ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วหลังจากที่ชาญเข้าไปช่วยชายแปลกหน้า วันนั้นป้าพรดีใจมากที่เขานำเงินจำนวน หนึ่งพันบาท ไปให้ เพราะปกติแล้วเขาจะขายขนมได้ไม่เกินวันละสามร้อยบาท คืนนั้นป้าจึงให้เขาทานข้าวร่วมโต๊ะกับครอบครัวได้
พ่อแม่ของชาญประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตั้แ่ชาญอายุหนึ่งขวบ ป้าพรซึ่งเป็พี่สาวแท้ๆของแม่ได้นำชาญมาเลี้ยงั้แ่นั้นมา
ป้าพรเกลียดชาญมากเพราะคิดว่าชาญเป็ภาระลำพังแค่สามีกับลูกสาวแค่สามคน ก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว สามีวันๆก็เมาหัวราน้ำทุกวัน ส่วนลูกสาวที่กำลังโตเป็สาววันๆก็เอาแต่นั่งๆนอนๆอยู่บ้านไม่เคยออกไปขายขนมที่ตลาดช่วยแม่เลย ยังต้องเพิ่มตัวภาระอย่างชาญเขามาอีก
พอชาญอายุห้าขวบก็เริ่มออกไปเดินขายขนมให้ป้า ถ้าวันไหนขายไม่ได้หรือขายได้น้อย เด็กชายก็จะโดนป้าตีและคืนนั้นก็จะไม่ได้ทานข้าวเย็น
ชีวิตของชาญวนเวียนอยู่กับการขายขนมหน้าโรงเรียนแต่ไม่เคยได้เข้าเรียนโรงเรียนเหมือนเพื่อนรุ่นเดียวกัน เขาได้แต่มองดูเพื่อนใส่ชุดนักเรียนมีพ่อแม่ไปส่งหน้าโรงเรียนด้วยใจที่หดหู่ เขารู้สึกอิจฉาเด็กๆพวกนั้นที่มีครอบครัวที่อบอุ่นซึ่งั้แ่จำความได้เขาก็ไม่เคยได้รับรู้ถึงความรู้สึกนั้นเลย
“พี่ชาญขนมเหลือมั้ยคะวันนี้ดาหิวมากๆเลยดาขอเหมาสองถุงเลยค่ะ”
เสียงเล็กๆเรียกให้ชาญตื่นจากภวังค์
เด็กหญิงตัวอ้วนกลมมัดแกละสองข้าง อายุหกขวบวิ่งกระหืดกระหอบพร้อมกับแบกกระเป๋านักเรียนลายเ้าหญิงดิสนีย์มาทางเขา
“เหลือสิยัยหมู อย่ากินเยอะนักเลยตอนนี้ก็อ้วนเป็หมูอู๊ดๆแล้วนะ”
“พี่ชาญนิสัยไม่ดี ฮึ”
“555”
“กินช้าๆระวังติดคอนะน้องดา ว่าแต่วันนี้คุณแม่น้องดาจะมารับกี่โมงครับ”
“เมื่อเช้าคุณแม่บอกว่าตอนบ่ายมีประชุมน่าจะมารับน้องดาประมาณห้าโมงเย็น ให้น้องดานั่งรอแถวนี้ก่อนค่ะ พี่ชาญขายขนมหมดแล้วจะกลับบ้านเลยไหมคะ”
“ยังครับเดี๋ยวพี่นั่งรอเป็เพื่อนน้องดาก่อนพี่จะปล่อยให้ลูกค้าวีไอพีของพี่นั่งรอคุณแม่คนเดียวได้ไงล่ะ”
ชาญพูดจบก็ขยี้ผมเด็กน้อยเบาๆอย่างเอ็นดู เขารู้จักกับน้องดามาหนึ่งปีแล้ว เธอเป็ลูกค้าประจำของเขา แม่ของน้องดาเป็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว เนื่องจากต้องทำงานหาเลี้ยงลูกคนเดียวทำให้ต้องทำโอทีและปล่อยให้น้องดานั่งรออยู่หน้าโรงเรียนกับคุณครูอยู่บ่อยครั้งด้วยความที่เป็เด็กน่ารัก ช่างพูด เข้ากับคนง่าย ทำให้เขากับเธอสนิทกันอย่างรวดเร็ว
สักพักแม่ของน้องดาก็มารับ ชาญก็ได้เวลากลับบ้านวันนี้โชคดีหน่อยที่ขายขนมหมดน่าจะทำให้ป้าพรอารมณ์ดีได้
หน้าบ้านมีรถตู้จอดอยู่พร้อมกับมีกลุ่มชายใส่ชุดสูทยืนรอบบ้านคล้ายๆกับชายที่มารับชายแปลกหน้าเมื่อสองเดือนก่อน เขาเดินเข้าบ้านไปด้วยความสงสัย
“ถ้าไม่รังเกียจเงินก้อนนี้แลกกับการให้ชาญไปเป็บุตรบุญธรรมผม ป้าตกลงไหม”
"เงินแค่ล้านเดียวอย่าคิดว่าจะซื้อหลานฉันได้นะคุณ"
ป้าพรพูดโดยไม่มองหน้าคู่สนทนาเลยเพราะตอนนี้กำลังสนใจเงินปึกใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหน้า
ชาญดีใจมากถึงแม้ว่าตลอดระยะเวลาแปดปีที่อยู่กับป้ามาป้าจะไม่เคยแสดงออกว่ารักเขาเลยก็ตามแต่เหตุการณ์นี้ทำให้เห็นว่าถึงมีเงินหนึ่งล้านมากองตรงหน้าก็ซื้อเขาไปไม่ได้
แต่แล้วความดีใจของเขาก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อป้าพูดขึ้นว่า
"เอาอย่างนี้ก็แล้วกันนะคุณฉันขอเพิ่มอีกหนึ่งล้านบาทคุณจะเอาหลานฉันไปไหนไปทำอะไรก็เชิญ เอาไปให้พ้นหน้าฉันวันนี้เลยยิ่งดี"
"ตกลงเอาตามนั้น"
เหมือนโลกหยุดหมุนเมื่อได้ยินคำพูดของป้าพร นี่เหรอคือคำพูดของป้าแท้ๆ แสดงว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาป้าไม่เคยเห็นเขาเป็สายเืเลย อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลอาบแก้มเขารีบเช็ดน้ำตา กลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วเดินออกจากประตูเดินไปหาชายแปลกหน้า
"ผมขอตัวไปเก็บของสักครู่นะครับ"
"ได้ๆ ต่อไปนี้ฉันจะเป็พ่อให้เธอเอง ไหนลองเรียกพ่อสิ"
"ครับพ่อ"
ระหว่างที่เขาเดินไปเก็บของป่าพรก็กำลังกุลีกุจอเก็บเงินจำนวนสองล้านบาทใส่กระเป๋าโดยไม่ชายตามามองเขาสักนิด
"เฮ้อ"
ชาญถอนหายใจยาว คนอย่างเขาจะมีสิทธิ์เลือกอะไรได้ล่ะ อยู่บ้านหลังนี้ก็ใช้ชีวิตเหมือนตายทั้งเป็ในเมื่ออยู่นี่ป้าก็ไม่เคยเห็นค่าในตัวเขาอยู่แล้ว สู้ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า
ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถตู้ชายแปลกหน้าก็พูดขึ้น
"ชาญให้เธอลืมเื่ราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีตทั้งหมดซะ ต่อไปนี้เธอชื่อ "ชาร์ป" เป็ลูกของฉัน"
"ครับ"
"ฉันจะพาเธอไปอยู่อังกฤษ ที่นั่นเธอคือนายน้อยชาร์ป ทายาทเพียงคนเดียวของฉัน"
"ครับ"
"จอนจะเป็พี่เลี้ยงเธอคอยสอนการป้องกันตัวและการต่อสู้ให้ เพราะธุรกิจที่ฉันทำค่อนข้างอันตราย มีคนมากมายจ้องจะทำร้ายเรา เธอต้องเก่งห้ามอ่อนแอให้ฉันเห็นเด็ดขาด เข้าใจไหม"
"ครับ"
มาเวลมีธุรกิจหลายอย่างทั้งในอังกฤษและหลายประเทศในแถบเอเชีย เบื้องหน้าเขาคือนักธุรกิจหนุ่มผู้ใจบุญ แต่เื้ัเขาคือมาเฟียประจำกรุงลอนดอน เขารู้สึกถูกชะตากับชาญั้แ่วันที่เขาโดนคู่อริรุมทำร้าย
วันนั้นเป็วันแรกที่เขาเดินทางมาถึงประเทศไทยเพื่อมาเปิดตัวบริษัทสาขาย่อย ระหว่างทางกลับห้องพักเขาได้แยกตัวออกมาเดินเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์บริเวณชายหาด เขาประมาทไม่คิดว่าคู่อริจะจ้างวานคนมาดักทำร้ายถึงเมืองไทย
เขาวิ่งหนีไปหลบอยู่บ้านร้างที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 500 เมตร แต่พวกนั้นก็หาเขาเจอแถมยังเล่นทีเผลอเอามีดแทงหนึ่งแผลพอเขาล้มก็รุมกระทืบจนเขาสลบไป
ระหว่างรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเขาก็ครุ่นคิดถึงเด็กชายที่ช่วยเขาวันนั้น เนื้อตัวมอมแมมน่าสงสารแต่สายตาเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าว เขาเหมือนเห็นตัวเองตอนเด็ก
มาเวลสั่งให้ลูกน้องไปสืบเื่ราวของชาญจนทราบว่าเป็เด็กกำพร้าที่พรเอามาเลี้ยงแต่ระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันชาญเหมือนเป็กระโถนรองรับอารมณ์ของทุกคนในบ้านถึงอย่างนั้นชาญก็อดทนเก่งไม่เคยโวยวายกลับเลยสักครั้งเขารู้สึกสงสารจึงอยากรับอุปการะเด็กชายมาเป็ลูกบุญธรรม ในอนาคตฝึกดีๆแเขาเชื่อว่าชาญต้องมาเป็มาเฟียสืบทอดตำแหน่งจากเขาได้แน่นอน
วันนี้เขาหายดีแล้วจึงได้ไปขอรับชาญมาอยู่ด้วย ซึ่งก็เป็ไปดังคาดว่าคนอย่างพรจะต้องเห็นเงินดีกว่าหลานในไส้แน่นอน
1K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
