“มินต์”
“อืม”
“ฉันฝันแปลกๆ”
“แปลกที่ว่าคือ”
ฉันพยายามเล่าเื่ที่เกิดขึ้นในความฝันให้มินต์ฟัง แต่ดูเหมือนยัยนั่นจะมองเป็เื่ตลกซะมากกว่า
“สงสัยแกจะฟังฉันพูดถึงเื่แวมไพร์บ่อยเกินไปหน่อย เลยเก็บไปฝันเป็ตุเป็ตะ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันไม่เชื่อเื่แวมไพร์อยู่แล้ว แต่ฉันไม่สบายใจมากกว่า แกไม่สังเกตเหรอว่าตอนนี้ข่าวเริ่มแชร์ไปทั่วว่ามีนักศึกษามหาวิทยาลัยของเราหายไปหลายคน ส่วนใหญ่ก็พวกเด็กปีหนึ่งเหมือนเรา”
“อืม ฉันก็พอได้ยินมาบ้าง เออๆ แกไม่ต้องคิดมากหรอก” ยัยมินต์พูดปลอบใจฉัน เมื่อเห็นว่าฉันมีสีหน้าเคร่งเครียด
่เที่ยงของวันถัดมา หลังจากที่ฉัน แม็กและมินต์เรียนคาบเช้าเสร็จแล้ว เราสามคนก็นัดกินข้าวเที่ยงพร้อมกันเหมือนทุกวัน ความสัมพันธ์ที่เราสองคนที่มีต่อแม็กพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานเขาก็กลายมาเป็ส่วนหนึ่งของพวกเรา
“แคท แคท” ยัยมินต์วิ่งปรี่เข้ามาหาฉันกับแม็กที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยอาการตื่นเต้น
“อะไรของแก”
"ดูนี่" ยัยมินต์ยื่นใบปลิวที่ถือในมือให้ฉันอ่าน
“10th anniversary of the university's founding day” (งานครบรอบ 10 ปี วันสถาปนามหาวิทยาลัย)
“ถูกต้อง”
“แล้วยังไง”
“ฉันจะชวนแกกับแม็กไปเลือกซื้อชุดน่ะสิ งานนี้ฉันต้องสวยยืนหนึ่ง”
“อีกตั้งเดือนนึงนะ แกจะรีบไปทำไม”
“ก็จะได้เลือกก่อนคนอื่นไง อีกอย่างนะ ฉันเริ่มเบื่อ ฉันอยากจะออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ไปนะแม็ก” ยัยมินต์หันไปทำหน้าอ้อนวอนใส่แม็ก
“ไปสิ เราจะออกไปทำธุระพอดี”
“แล้วจะไปยังไง รถส่วนตัวก็ไม่มี” ฉันพูดประเด็นนี้ขึ้นมา ดูเหมือนว่าทุกคนจะลืมเื่นี้ไป
“เรามีรถ”
“นายนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ มีรถขับด้วย” ยัยมินต์ออกอาการปลื้มแม็กสุดๆ
“รถเก่าน่ะ” แม็กยิ้มเขิน
หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ ฉันก็ขอแยกตัวออกมาเพื่อไปทำความสะอาดห้องของนายอาเรซ สรุปแล้วฉันมาทำอะไรเนี่ย มาเรียนหรือมาเป็คนใช้
ก๊อก ก๊อก ไม่มีเสียงตอบรับ สงสัยนายอาเรซจะไม่ได้อยู่ในห้อง ฉันไขกุญแจเข้าไป จะว่าถือวิสาสะก็ได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ดันฝากปลาย่างไว้กับแมวเอง ฉันเปิดไฟในห้องเพื่อให้เห็นทุกอย่างชัดเจนมากขึ้น เป็ครั้งแรกที่ฉันเพิ่งสังเกตว่าห้องทำงานของนายอาเรซกว้างขวางใหญ่โต มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน
ฉันค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนซึ่งอยู่เชื่อมต่อกันกับห้องทำงาน ห้องนอนของคนรวยมันเป็อย่างนี้นี่เอง หรูหรามากๆ เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างยังคงใหม่ เหมือนยังไม่ได้ผ่านการใช้งาน เตียงนอนที่ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่มก็แปลกดีแฮะ แต่เหมือนจะมีสิ่งของบางอย่างวางอยู่ ฉันเดินเข้าไปดูใกล้ๆ มันคือชุดเดรสสีขาวที่สวยมาก สวยสุดๆ และที่สำคัญคือมันเป็ชุดของฉัน มีการ์ดแนบเอาไว้ว่าฉันเป็เ้าของชุดนี้ นายอาเรซซื้อชุดให้ฉันเหรอ ดีล่ะ ไม่ต้องซื้อชุดใหม่แล้วยัยแคท
ฉันเดินสำรวจภายในห้องและค้นหาหลักฐานที่คิดว่าจะต้องเจออะไรสักอย่างที่เกี่ยวข้องกับพี่มีนา แต่ก็ไม่เจอเบาะแสอะไรเลย ทั้งที่นายอาเรซเป็คนสุดท้ายที่อยู่กับพี่มีนา ก่อนที่พี่มีนาจะตาย
ตุ๊บ
เสียงอะไรน่ะ ฉันรีบวิ่งออกไปดูตามที่มาของเสียง ซึ่งดังมาจากระเบียงด้านนอกห้อง กล่องเก็บของขนาดใหญ่หล่นลงมานั่นเอง ลมอาจจะพัดแรงเกินไปก็เลยหล่นลงมาจากชั้นวาง แต่ทำไมชั้นวางถึงมาตั้งอยู่ที่ระเบียงนอกห้อง ฉันสะบัดหัวไปมาเพื่อดึงสติตัวเองว่าอย่าสงสัยทุกเื่ที่เจอ มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้
ฉันก้มลงเก็บของที่หล่นกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น มีทั้งเสื้อที่ยังใหม่เอี่ยมอยู่ในถุงแบรนด์เสื้อผ้ายี่ห้อดังสุขสันต์วันครบรอบหนึ่งเดือนนะ จาก.นัตตี้ ใช่นัตตี้ที่หายตัวไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อนหรือเปล่านะ ว่าแล้วฉันก็รื้อของพวกนั้นออกมาดูทั้งหมด นายทำให้ฉันประทับใจมากเลยนะลูคัส ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ จากพลอย ต้องใช่พลอย คนที่เพิ่งหายตัวไปเมื่อสองวันก่อนแน่ๆ นายอาเรซต้องมีส่วนเกี่ยวข้องที่ทำให้คนพวกนี้หายตัวไปแน่นอน เพราะมันคล้ายกับเคสของพี่มีนา แล้วนักศึกษาพวกนี้จะยังมีชีวิตอยู่มั้ยนะ ฉันจะทำอย่างไรดี คิดสิแคทเธอรีน
17.00 น.
“เอ้ยแม็ก ขับช้าๆ หน่อย หัวใจฉันจะวาย” เสียงยัยมินต์ะโร้องเอะอะโวยวาย ปะปนกับเสียงอ๊วกแตก ซึ่งก็เป็แบบนี้มาตลอดทางั้แ่ขับรถออกมาจากมหาวิทยาลัย แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ยัยนั่นหยุดพูดเม้าท์มอยได้
“แกได้ยินข่าวเื่นักศึกษาที่หายไปเมื่อสองวันก่อนหรือยัง”
“ทำไมอ่ะ”
“เจอแล้วนะ”
“เหรอ”
“แต่เป็ศพแล้ว”
เอี๊ยดดดด
เสียงเบรกรถดังสนั่นหวั่นไหว
กรี๊ดดดดดด
“นายเป็อะไรอยู่ๆ ก็เบรกรถเล่นซะหัวเกือบทิ่ม” ยัยมินต์ถามแม็ก ในขณะที่ผู้ถูกถามมีใบหน้าซีดเผือดและแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกังวล
“เราใน่ะ ไม่คิดว่าร้ายแรงถึงตาย”
“นายติดตามข่าวนี้ด้วยเหรอ” ฉันถามแม็ก
“อืม ไม่คิดว่ามันจะกล้าขนาดนี้”
“ห๊ะ อะไรนะ มัน..มันไหน”
“เราหมายถึงคนร้าย”
“อ๋อ แล้วไป ว่าแต่ร้านนั้นมันอยู่ตรงไหนนะ" ยัยมินต์พูดแล้วก็ก้มลงเช็คโลเคชั่น ส่วนฉันตอนนี้ได้แต่คิดว่าจะทำยังไงดีกับเื่ที่ฉันไปเจอมา เพราะดูเหมือนว่าทุกอย่างมันเริ่มจะชัดเจนมากขึ้นแล้ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
“แกว่าชุดนี่เหมาะกับฉันไหม” ยัยมินต์พูดพร้อมกับหมุนตัวโพสท่าเหมือนนางแบบ
“สวย เหมาะกับแกดี”
“ฉันเห็นแกพูดแบบนี้มาเป็สิบชุดแล้ว แล้วของแกล่ะ ฉันเห็นยังไม่ได้ลองสักตัว”
“ฉันมีแล้ว นายอาเรซเป็คนจัดการให้”
“แหม เกิดเป็แคทเธอรีนมันดีอย่างนี้นี่เอง”
“ไม่ต้องพูดมากเลย ลองชุดของแกไป ฉันจะโทรหาแม็กก่อน หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้”
หลังจากที่เราสามคนมาถึงในตัวเมือง ซึ่งก็ใช้เวลาพอสมควรเพราะมหาลัยอยู่ในเขตหุบเขาห่างไกล แม็กก็ขอแยกตัวออกไปทำธุระ แต่ฉันเห็นว่าหายไปนานมากแล้วจึงโทรหา เพราะจะมืดแล้วด้วย แล้วหนทางที่จะกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัย สองข้างทางก็เป็ป่าทึบที่เต็มไปด้วยสัตว์อันตราย
“แม็กปิดเครื่องโทรศัพท์ทำไมนะ มินต์เสร็จแล้วแกไปรอที่รถนะ ฉันจะไปตามแม็ก น่าจะอยู่แถวๆ นี้แหละ”
“อืม” ยัยมินต์พยักหน้าแล้วหันไปลองชุดต่อ
ณ สี่แยกใจกลางเมือง ฉันดูนาฬิกาข้อมือบอกเวลา 18.30 น. แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ความมืดเริ่มเข้าปกคลุม
นายหายไปไหนนะแม็ก..
ฉันค่อยๆ กวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณนั้นเพื่อมองหาบุคคลที่กำลังตามหาอยู่ และดูเหมือนว่าฉันจะเจอเป้าหมายแล้ว เขากำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารอีกฟากหนึ่งของถนนกับผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีท่าทางแปลกๆ ดูลุกลี้ลุกลน มองซ้ายมองขวา เหมือนว่ากำลังหลบซ่อนใครอยู่ สักพักฉันก็เห็นผู้ชายคนนั้นยื่นถุงอะไรสักอย่างให้แม็ก แล้วสีหน้าของคนทั้งสองก็ดูตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด
“นี่เธอแอบมองคนอื่นเหรอ” ฉันหันไปมองหาต้นตอของเสียง ซึ่งดังมาจากด้านหลังของฉัน
“นายมายืนอยู่ตรงนี้ั้แ่เมื่อไหร่” คนตรงหน้าไม่พูดอะไรสักคำ แต่เดินย่างสามขุมเข้ามาหาฉันอย่างใจเย็น
“เธออยู่ที่ไหน ฉันก็อยู่ที่นั่นตลอดนั่นแหละ” ลูคัสพูดในขณะที่ใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้หน้าฉัน ทำไมแววตาหมอนี่ดูอ่อนโยนจังแต่เพียงเสี้ยววินาที สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน
“ใครใช้ให้เธอมาเดินเตร่ที่นี่เวลานี้ห๊ะ”
“นั่นมันเื่ของฉัน ฉันจะเดินที่ไหน เมื่อไหร่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย สิทธิส่วนบุคคลรู้จักมั้ย อย่าคิดว่าเป็รุ่นพี่แล้วจะทำอะไรก็ได้”
“ก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องสงสัย ถ้าวันพรุ่งนี้เธอจะลงข่าวหน้าหนึ่งว่าโดนฆ่าข่มขืนหมกป่า”
“นายนี่มัน”
ฉันพยายามระงับความโกรธไว้ แล้วรีบเดินออกมาจากตรงนั้น แต่หมอนั่นก็ยังเดินตามมาอย่างไม่ลดละ
“นี่ยัยบื้อ ไม่ต้องเดินหนีฉันหรอกนะ ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้น”
เสียงฝีเท้าของฉันที่เดินอย่างเร่งรีบ หยุดชะงักลงทันที ฉันหันกลับไปมองลูคัส เขายืนเอามือล้วงกระเป๋า ยักคิ้วหลิ่วตาอย่างกับผู้ชนะ
“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอคุยอะไรกับนายหน่อยได้ไหม”
“ได้”
“คือ..”
“ไปคุยที่อื่น”
“ที่ไหน”
“อยากรู้ก็ตามมา” ว่าแล้วลูคัสก็เดินนำลิ่วไป ทิ้งให้ฉันยืนประสาทเสียกับลีลาท่าทางเื่เยอะของเขา
“ลูคัส รอฉันด้วย”
496
