บทที่ 15
หนีไม่พ้น2
พอพ้นสายตาของเดียร์ฉันรีบปล่อยมือออกจากแขนพี่วินแล้วรีบเดินออกให้ห่างตรงไปยังที่ห้องเรียนทันทีโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีก
คลาสเช้าที่แสนสดใส เสียงคุยกันเสียงดังโดยที่ไม่สนใจใคร ก็เงียบลงทันทีเมื่อฉันเดินเข้าไป หัวข้อคงไม่พ้นเื่เมื่อคืนฉันเดินตรงเข้าไปหลังห้องเพื่อหาที่นั่ง ซึ่งมีอั้มนั่งอยู่ข้างๆพอดี
"แกเป็ไงบ้าง"อั้มเอ่ยถามทันทีที่ฉันนั่งลงข้างๆมัน
"ก็โอเคไม่มีอะไร"ฉันพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบชีสเรียนออกมาอ่าน
"แกไม่ได้ทำ ทำไมถึงตอบพี่วินเขาไปแบบนั้น"อั้มถามฉันอีกครั้งด้วยความอยากรู้
"แกเห็นหรอ"
"อือแต่ไม่มีจังหวะให้ฉันพูดเลย"
"ไม่เป็ไรหรอกถึงแกพูดก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี ในสายตาทุกคนฉันก็เป็นางร้ายจนชินแล้วว่ะ"น้ำพริกพูดพร้อมกับหยักไหล่อย่างไม่แคร์
"เด็กนั้นตอแหลได้โล่ฉันเห็นยังอึ้งตอนที่ตบหน้าตัวเองอ่ะ ร้ายไม่เบาเลยนะนั้นแกควรจะอยู่ห่างๆไว้นะ"อั้มพูดเตือน
"ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้อยู่แล้วป่ะ"
"แต่น่าจะยากหน่อยเพราะเด็กนั้นน่าจะชอบคู่หมั้นแก" คุยกันได้แค่นั้นก้อยก็เดินเข้ามาทัก
"แกเป็ไงบ้างฉันเป็ห่วงแกมากเลยนะแกน่าจะตบยัยเด็กนั้นให้หนักกว่านี้มันจะได้ไม่เข้ามายุ่งกะพี่วินอีก"
ก้อยพูดขึ้นทันที แหมเป็ห่วงพูดมาได้ตอนที่ทุกคนมองฉันเป็คนไม่ดี แกทำหน้าสะใจมากกว่าคนอื่นรู้ตัวบ้างไหม ช่วยเก็บอาการหน่อยเถอะฉันคิดในใจ
"งั้นหรอไว้ครั้งหน้าแกจัดการให้ฉันแล้วกัน"ฉันรีบพูดตัดบท แล้วหันไปมองที่หน้าห้องเพราะอาจารย์เดินเข้ามาพอดี
"สวัสดีนักศึกษา"อาจารย์เข้ามาสอนพอดี เราจึงไม่ได้คุยกันอีก แกสอนไปเรื่อยๆเข้าหัวไม่เข้าบ้างจนหมดคาบไป พร้อมกับทิ้งะเิไว้คือ
"คาบหน้าอาจารย์จะควิซก่อนเข้าเรียนนะ"สิ้นเสียงอาจารย์เหล่านักศึกษาก็บ่นกันระงม
"อั้มไปกินข้าวกัน"ฉันชวนอั้ม
"ฉันไปกินด้วย"ก้อยพูดพร้อมกับรีบเก็บของใส่กระเป๋าฉันเพียงแต่พยักหน้า
โรงอาหารคณะบริหารตอนเที่ยงเป็จุดศูนย์รวมนักศึกษาที่หิวโหยไว้มากมาย ฉันกวาดตาหาโต๊ะว่างๆแล้วเดินไปทันที ก่อนจะถึงที่หมายกลับโดนตัดหน้าชนิดที่ว่าถ้าเป็รถยนต์คงต้องพังยับ โดยกลุ่มน้องปี1 นำทีมโดยน้องเดียร์ ฉันยืนกอดอกมองหน้าเด็กนี่อย่างไม่สบอารมณ์ คือจะเอาให้ได้ใช่ปะ
"ขอโทษด้วยค่ะพี่น้ำพริกพอดีไม่ทันเห็นว่าพี่จะนั่งโต๊ะนี้" เด็กนั้นพูดเสียงเหมือนกลัวฉันคนเริ่มหันมามองเยอะขึ้นเรื่อยๆ
"งั้นก็ลุกสิย่ะเพื่อนฉันจะนั่งตรงนี้"ยายก้อยพูดเสียงดัง
"แต่พวกหนูถึงโต๊ะก่อนนะคะ"เพื่อนเดียร์เถียงออกมา อย่างไม่ยอมแพ้ ฉันได้แต่กรอกตามองบนเบื่อหน่ายกับสิ่งที่ได้พบเจอในแต่วัน
"นี่แกกล้าเถียงรุ่นพี่หรอ"ก้อยชี้หน้ารุ่นน้องคือถ้าคนอื่นมองนี้เหมือนพวกเรามาหาเื่เด็กรุ่นน้องปี1
"มีเื่อะไรกันหรอ"เสียงพี่วินถามแล้วเดินเข้ามาถึงโต๊ะที่พวกเรายืนอยู่กับเพื่อนของเขาอีก 2 คน
"พอดีเดียร์กับแก้วจะมาทานข้าวนะค่ะแล้วหาโต๊ะนั่งเจอพอดีกำลังจะนั่งลงพวกพี่น้ำพริกก็หาว่าเรามาแย่งโต๊ะพี่เขา"แก้วเพื่อนของเดียร์ฟ้องพี่วินหน้าตาเฉย
"ไม่ใช่นะคะ น้ำพริกเจอโต๊ะนี้ก่อน"ก้อยเถียงออกไปฉันได้แต่ยืนเฉยๆกอดอกมาดูพวกนี้เถียงกันไปมา
"เดี๋ยวเราไปหาโต๊ะใหม่กันก็ได้แก้วโต๊ะนี้ให้พวกพี่เขาเถอะ" เดียร์พูดพร้อมกับจะเดินออกไปจากโต๊ะทำหน้าน่าสงสาร สวมบทคนดีเสียสละให้พวกฉันนั่ง
"ไม่ต้องหรอก พวกน้องนั่งเถอะข้าวที่นี้คงไม่อร่อยแล้ว " ฉันพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย
"คงต้องไปกินที่คณะวิศวะสินะถึงจะอร่อย"พี่วินพูดประชดฉันออกมา
"ค่ะ คงอร่อยกว่าและก็ไม่ต้อง"แย่ง" กับใครด้วย"ฉันตอบออกไปโดยเน้นเสียงคำว่าแย่งพร้อมกับจ้องหน้าเดียร์กับเพื่อนและพี่วิน
อั้มเห็นเหตุการณ์ดังนั้นจึงสะกิดฉันให้เดินออกมาโอ้ยจะบ้าตาย หิวก็หิว ยังต้องมาเจอเื่พวกนี้อีก
"ไปกินข้าวหน้ามอกัน"อั้มชวนฉันหลังจากเดินออกมาได้
"อือที่ไหนก็ได้ตอนนี้หิวมาก"
"แกทำไมยอมมันง่ายจังพริกมันตอแหลเรียกคะแนนสงสารจากพี่วินอยู่นะ" ก้อยพูดพลางทำหน้าไม่พอใจ
"ฉันหิวข้าวไม่มีอารมณ์จะมีเื่กับใคร แกอยากจัดการกับเด็กนั้นก็กลับไปเถอะฉันจะไปกินข้าวแล้วก็เลยไปทำงานกะอั้มเลย ไปก่อนนะ"ฉันพูดแล้วดึงมืออั้มออกมาทันที
"แกมีเื่อะไรกับก้อยรึเปล่าวะ"อั้มถามหลังจากมาขึ้นนั่งบนรถของอั้มแล้ว
"แกคิดว่าไงละ ดูออกไหมว่าทำไมยายก้อยเป็เดือดเป็ร้อนแทนฉันเื่พี่วินจัง"ฉันถามอั้มออกไป
"ก้อยแอบชอบพี่วินหรอ"อั้มพูดแล้วทำหน้าใ
"เห็นไหมแกยังเดาถูกเลยไปเถอะหิวข้าวแล้วฉันไม่อยากยุ่งกับคนพวกนี้แล้ว น่าเบื่อ"
18K
