ทันทีที่กลับมาเหยียบกรุงเทพฯก็ถูกเพียงฟ้าบ่นใส่เสียยกใหญ่ ก็จะเื่อะไรเสียอีกล่ะเื่ที่เจนเนตรนอนร่วมเต็นท์กับปกป้องเห็นสีหน้าเกรี้ยวกราดราวกับแม่คนที่สองแบบนี้แสดงว่าดารินคงโทรมาฟ้องทุกเื่จนหมดสิ้น
เจนเนตรเปิดประตูก่อนจะลากกระเป๋าเข้าห้องของตัวเองซึ่งตามหลังมาคือยัยเพื่อนสนิท
“ก็บอกว่าไม่มีอะไรจริงๆจะให้พูดอีกกี่ครั้ง”
คนที่เดินทางมาเหนื่อยๆตรงไปหยิบน้ำเย็นๆ จากตู้เย็นมากรอกใส่ปากก่อนจะนั่งบนโซฟาตัวใหญ่พักหน่อย
“คนอย่างคุณปกป้องเนี่ยนะยอมปล่อยให้แกนอนกับเขาเฉยๆโดยไม่ทำอะไร”
“ก็นิดหน่อย”ปัดตอบอย่างเซ็งๆ พลางคิดถึงใบหน้ากวนบาทาของอีกฝ่ายทั้งที่ไม่ได้อยากนึกถึงสักนิด
“นิดหน่อย”แพรฟ้ากุมขมับ “ขั้นไหนยะ”
“แค่จูบ”
“แล้วที่แกมโนว่าเป็แฟนเขาล่ะด้วยเหตุผลแค่ว่า ไม่อยากให้ดารินรู้เื่ไอ้ผัวเฮงซวยของแก มันใช่เหตุผลไหม”
“รึแกอยากให้ยัยนั่นเอาเื่ของฉันไปบอกพ่อกับแม่”
เจนเนตรเอ่ยเสียงเรียบผิดกับแผลใจที่ถูกสะกิดอีกครั้งมันก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบอยู่ลึกๆ ไม่ใช่ยังรัก เธอเกลียดสามีเก่า เรียกได้ว่าแค้นเลยดีกว่า
ความรักที่เคยมีได้ตายจากหัวใจดวงน้อยไปนานแล้วไม่เหลือแม้เศษเสี้ยวเยื่อใยใดๆ ให้หวนระลึกถึง เพราะกันต์ธีไม่มีคุณสมบัติอะไรดีให้เธอคิดถึงสักนิดนอกจากความเลวระยำเท่านั้น
“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นแต่มันวิธีอื่นมากมายให้เลือก ไม่จำเป็ต้องเปลืองตัวขนาดนั้น”
เพียงฟ้ารู้ดีว่าคนอย่างปกป้องไม่ใช่สเปกของเจนเนตรด้วยนิสัยของเขาไม่เหมาะกับหญิงสาวสักนิด เพื่อนคนนี้ของเธอชอบคนที่ให้เกียรติไม่มือไม้ว่องไวเหมือนชายหนุ่ม
หากคิดจะมาทำลายกำแพงในใจของเจนเนตรบอกเลยว่ายากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นูเาเพราะที่ผ่านมาเจนเนตรได้ปิดตายหัวใจอย่างมิดชิด
แม้ว่าเจนเนตรจะบอกว่าชอบคนโน้นคนนี้มากมายก็ตามทว่าเพียงคบได้ไม่นานก็เขี่ยอีกฝ่ายทิ้งอย่างไร้เยื่อใยครั้นเพียงฟ้าเอ่ยถามหญิงสาวก็แค่บอกว่าเบื่อ
เพียงฟ้ารู้ดีว่าไม่ใช่แค่เบื่อทว่าเจนเนตรไม่เคยรักคนเ่าั้เลยต่างหาก
หากจะหาคนที่สามารถเข้ามารักษาแผลในใจของเจนเนตรให้หายสนิทคงมีเพียงผู้ชายนิสัยดีอย่างนิธิศเท่านั้นที่ทำได้
แต่ก็อย่างว่าแหละเจนเนตรยังไม่เปิดใจให้นิธิศ คงต้องรอให้เวลาเป็ตัวชี้วัดว่าชายหนุ่มสามารถทำลายกำแพงในหัวใจของเจนเนตรได้หรือเปล่า
“แค่จูบไม่เปลืองตัวหรอก อีกอย่างฉันไม่ได้ชอบเขา”
“หวังว่าจะเป็แบบนั้นแกอย่าทำร้ายคุณหมอเชียว ฉันไม่อยากให้คุณหมอเสียใจ”
“คุณหมอเกี่ยวอะไรด้วยอ่ะ”
“เอ๊า…ไปขอนแก่นคราวนี้ แกถึงขั้นล้างความทรงจำของตัวเองเลยเหรอ”
“ก็ยังไม่ได้คบกันไงคุณหมอเขาจะเสียใจทำไมอ่ะ”
“แล้วทุกวันนี้แกยังติดต่อคุณหมอรึเปล่าล่ะ”
“ก็คุยกันทุกวัน”
“นั่นไงแกให้ความหวังเขา”
“ฉันไม่ได้มัดเขาเอาไว้กับฉันนะเคยบอกแล้วว่า ถ้าคุณหมอเจอคนที่ดีก็ไม่ต้องรอฉัน”
“แต่แกก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาใช่ไหม”
“คุยแล้วสบายใจก็คุยไง”
“เขาเป็คนจริงจังมากเลยนะแกจะคิดตื้นๆ ไม่ได้ ถ้าแกคุยเรื่อยๆ เขาก็อาจคิดไปไกลว่ามีโอกาสสานสัมพันธ์ถ้าแกชอบก็คบเขาไปเถอะ ดีกว่ามานั่งเสียดายทีหลัง”
“ฉันไม่อยากทำร้ายจิตใจคุณหมอ”
ทุกวันนี้ก็กำลังทำอยู่ไม่ใช่เหรอ
เพียงฟ้าส่ายหัวเล็กน้อยเธอแอบเชียร์นิธิศมาโดยตลอด พยายามกล่อมให้เพื่อนยอมเปิดใจคบกับคนดีๆแทนที่จะหาคบคนไม่เอาไหนไปวันๆ เพียงเพราะเห็นว่าคนเ่าั้หน้าตาดีส่วนเื่อื่นเลวหมด
เข้าใจว่าเจนเนตรไม่จริงจังอะไรแต่ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ได้ เพราะอายุมากขึ้นทุกวันควรหาใครสักคนเพื่อเป็เสาหลักสามารถพึ่งพิงได้ในยามทุกข์และสุข
เพียงฟ้าเองก็ควรรีบหาใครสักคนด้วยเช่นนั้นก่อนที่จะแก่กว่านี้แล้วไม่มีใครเอา
“นั่นไงคุณหมอโทรมาละ”
เพียงฟ้าบุ้ยปากไปที่โทรศัพท์บนโต๊ะตัวเตี้ยหน้าโซฟาเห็นเจนเนตรกดรับจึงทำไม้ทำมือว่าจะกลับห้องให้เข้าใจยัยเพื่อนรักพยักหน้าตอบก่อนจะหันไปสนทนากับปลายสาย
“ว่าไงคะ”
[คุณกลับมาถึงบ้านรึยัง]
“ถึงเรียบร้อยแล้วค่ะไม่ต้องเป็ห่วง”
[ขอโทษที่ไม่ได้ไปรับที่สนามบิน ผมติดคนไข้]
น้ำเสียงรู้สึกผิดของอีกฝ่ายทำให้เจนเนตรอมยิ้มเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูนี่ขนาดยังไม่ได้เป็แฟนกันนิธิศก็แสดงอาการขนาดนี้ ถ้าเป็แฟนกันคงถูกเขาบริการประดุจเป็เ้าหญิงกระมัง
ความแสนซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของนิธิศทำให้เจนเนตรซึ้งใจทว่าหัวใจของเธอกลับไม่ได้รักชายหนุ่ม ทั้งที่อยากจะรักก็ตามจึงไม่อยากทำร้ายเขาด้วยการคบส่งๆ หากวันหนึ่งเธอเกิดไม่ได้รักเขาอย่างที่เคยตั้งใจแต่แรกจะทำให้อีกฝ่ายเสียใจเปล่าๆ
เธอทำร้ายใครก็ได้ยกเว้นคนดีๆอย่างนิธิศ
“ไม่เป็ไรค่ะฉันกลับมาถึงห้องก็ดึกแล้ว คุณก็เลิกงานกลับไปพักผ่อนนะคะ”
เจนเนตรเอ่ยสองสามประโยคก่อนจะกดวางสายของอีกฝ่ายเปลี่ยนจากนั่งบนโซฟาไปแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำเพื่อผ่อนคลายร่างกาย
ในขณะที่กำลังนอนแช่น้ำฟังเพลงเพลินๆอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงไลน์เด้งขึ้น เธอจึงลืมตาขึ้นเพื่อกดดูพบว่าไม่ใช่ใครที่ไหนหน้าโปรไฟล์แบบนี้จำได้ดีว่าเป็คู่ขาคนก่อนหน้าของปกป้อง
ภาพที่ส่งมาคือภาพปีนเขาเมื่อวานคนถ่ายรูปคือปกป้องส่วนเธอแค่ติดมากับภาพถ่ายของเขาเท่านั้นยัยนั่นถึงกับส่งภาพมารังควานเธอ
[คุณคบกับพี่ป้องเหรอคะ]
เป็ข้อความที่เจนเนตรเอือมระอาที่สุดปกป้องสร้างเื่ให้เธออีกจนได้ แล้วเขาจะนำภาพพวกนั้นไปโพสต์ลงอินสตาแกรมทำไมกันหรืออยากแสดงตัวว่า้าเธอสุดหัวใจ แต่จะว่าแบบนั้นก็ไม่ใช่เพราะในรูปยังมีอีกสามคนที่เหลือด้วย
[ไม่ได้คบค่ะ]
กดแป้นพิมพ์รัวๆก่อนจะวางโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะตัวเดิม ไม่อยากสนใจผู้หญิงของปกป้องนักหรอกแต่ดูเหมือนหล่อนจะไม่ยอมรามือง่ายๆ
[แล้วภาพนี้หมายความว่าไงคะ]
เจนเนตรต้องหยิบมือถือขึ้นมาตอบอีกครั้งด้วยความเบื่อหน่ายสุดประมาณ
[คุณสังเกตเห็นผู้หญิงผมสั้นในรูปไหมคะ ลองไปถามเธอสิว่าคิดยังไงกับคุณปกป้อง]
พิมพ์จบก็ปิดเครื่องทันทีไม่อยากสนทนากับสาวผมบลอนด์เขียวให้เสียอารมณ์ไปมากกว่านี้
******
แจ้งติดเหรียญนิยาย : ไรต์อัปเดตให้อ่านฟรีถึงตอนที่ 40 ส่วนตอนที่ 41 - ตอนจบ ไรต์จะติดเหรียญนะคะ หลังจากอัปเดตจบเื่ ไรต์จะทยอยติดเหรียญตอนที่เหลือ ส่วน E-Book จะเพิ่มตอนพิเศษให้ประมาณ 5-10 ตอน จะแจ้งตอนพิเศษอีกทีหลังจากทำเล่ม E-Book จึงแจ้งให้ทราบโดยทั่วกัน
1K
