อ่อ “ผลการสอบของเด็กคนนั้นเป็ไงบ้าง”
“ข้อสอบที่ส่งไป ไม่มีการส่งกลับมาเลยครับ” รัสรายงานตามจริง นี่เป็เื่ที่เขาไม่เข้าใจเลย เ้านายสั่งให้จัดทุกอย่างให้กับคุณณิชา โดยเฉพาะตำราเรียนและยังมีการจัดส่งข้อสอบจริงๆจากสถาบันการศึกษาที่เธอเคยเรียนไปให้เธอด้วย
“ได้แจ้งเธอไปหรือเปล่า”
“ครับ รวมถึงหนังสือรับรองการจบการศึกษาด้วยครับถ้าเธอสอบผ่าน”
“พี่รัสคงสงสัยและไม่เข้าใจสิ่งที่ผมทำลงไปใช่มั้ยครับ”
“ครับ...ขอโทษครับที่ต้องตอบตามจริง คุณไม่สนใจคุณณิชาั้แ่แรก แต่คุณก็เลือกที่จะเอาเธอไปกักขังไว้ที่เกาะ ถ้าเป็ผมคงปล่อยให้เธอมีชีวิตตามปกติให้เธอมีความรักกับผู้ชายคนอื่นและ...ปฎิเสธคุณ...อ๊ะ! เดี๋ยวนะครับ...เข้าใจแล้วครับ เ้านาย้าให้คุณณิชากับคุณเหนือสมุทรรักกันอย่างงั้นเหรอครับ”
“แล้วเด็กคนนั้นสามารถรักผู้ชายตาบอดได้หรือไม่”
“คุณควรได้เห็นคุณณิชานะครับ”
“พี่รัส เห็นผมเป็พวกหลงในรูปลักษณ์หน้าตาหรือครับ”
“แต่คุณภีมต้องมีใครสักคนที่เป็คู่ชีวิต แล้วทำไมผู้หญิงคนนั้นจะเป็คุณณิชาไม่ได้หรือครับ”
“ไม่มีทาง” เสียงและแววตาเปลี่ยนไปทันที “ผมยอมรับผู้หญิงทั้งโลก ยกเว้นผู้หญิงที่เป็ลูกของผู้ชายคนนั้น...” ปัง! ภีมะทุบโต๊ะเสียงสนั่นและเดินจากไปทันที เขาออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งความสงสัยไม่เข้าใจไว้กับรัส
“คุณเป็ยังไงบ้าง” ณรงค์หันไปมองทนายจงกลที่แวะเวียนคอยมาดูเขาเรื่อยๆ
“ลูกผมยังมีชีวิตอยู่ใช่มั้ย”
“แน่นอนครับ คุณชายไม่ใช่ฆาตกรแน่นอน เมื่อหนูณิชาอายุครบสิบเก้า เธอก็จะได้กลับมาหาคุณครับ” ณรงค์พยักหน้ารับ นั่นคือเหตุผลเดียวตอนนี้ที่ทำให้เขายังมีชีวิตอยู่ได้ แม้ส่วนลึกเขาเกิดความลังเล แววตาของภีมะเขาไม่มีทางลืมมันเลยทั้งสองครั้ง เวลาไม่ทำให้แววตาของภีมะที่มองเขาเปลี่ยนไปเลย เด็กคนนั้นยังจำเขาได้
“ลูกสาวผมเธอไม่รู้เื่อะไรด้วย”
“คุณพอจะบอกผมได้มั้ยครับว่าพวกคุณมีเื่อะไรกัน” ณรงค์ส่ายหน้าและเดินจากไป มันเป็ความลับอย่างงั้นเหรอ เปล่าเลย แต่มันเป็เื่ต่ำช้าที่พวกเขาควรรับกรรมที่ทำไว้ นักรบคุณโหดร้ายเกินไปแล้ว...
“ณิชา” เสียงที่คุ้นเคยที่ได้ยินตลอดปีกว่าที่ผ่านมา เหนือสมุทรทรุดตัวลงนั่งข้างณิชา “ทำไมถึงไม่ทำข้อสอบ”
“คนที่ชื่อภีมะ เป็ยังไงกัน” เหนือสมุทรแย้มยิ้มน้อยๆ “บอกตามความจริงคือหน้าตาเขาเป็แบบไหนฉันก็ไม่รู้หรอก ส่วนเสียงของเขาฉันก็ได้ยินเพียงไม่กี่ครั้ง ฉันรู้เพียงว่าเขาคือน้องชายของฉัน”
“ณิชาจะจำชื่อนี้ไว้ ณิชาเกลียดเขา เขามันเป็คนสารเลว”
จุ๊จุ๊ เหนือสมุทรทำเสียงเตือน “อย่าหยาบคาย มันไม่เหมาะกับณิชา”
“ถ้าณิชาได้ออกจากที่นี่ ณิชาจะแจ้งความค่ะ”
“กฎหมายของที่นี่ทำอะไรภีมะไม่ได้หรอก”
“ทำไมละคะ” คำถามนี้ไม่มีคำตอบใดๆ “ถ้าณิชาตั้งใจเรียน เมื่อเติบโตขึ้นในห้องเรียนจะมีกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองทายาทของตระกูล เหมือนที่ณิชาเองก็มีสิทธิ์ในเื่นี้ กระทำผิดเื่เดียวเท่านั้นที่จะเอาผิดกับภีมะได้...คือเขาต้องเป็ฆาตกร”
“กฎหมายนี้ไม่คุ้มครองพี่เหนือเหรอคะ”
“ฉันไม่ใช่ทายาท ฉันเป็แค่ลูกชายและพี่ชายเท่านั้น”
เฮ้ยยยย “ชีวิตแลกชีวิตอย่างงั้นสินะคะ...ถ้างั้นก็ช่างเถอะค่ะ ณิชาให้อภัยสิ่งที่คนที่ชื่อภีมะทำกับณิชา เพราะความชั่วร้ายของเขาก็มีส่วนที่ดีค่ะ”
เหนือสมุทรเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ “ได้รู้จักกับพี่เหนือที่แสนดีไงค่ะ” รอยยิ้มสว่างกระจ่างบนใบหน้าของพวกเขาเผยออกมาทันที
“แบบนี้พี่เหนือก็ไม่ได้รับการรักษาดวงตาสิคะ”
“ไม่ได้รักษาก็ไม่ใช่เหตุผล แต่อาจจะรักษาไม่ได้ก็ได้ ฉันตาบอดมาั้แ่กำเนิด มันเป็ความผิดปกติั้แ่ในครรภ์ คุณแม่ร่างกายไม่แข็งแรงนัก เลยทำให้การมอบชีวิตให้กับภีมะทำให้พวกเราเสียท่านไป” คุณคงต้องเลือกระหว่างแม่กับลูกครับ เสียงของหมอที่เขาเผอิญได้ยินในครั้งนั้น ความลับที่อยู่ในใจของเหนือสมุทร ยี่สิบเอ็ดปีที่ผ่านมาคือคำตอบของประโยคนั้น
เอ่อ “ณิชาเองก็เสียแม่ไปเช่นกัน ณิชาไม่เคยรู้จักแม่ ทำไมผู้หญิงของประเทศเราถึงมีร่างกายไม่แข็งแรงคะ”
“อย่างงั้นเหรอ” ควับ! ณิชาใเล็กน้อยที่จู่ๆก็ถูกชายที่ตนหลงรักในวัยฮอร์โมนว้าวุ่นโอบกอดไว้ ณิชาเกร็งนิ่งเพราะเป็ครั้งแรกของเธอ นอกจากพ่อของเธอแล้ว เธอไม่เคยแตะต้องตัวผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย
ตึก ตึก ตึก เสียงหัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้น นี่เป็การใกล้ชิดมากที่สุดเป็ครั้งแรกระหว่างเขากับเธอ ยามที่ใบหน้าเธอแนบที่แผ่นอกของเขากลิ่นกายเขาทำให้เธอรู้สึกสบายใจและสงบ
“ณิชาไม่เสียใจแล้วค่ะ”
“ฉันรู้ และฉันเองก็เช่นกัน...เราเป็ทีมเดียวกันแล้ว”
?
1K
