“ข้ารักท่านทั้งสองโลก…
แต่หัวใจข้า—มีที่ว่างให้ได้เพียงโลกเดียว”
สามปีผ่านไป
เ้าหญิงอวี้หลานอายุได้สามขวบ—ผมดำสลวย ตาคมเหมือนพ่อ แต่ยิ้มหวานเหมือนแม่
เธอไม่ใช่เด็กธรรมดา
วันหนึ่ง ทหารคนหนึ่งล้มป่วย—ไข้สูงจนสติเลื่อน
อวี้หลานวิ่งไปหา วางมือเล็กๆ บนหน้าผากเขา
แล้ว… ไข้ลดทันที
ลินเจี๋ยใ
“อวี้หลาน… ลูกทำได้ยังไง?”
เด็กน้อยยิ้ม
“ลูกแค่… อยากให้เขาหาย”
เสวี่ยอวี้จับมือลูกไว้—สีหน้าเคร่งเครียด
“เธอได้พลังนี้จากเืสองสาย…
จากโลกที่ไม่ควรเชื่อมกัน”
คืนนั้น
ลินเจี๋ยนอนไม่หลับ
เธอฝันถึงคอนโดเก่า—ที่ยังมีชื่อเธออยู่ในระบบโรงพยาบาล
มีเสียงโทรศัพท์ดัง… แต่เธอไม่กล้ารับ
เช้าวันรุ่งขึ้น
เธอไปหาฤๅษีที่ยังคงอยู่บนเขาหยุนเฟิง
“ท่านเคยบอกว่า… ข้าอาจสูญหายจากสองโลก
แต่ตอนนี้—ข้ารู้สึกว่าโลกเก่ายัง ‘รอ’ ข้าอยู่”
ฤๅษีถอนหายใจ
“เพราะยังมี ‘สิ่งที่ค้างคา’ ในโลกนั้น…
และตราบใดที่ยังไม่ปิดบัญชี—ประตูจะยังเปิดอยู่”
“แล้ว… ข้าจะกลับไปได้ไหม?
โดยที่ไม่ต้องสูญเสียทุกอย่างที่นี่?”
ฤๅษีมองมาด้วยแววตาลึกซึ้ง
“มีทางหนึ่ง…
แต่ต้องใช้ ‘น้ำตาของผู้ที่รักที่สุด’ เป็เครื่องเปิดทาง
และ… เ้าต้องกลับมาภายใน เจ็ดวัน
ไม่งั้น—ประตูจะปิดตลอดกาล”
ลินเจี๋ยกลับมา—นั่งมองอวี้หลานเล่นกับเสวี่ยอวี้ในสวน
หัวใจเธอปวดร้าว
ถ้าข้ากลับไป… แล้วไม่ทันกลับมาล่ะ?
ลูกจะรู้ไหมว่าแม่รักหนูที่สุด?
ท่านแม่ทัพจะรอข้า… หรือคิดว่าข้าทิ้งเขาอีก?
เย็นวันนั้น
เธอพูดกับเสวี่ยอวี้
“อวี้… ถ้าข้าบอกว่า ข้าต้องกลับไปโลกเก่า…
ท่านจะเข้าใจไหม?”
เขาหยุดเดิน
“กลับไป… แล้วไม่กลับมาเหรอ?”
“ข้าสัญญาจะกลับมา—แต่ถ้าข้าไม่ทัน…”
เธอสบตาเขา “ท่านสัญญาว่าจะดูแลอวี้หลาน…
และอย่าโทษข้าว่าทิ้งท่าน”
เขาไม่พูด
แค่ดึงเธอเข้ามากอด—แน่นจนเธอหายใจไม่ออก
“ข้าไม่รู้ว่าโลกของเ้าเป็ยังไง…
แต่ข้ารู้ว่า—
ถ้าเ้าหายไปอีกครั้ง…
ข้าคงไม่มีแรงตามไปเหมือนครั้งก่อน”
เขาจับใบหน้าเธอไว้
“แต่ถ้านี่คือสิ่งที่เ้าต้องทำ…
ข้าจะรอ—
แม้ต้องรอทั้งชีวิต”
เช้าวันรุ่งขึ้น
ลินเจี๋ยเตรียมตัว
เธอเขียนจดหมายถึงอวี้หลาน—
“ลูกของแม่…
ถ้าแม่หายไปสักพัก อย่าร้องไห้
เพราะแม่กำลังไปปิดบางสิ่งที่ค้างคา
เพื่อจะได้อยู่กับลูก… อย่างไม่ต้องกลัวอีก”
แล้วเธอหันไปหาเสวี่ยอวี้
เขาส่งขวดเล็กๆ ให้
“น้ำตาข้า—เก็บไว้เมื่อคืน
ใช้มันเปิดประตู…
แล้วอย่าลืม—วันที่เจ็ด… ข้าจะยืนรอที่เดิม”
เธอพยักหน้า—น้ำตาไหล
“ท่านแม่ทัพ… ข้ารักท่าน”
“ข้าก็รักเ้า…
ทั้งในโลกนี้… และทุกโลกที่เ้าอยู่”
เธอกลับไปยังจุดที่เธอ “มา”—ถ้ำเดิมบนเขาหยุนเฟิง
ฤๅษีช่วยเธอทำพิธี
หยดน้ำตาของเสวี่ยอวี้หยดลงบนหยกแหวน—แสงสว่างวาบ
ลินเจี๋ยหายไปในแสง…
กรุงเทพฯ – ปัจจุบัน
เธอฟื้นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาล
“ลินเจี๋ย! เธอรู้สึกตัวแล้วเหรอ?!” เพื่อนหมอร้องดีใจ
“เธอสลบไปสามวันหลังอุบัติเหตุ!”
เธอสับสน
สามวัน… แต่ในโลกนั้น—ผ่านมาสามปี?
เธอรีบกลับคอนโด—ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
แต่เมื่อเปิดตู้—เจอซองจดหมายจาก “แฟนเก่า”
“เจี๋ย…
ฉันขอโทษที่ทิ้งเธอ
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าความรักไม่ใช่การควบคุม
แต่คือการปล่อยให้เธอเป็ตัวเอง
ถ้าเธอยังให้อภัยได้… ฉันอยากเจอเธอครั้งสุดท้าย”
เธออ่านจบ—น้ำตาไหล
ไม่ใช่เพราะยังรัก…
แต่เพราะ เธอไม่ต้องให้อภัยเขาอีกแล้ว
เพราะหัวใจเธอ—ไม่เคยกลับมาที่นี่เลย
วันที่หก
เธอจัดการทุกอย่าง—ยกเลิกงาน ยกเลิกสัญญา
แต่ก่อนจะกลับ…
เธอไปที่สุสาน—เยี่ยมคุณตา
“คุณตา… ข้าเจอครอบครัวที่ข้าตามหามาตลอด
ข้าเจอผู้ชายที่รักข้าทั้งที่ข้าเป็แค่ ‘สาวใช้’
และข้ามีลูกสาวที่รักษาคนได้ด้วยความรัก”
เธอวางดอกไม้
“ข้าจะกลับไป… แล้วไม่กลับมาอีก”
วันที่เจ็ด
เธอไปที่สะพานที่เธอรถชน—
หยดน้ำตาตัวเองลงบนแหวนหยก
แสงสว่างวาบ…
เขาหยุนเฟิง – อดีต
เสวี่ยอวี้ยืนรอใต้ต้นหลิว—ถืออวี้หลานไว้ในอ้อมแขน
“แม่จะกลับมาวันนี้ใช่ไหม พ่อ?”
“ใช่… เพราะแม่สัญญา”
ทันใดนั้น—แสงสว่างปรากฏ
ลินเจี๋ยก้าวออกมา—น้ำตาไหล
อวี้หลานวิ่งไปกอดขาเธอ
“แม่! ลูกคิดถึง!”
ลินเจี๋ยกอดลูกไว้แน่น
แล้วเงยหน้า—สบตากับเสวี่ยอวี้
“ข้ากลับมาแล้ว…
และข้าจะไม่ไปไหนอีก”
เขาเดินมา—กอดทั้งแม่ทั้งลูกไว้
“ข้ารู้…
เพราะหัวใจข้ายังจำลมหายใจเ้าได้”
ตอนที่ 12 จบ
บางครั้ง… การกลับไป
ไม่ใช่เพื่อคืนดีกับอดีต
แต่เพื่อปิดมัน—
แล้วเดินต่อ… กับคนที่ใช่
1K
