???? ไฟราคะ ????
บทที่ 08
ร่างบางตื่นขึ้นมาในยามเช้าตรู่ เธอโทรไปบอกทางบ้านแล้วว่ามีออเดอร์ด่วนเข้ามา ทุกคนก็เข้าใจ เขมิการดน้ำดอกไม้ที่อยู่หน้าร้าน เธอสวมใส่ชุดมิดชิด เกรงว่าคนจะเห็นรอยแดงที่คอของเธอ เสียงรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าร้าน
"ใครมาแต่เช้ากัน" ร่างบางหันไปมองที่รถคันหรูที่จอดอยู่ ก่อนจะเห็นร่างสูงเดินลงมาจากรถ เธอเบิกตากว้างอย่างใ บัวรดน้ำที่ถืออยู่ร่วงหล่นลงพื้นทันทีอย่างอ่อนแรง
"ไง... จำกูได้มั้ย" ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาหาเธอช้าๆ ทันทีที่ได้สติ เขมิกาก็รีบวิ่งเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว เธอปิดประตูหากแต่ช้าไป เมื่อมือหนาดันประตูไว้เสียก่อน ก่อนจะผลักออกไปอย่างแรง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาแต่ไกล เขาค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปหาเธอช้า เขมิกาถอยหลังหนีอย่างหวาดกลัว
"คะ..คุณเข้ามาทำไม ออกไปนะ!!" เธอออกปากไล่พลางถอยหนีห่าง
"คิดไม่ผิด ว่าเธอต้องอยู่ที่นี่" เขาคลับคล้ายคลับคลาเธออยู่เหมือนกันว่าเคยเจอที่ไหน เขานอนคิดทั้งคืนก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเคยมาซื้อดอกไม้ที่ร้านเธอนี่เอง และเขาคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องไม่กล้ากลับบ้านในสภาพแบบนั้นแน่นอน เขาจึงตามมาดูให้เห็นกับตาว่าใช่อย่างที่เขาคิดหรือเปล่า ร่างสูงปรี่เข้าไปหาหญิงสาวเมื่อเห็นเธอกำลังจะวิ่งหนีเข้าห้องน้ำ แต่มีหรือจะไวไปกว่าเขา
"โอ้ย! ฉันเจ็บนะ! คุณมาที่นี่ทำไม" เธอมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม มือบางพยายามแกะมือเขาที่ดึงแขนเธออยู่
"ถ้าฉันบอกว่า..ฉันติดใจเธอล่ะ หึ" ว่าจบเขาก็พลักเธอชิดกำแพงก่อนจะก้มลงซุกไซร้ซอกคอของเธออย่างหื่นกระหาย มือบางทุบอกเขาเป็พัลวัน
"ออกไป!! กรี๊ดดด!!" เธอกรีดร้องออกมาเมื่อเขาขบเม้มตามลำคอขาวผ่องของหญิงสาว
"อย่าสะดีดสะดิ้งหน่อยเลยน่า" เขาใช้ลิ้นเลียที่ซอกคอของเธอ มือหนาบีบคางเธอไว้ก่อนจะก้มลงตามประกบจูบ ลิ้นร้อนของชายหนุ่มลุกล้ำเข้าไปในโพลงปากของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว เขมิกาจิกเล็บลงที่หลังเขาอย่างแรงก่อนจะผลักเขาออก ฝ่ามือเล็กๆ ตวัดลงที่แก้มสากอย่างแรง
เพี๊ยะ!!
"ทุเรศ!! คุณมันหยาบคายที่สุด!! เราไม่ได้รู้จักกันเลยสักนิด คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้!!" เธอตะคอกเขาด้วยความโมโห เขามันบ้าไปแล้ว ชาตรีเอาลิ้นดันกระพุงแก้มเมื่อรู้สึกชาๆ
"หึ กล้ามากนะที่ตบกู กูอุตส่าห์จะใจดีกับมึงอยู่แล้วเชียว" แววตาเขาวาวโรจน์ขึ้นอย่างโมโห ที่พร้อมจะฆ่าเหยื่อตรงหน้าให้ตายเสียตรงนี้ ร่างบางถอยกรูดอย่างหวาดกลัว
"จะ..จะทำอะไร..ยะ..อย่านะ!! กรี๊ดดด!!" เธอร้องเสียงหลงเมื่อเขาสาวเท้าเข้าหาเธอ ก่อนจะกระชากเธอนอนลงที่โซฟาแล้วตามไปขึ้นคร่อม แววตาเขาแดงก่ำอย่างน่ากลัว
"....." เขาไม่พูดอะไร กลับจ้องตาเธอนิ่ง มันนิ่งเสียจนน่ากลัวตัวเธอสั่นเทาเหมือนลูกไก่อยู่ในกำมือ
"อร้ายย!! ฮึก อย่า! ฮืออ~" เขมิการ้องไห้ออกมาเมื่อเขาก้มลงซุกไซร้ที่ซอกคอของเธออย่างแรง มือหนาเอื้อมมาบีบคอเธอไว้ ปากก็ดูดเลียขบเม้มซอกคอเธอจนเป็รอยแดงแทบจะไม่มีที่ว่าง เธอส่ายหน้าไปมาเพื่อหนีปากร้ายของเขา
"คุณเขม!!!" เสียงห้าวดังมาจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างของชาตรีจะถูกกระชากออก เขาปล่อยหมัดลงที่ใบหน้าหล่อเหลาของชาตรีทันที
"พี่เคน! ฮึก" เคนปรี่เข้าไปหาชาตรีก่อนจะรัวหมัดใส่หลายครั้ง ชาตรีไม่ยอมแพ้ถีบเข้าที่ท้องของชายผู้มาใหม่อย่างแรงจนกระเด็นออกไป เขาขึ้นคร่อมเคนก่อนจะปล่อยหมัดลงไปอย่างแรง ซัดกันไปมาหลายรอบก่อนที่เขมิกาจะมาดึงเคนให้ถอยออกห่าง
"มึงเป็ใคร!!!" ชาตรีตะคอกถามเสียงดังลั่น
"มึงนั่นแหละเป็ใคร!! ถึงกล้ามาทำร้ายคุณเขม!!" เคนตะคอกกลับอย่างไม่เกรงกลัว หากเขามาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
"หึ นี่คงเป็ผัวเก่ามึงสินะ" เขาหันไปยิ้มเยาะหญิงสาว เธอมันร่านกว่าที่เขาคิด
"พี่เคนจะเป็ใครมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ! ออกไปได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจ!!" เธอตวาดใส่เขาเสียงกร้าว
"ทำไมกูต้องฟังมึง" เขาสาวเท้าเข้ามาหาเธออีกครั้ง แต่เคนเข้ามาขวางไว้เสียก่อน ทั้งสองคนจ้องตากันอย่างไม่ยอมแพ้
"กลับไปเถอะ! คุณไม่จำเป็ต้องมาที่นี่อีก!" เธอเอ่ยปากไล่เขาอีกครั้ง เมื่อเห็นเขายืนนิ่งไม่ขยับ
"ไม่ต้องไล่กูหรอก กูก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นักหรอก! อ้อ ส่วนมึงแค่ผัวเก่า..ส่วนกูว่าที่ 'ผัวใหม่' " เขาแสยะยิ้มให้เธออย่างเป็ต่อ จากท่าทางของเธอ เธอคงจะไม่รู้ว่าเขาคือคนที่เธอจะแต่งงานด้วยแน่นอน
"หมายความว่าไง" เธอเอ่ยถามเสียงแ่ เขาคิดจะทำอะไร
"จำหน้ากูไว้นะ...กูคือคนที่จะแต่งงานกับมึงไง!! มึงร่านอยากได้กูเองไม่ใช่หรอ! แต่พอกูจะสนองให้มึงกลับไม่เอา! คิดจะอัพค่าตัวสินะ" น้ำตาเธอไหลอาบแก้ม เขาต่อว่าเธออย่างเจ็บแสบ ทำไมต้องเป็เขา คนที่เธอจะต้องแต่งงานด้วย
"ไม่จริงอ่ะ" เธอส่ายหัวอย่างไม่อยากจะเชื่อ ไหนพ่อแม่เธอบอกว่าเขาเป็คนดีไง แต่สิ่งที่เขาทำกับเธอมันไม่ใช่เลย
"จริงไม่จริงก็ไปถามพ่อถามแม่มึงดูสิ! หึ! " เขาเค้นเสียงอย่างสมน้ำหน้าก่อนจะเดินออกไป
"คุณเขม!" เคนรีบประคองหญิงสาวเมื่อเธอทำท่าจะล้มพับเอาเสียดื้อๆ
"ฮึก..ไม่จริง ต้องไม่ใช่คนใจร้ายอย่างคุณสิ" เธอพึมพำเบาๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ
"มีอะไรหรือเปล่าครับคุณเขม ผู้ชายคนนั้นเขาเป็ใคร" เคนเอ่ยถามอย่างแปลกใจ หากไม่รู้จักกันทำไมผู้ชายคนนั้นต้องทำแบบนี้กับเธอ เขามองรอยดูดตามลำคอของหญิงสาวอย่างเ็ป เขาแอบชอบเธอมานานแล้วั้แ่สมัยเรียน ตามจีบเธอมาตลอด แต่เธอเห็นเขาเป็แค่พี่ชายเท่านั้น
"ปะ..เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ" เขมิกาเอ่ยปฏิเสธพลางเช็ดน้ำตาลวกๆ นี่มันเป็เื่ภายในครอบครัวของเธอ มันคงจะไม่เป็การดีหากเธอเอามาเล่าให้คนข้างนอกฟัง
"เจ็บตรงไหนมั้ย" เขาจับดูตามแขนของหญิงสาวที่เขียวเป็จ้ำๆ หลายจุดั้แ่เมื่อวาน " เขม ทำไมแผลเต็มตัวแบบนี้ล่ะ.. พี่จะไปจัดการมัน!!" เคนเอ่ยอย่างโมโหกำลังจะลุกขึ้นแต่เขมิกาดึงแขนไว้เสียก่อน
"อย่าเลยค่ะ อย่ามีเื่กันเลย" เธอดึงเขาให้นั่งลงตามเดิม
"ทำไมล่ะเขม มันทำร้ายเขมนะ" เคนเอ่ยถามเธออย่างหงุดหงิด เขาเป็ห่วงเธอ
"เขมอยากให้มันจบแค่นี้ค่ะ นะคะ"
"อืม ก็ได้ ถ้ามีอีกครั้งพี่ไม่ยอมนะ"
"ค่ะ"
36K
