำนาจ แต่เพราะเ้า้าเข้าใจมันอย่างแท้จริง】
【เ้านั้นแข็งแกร่ง เป็ผู้ที่มีพร์แห่งยุค มีทั้งความเด็ดขาด ความรู้สึก และความมุ่งมั่นที่หลอมรวมเป็หนึ่งเดียว】
【กระทั่งจนถึงจุดหนึ่งที่เ้ารู้สึกว่าทุกสิ่งยังไม่เพียงพอ นั่นแหละคือจุดไคลแมกซ์ที่ทำให้ข้าต้องติดตามมองดูเ้าอย่างกระชั้นชิด】
【เ้าเริ่มเข้าสู่เส้นทางที่ไม่หวนกลับ เริ่มศึกษาแกนกลางของอาณาจักรต้นกำเนิดของเผ่าพันธุ์อื่นๆ ไม่มีความเมตตา ไม่มีความปราณี ทุกสิ่งทุกอย่างที่เ้ากระทำล้วนมีเป้าหมาย เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับเผ่าพันธุ์มนุษย์ เพื่อปกป้องสิ่งที่อ่อนแอกว่า】
【เส้นทางแห่งหายนะ นั่นแหละคือสิ่งที่เ้าได้กระทำลงไปเกือบครึ่งชีวิตโดยไม่รู้ตัว】
【ทว่าเ้ากลับถูกทรยศ.. หักหลังจากความเชื่อใจอันบริสุทธิ์ ถูกอาจารย์ของตนปิดผนึกและตกอยู่ในห้วงอันดำมืดนับสามพันปี…】
【กระทั่งในคำพูดสุดท้ายที่เ้าได้ถูกปลดผนึกออกมาจากโซเฟีย.. บอกตรงๆว่าข้าชอบมันมากที่สุด】
เสียงของพระเ้าโบราณค่อยๆเปลี่ยนไป กลายเป็น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ทั้งตื่นเต้น ทั้งรื่นรมย์ ทั้งคาดหวัง
【ไม่มีอะไรโง่เขลาเท่าการเอาชีวิตไปเสี่ยงกับเื่ที่ไม่ใช่ของตนเอง ข้าต้องรอดก่อนผู้อื่นถึงจะมีอยู่ได้】
【คนที่ให้ความสำคัญกับความยุติธรรมหรือคุณธรรมก็มีอยู่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่จะดำรงอยู่ได้ในโลกแห่งการวิวัฒน์ ถ้าต้องมีคนมาสังเวยชีวิตให้กับสิ่งนั้นละก็ อุดมการณ์ที่ว่านั่น ไม่มีเสียยังจะดีกว่า】
【ข้าต้องมีความสุขก่อน ผู้อื่นถึงจะมีความสุขได้ เพราะฉะนั้น สิ่งที่ต้องมาก่อนเสมอ.. ก็คือตัวของข้าเอง】
【สิ่งนี่แหละคือการตัดสินใจขั้นสุดท้ายของข้า เพื่อที่จะทำให้เ้ากลายมาเป็ผู้สืบทอดหนึ่งในพระเ้าโบราณทั้งเจ็ดเช่นข้า】
โอดินยืนเงียบงันอยู่กลางมวลเมฆสีทองที่เรืองรองล้อมรอบ ดวงตาของเขาสั่นไหวรุนแรง หัวใจเต้นระรัว ความคิดขัดแย้งในใจมากมายะเิขึ้นภายในหัว ราวกับมีเสียงนับร้อยที่กำลังกู่ร้องพร้อมกัน
การจะเป็ผู้สืบทอดของพระเ้าโบราณไม่ใช่สิ่งที่ผู้ใดคาดคิดได้
ไม่ใช่สิ่งที่กระทั่งเทพอสูรระดับ 10 ขั้น 10 จะบังอาจคิดฝันถึง และตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับโอกาสนั้นจริงๆ
เสียงของการูด้าดังขึ้นอีกครั้ง ปิดท้ายด้วยถ้อยคำที่ทรงพลังที่สุดที่เขาเคยได้ยินในชีวิต
【เด็กน้อย.. พร้อมหรือยังละ พร้อมที่จะกลับไปยังจุดเริ่มต้นเพื่อฝึกฝนและออกอาละวาดอีกครั้ง】
【นำพลังของข้าไปทำทุกสิ่งที่ตนเอง้า ปรับเปลี่ยนเส้นทางและโชคชะตาของตนเอง】
【ก้าวล้ำให้เหนือยิ่งกว่าผู้วิวัฒน์ระดับ 10 อยู่เหนือยิ่งกว่าเฟิงซิ่ว ก้าวสู่ระดับขั้นของเทพเ้า กระทั่งมาสืบทอดบัลลังก์ของข้า!】
หัวใจของโอดินะเิออกในวินาทีนั้น ความลังเลทั้งหมดถูกกลืนหายไปในแสงสว่างอันร้อนแรง
“ข้ายอมรับ!”
รอยยิ้มที่ไม่เคยปรากฏมาั้แ่ถูกทรยศในอดีตค่อยๆผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาช้าๆ
นี่คือจุดเริ่มต้นใหม่ จุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่จะไม่ยอมเป็เหยื่ออีกต่อไป แต่จะกลายเป็พระเ้าแห่งการพิพากษาเองด้วยสองมือของเขา