ความปรารถนาอันเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ในใจของพ่อเลี้ยงเกื้อได้กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่คอยเติมเต็มความหงุดหงิดจากการที่คุณนายประยงค์ห่างเหินเขาไม่จำเป็นต้องเรียกร้องความสนใจจากภรรยาอีกต่อไป
เมื่อมี “อาหารตา”ชิ้นโปรดอย่างเนื้อนวลอยู่ใกล้ๆ ทว่า... ความสุขจากการได้แอบมองนั้นก็ไม่อาจเทียบได้กับสัมผัสจริงที่เขาปรารถนา
…
วันหนึ่งท่ามกลางความเงียบสงบของยามบ่าย พัฒนะ เพื่อนรุ่นน้องคนสนิทของพ่อเลี้ยงเกื้อก็ได้เดินทางมาเยี่ยมเยือนที่เรือนของเขา พัฒนะเป็นชายหนุ่มรูปหล่อเหลามีชาติตระกูล อายุสามสิบปลาย ๆ และทำงานราชการมีหน้ามีตาในสังคมชั้นสูง
พ่อเลี้ยงเกื้อต้อนรับพัฒนะด้วยรอยยิ้มและพาเดินชมสวนอันร่มรื่น ระหว่างนั้นเอง เนื้อนวล กำลังเดินถือน้ำชามาเสิร์ฟพอดี
เธอสวมเสื้อผ้าเรียบง่ายตามประสาคนรับใช้แต่ความสวยงามตามธรรมชาติและเรือนร่างที่กำลังผลิบานของเธอก็ไม่อาจหลุดพ้นสายตาของพัฒนะไปได้
ทันทีที่พัฒนะได้เห็นนวลดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นความสวยซื่อและรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของนวลทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงเขารู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด และรู้สึกชอบจนแทบจะเรียกได้ว่า เขาตกหลุมรักเธอทันที
“คุณเกื้อ นี่ใครกันน่ะรูปร่างหน้าตาสะสวยเสียจริง ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย”
พัฒนะเอ่ยปากถามเสียงกระซิบพลางหันไปมองนวลด้วยสายตาที่หลงใหล
พ่อเลี้ยงเกื้อยิ้มมุมปากเขาพอจะเดาออกว่าพัฒนะคิดอะไรอยู่
“อ๋อ... นี่นวลเป็นหลานสาวของป้าน้อย แม่ครัวที่บ้านน่ะ เด็กมันอาภัพพ่อแม่ชีวิตต้องระหกระเหเร่ร่อน ฉันสงสารก็เลยให้มันเรียกว่า พ่อถ้าจะเรียกว่ามันเป็นลูกบุญธรรมของฉันก็ไม่ผิดไปเสียทีเดียว”
“ลูกสาวบุญธรรมของคุณเกื้อหรือนี่โอ้ย ถูกใจผมจริง ๆ เลยคุณคุณเกื้อ”
พัฒนะพูดพลางจ้องมองนวลไม่วางตาจนสาวเจ้าเริ่มรู้สึกประหม่าและรีบเดินเลี่ยงไป
เมื่อนวลเดินลับหายไปจากสายตาพัฒนะก็หันกลับมาหาพ่อเลี้ยงเกื้อด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น
“คุณเกื้อ... ผมขอนวลจากคุณได้ไหม?”
คำขอของพัฒนะทำให้พ่อเลี้ยงเกื้อชะงักไปเขาลอบถอนหายใจในใจด้วยความเสียดาย แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้
“ฉันว่า… แกกับเนื้อนวลไม่เหมาะสมกันหรอกนะไอ้พัฒน์!”
พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่รีบเอ่ยปฏิเสธพลางคิดเหตุผลสารพัดที่จะนำมาอ้างกับเพื่อนสนิท
“โถ่เอ๊ยคุณเกื้อ อย่าลืมสิว่าผมเคยช่วยให้คุณนายประยงค์เมียของคุณหลุดพ้นจากข้อหาให้สินบนเจ้าพนักงานมาตั้งหลายครั้งแล้วนะคิดให้ดี ๆ สิครับ ถ้าเกิดว่าเรื่องพวกนี้แดงขึ้นมา คุณเกื้อจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!?”
เกื้อชะงักทันทีไม่คิดว่าพัฒนะจะเอ่ยลำเลิกบุญคุณที่ใช้ตำแหน่งหน้าที่การงานช่วยเหลือเมียแก่ของเขาไว้
เดิมทีเกื้อเคยคิดที่จะครอบครองนวลเสียเอง
ทว่า...คำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับพัฒนะว่า
'ไม่ว่าอะไรหากฉันช่วยได้ฉันก็จะช่วยแกทุกเรื่องนะพัฒนะ'
ไหนจะตำแหน่งทางสังคมของพัฒนะนั้นสำคัญกว่าความปรารถนาส่วนตัวของเขา
และที่สำคัญก็คือบุญคุณที่เกื้อต้องตอบแทนในฐานะที่ชายหนุ่มเบื้องหน้าเคยช่วยเหลือครอบครัวของเขาไว้ไม่ให้ต้องมลทินเกี่ยวกับคดีความที่คุณประยงค์ได้ไปก่อไว้จนเรื่องใหญ่โตเลยเถิด