"ั์ไปเตรียมสตาร์ทรถไว้สะ" ตั้มสั่งั์ขณะที่เขาหยิบบางออกมาจากกระเป๋าถือ
ปืน!
"มิน่า แกถึงมั่นใจนักกับแผนนี่" โจ้อึ้งเมื่อเห็นว่าตั้มนั้นมีปืนอยู่ในมือ แต่แล้วสายตาของเขาก็กลับมาเป็เฉียบคมทันที เขามองมันจากด้านหลังของตั้มขณะที่คิดแผนการบางอย่างอยู่ในใจ
"หึหึ ถ้ามันกล้าร้องละก็ฉันจะจับกระบอกปืนยัดปากมันสะ" ตั้มกล่าวออกมาอย่างโหดร้าย
ทั้งสองหลบอยู่ด้านข้างของห้องน้ำ เสียงน้ำกระทบกับพื้นสิ้นสุดลง ณรินเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดเดิมของเธอ หยดน้ำที่ไหลรินตรงใบหน้าที่สวยงามละเอียดอ่อน ผมที่พาดอยู่บนบ่าของเธอเปลียกน้ำพลางถูผ้าเช็ดตัวรูปไล้ไปที่ผมอย่างแ่เบา
ภาพดังกล่าวทำให้ทั้งสองคนไม่สามารถอดทนอดกลั้นไว้ได้อีกต่อไป ตั้มยืนมือไปปิดปากณรินด้วยมือข้างซ้าย ตามด้วยการจี้ปืนไปที่เอวของเธอทันที "เงียบๆซะ ถ้าไม่อยากตาย และตามฉันมาดีๆ"
"..! ตั้ม นาย!" ณรินรู้สึกใมาก เธอไม่คิดเลยว่าตั้มจะกล้าทำอะไรแบบนี้ทั้งๆที่เธออยู่ใกล้พ่อของเธอ " นายไปเอาปืนมาจากไหน"
ตั้มผลักดันให้ณรินเดินไปที่รถขณะที่กระซิบไปข้างๆใบหูของเธอว่า "อยากรู้เหรอจร๊ะ พี่จะบอกให้นะเอาไหม" ตั้มแล็บลิ้นขณะที่พยายามตวัดปลายลิ้นเลียไปตามซอกคอของ ณริน" คืนนี้พี่จะบอกให้หมดทุกอย่าง เมื่อเราอยู่กันสองคนโอเครมั้ยจ๊ะ"
"แก ไอ้สารเลวเอ้.."
"อย่าแหกปาก ไม่งั้นกูยิง" ตั้มกดน้ำหนักปืนลงไปที่เอวของณรินมากขึ้น จนเธอรู้สึกเจ็บขณะที่ดันเธอขึ้นไปที่ท้ายรถอย่างช้าๆ ณรินได้แต่เงียบและเดินขึ้นไปบนท้ายรถกระบะด้วยร่างกายที่สั่นสะท้าน เธออยากจะะโเรียกพ่อของเธอแต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะพ่อเธออาจจะตายด้วยปืนที่อยู่ในมือของผู้ชายคนนี้
"โจ้ปิดท้ายกระบะซะ เฮ้ยั์ออกรถ"
"ฮี่ฮี่ จัดปา..."
ฉูดด~ เสียงบางอย่างคล้ายกับก๊อกน้ำถูกเปิดออกมาอย่างเบาๆ ตามด้วยเสียง ปึก พร้อมกับบางอย่างที่ถูกลากกับพื้นหายไปในความมืด
ทุกอย่างเงียบสงัดลงไม่มีเสียงใดๆตอบสนอง นอกจากเสียงคำรามเบาๆของเครื่องยนต์ ตั้มรู้สึกขนลุกซู่จากกระดูกสั่นหลังขึ้นมายังท้ายทอย" ไอสัส กูบอกให้มึงออกรถ มึงไม่ได้ยินหรือไง"
ตั้มตะคอกด้วยความโกรธ ทว่าความเงียบเท่านั้นที่ตอบกลับมา เขารู้สึกโมโหมากจึงบอกให้โจ้ลงไปดู แต่เพียงแค่เสียงเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว เงาสีดำก็วาบผ่านไฟท้ายของรถยนต์ไป เสียงดัง ฉึก ของบางอย่างที่ถูกเสียบลงอย่างแรงพร้อมกับเสียงบางอย่างที่ถูกลากออกไปอีกครั้ง
ครืด ครืดๆ ท่ามกลางมืดมิดกับเสียงปริศนาตั้มรู้แล้วว่ามีบางอย่างที่ไม่ปกติ เขาไม่ได้สั่งให้ั์เปิดไฟหน้ารถไว้จึงไม่อาจเห็นได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
"สัสใครวะ โจ้ ไอสัสโจ้ออกมานะโว้ย ใครวะ ใครเป็คนทำออกมาสะไม่งั้นกูยิงอีนี่ตายแน่" ตั้มเริ่มสติแตกเมื่อไม่รู้ว่าตนเองกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไร เขาค่อยๆเขยิบถอยหลังไปจนชิดติดกับหัวรถ
...
ศพหายไปไหน?!
ไม่รู้ว่าใครเป็คนแรกที่พูดออกมา ทว่าตอนนี้ไฟได้ถูกจุดลงบนเทียนแล้ว ชินหยิบไฟฉายออกมาจากกระเป้ เขาเดินตรงมายังข้างๆกายของลุงชัย ชินส่องไปที่ทางด้านนอกและสังเกตเห็นบางอย่างบนพื้นศาลา
รอยเปลื่อนโคล่นนี่มาจากไหน?
ชินส่องไฟไปตามทางร่องรอย และพบว่ารอยเท้านี้ตรงไปยังห้องน้ำด้านหลังศาลา เขาจึงรีบเดินตามรอยไปในทันที ชินรู้สึกว่านี่ไม่ใช้เื่ปกติ ทั้งตั้ม โจ้ และั์ไม่สามารถทำอะไรแบบนี้โดยที่พวกเขาไม่รู้สึกตัวได้แน่ และคนเ่าั้ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องขโมยศพไปด้วย
เมื่อเห็นชินเดินตามรอยโครนและมุ้งตรงไปยังที่ไหนนั้น ลุงชัยและอีกสามที่เหลือก็รีบวิ่งตามไปในทันที หลังจากตามมาเพียงไม่ถึง20ก้าว พวกเขาก็ได้ยินเสียงของคนดังแววออกมาเบาๆ มันไม่ดังมากนักแต่ก็ดังพอให้ทั้ง5คนได้ยินชัดเจนในความมืดที่เงียบสงัดนี้
ออกมา... ออกมานะโว้ย ไม่งั้นกูยิ่งอีนี่ตายแน่
"นั้นมันเสียงตั้มเขาสติแตกไปแล้ว ไม่นะ ณริน!" ลุงชัยพุ่งตัวออกในไปทันที แต่เพียงก้าวออกไปได้ไม่ถึงหนึ่งก้าวกลับถูกมือข้างนึงฉุดรั้งไว้ที่ไหล่อย่างแรง ลุงชัยรู้สึกใกับแรงดึงที่มหาศาลนี้เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้เลยแม้แต่น้อย ลุงชัยหันหน้ามาในทันทีเมื่อเห็นว่าเ้าของมือนั้นเป็ใคร เขาที่กำลังจะพูดอะไรออกมาอีกครั้งแต่แล้วก็ถูกหยุดไว้ก่อน
"ชู่... หยุดก่อน อย่าพึ่งรีบ ลูกสาวของคุณยังปลอดภัย" ชินพูดขณะที่มองตรงไปยังความมืดเขาไม่ได้มองไปที่รถ แต่เขามองเลยออกไปอีกราวๆ50เมตร
ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวๆในความมืด มีเงาร่างสีดำผมเผ้าชี้ฟูรุงรัง วิ่งตัดผ่านไปมาในความมืดที่มีแสงจันทร์ส่องผ่านลงออกมาให้เห็นได้เห็นอย่างเลื่อนราง มันเร็วมากแต่ชินสามารถบอกได้เลยว่ามันคืออะไร
[ผีดิบระดับ2:ผีปอบกระหายเื]
"ระดับ2 ที่เหนือกว่าระดับ1งั้นเหรอ? " เงานั้นคาดสายตาของชินไปแล้วเรียบร้อย มันถูกกลืนเข้าไปในความมืดอย่างสมบูรณ์ มีเพียงแต่เสียงฝีเท้าเท่านั้นที่ดังแววมาพอให้ได้ยิน
"โอ้ แย่แล้วล่ะ"
เสียงฝีเท้าดังถี่ขึ้นและใกล้ขึ้นเลื่อยๆ ตั้มได้ยินเสียงนั้น และเขาก็ไม่สามารถละงับสติที่ตื่นตะหนกไว้ได้อีกต่อไป จนต้องะโดังลั่นออกมา "ใครวะ ใครวะ กูถามว่ามึงเป็ใคร? ถ้าเข้ามาอีกก้าวเดียวกูฆ่าอีนี่จริงๆแน่"
เสียงยังคงดังขึ้นและดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันดังมาจากทั้งด้านหน้าและด้านหลัง อย่างหน้าสับสบ "แม้งเอ้ย ตายไปสะอีเวร"
เปี้ยง!
หลังจากเสียงที่ดังสนั้นร่างหนึ่งร่างล้มลงหมดสติไปกับพื้น ตั้มถูกเท้าข้างนึงเยียบลงบนใบหน้าอย่างแรง จนใบหน้าอีกด้านแนบติดไปกับพื้นท้ายรถกระบะและแน่นิ่งไป
ชินหยิบปืนออกมาจากมือตั้มก่อนที่จะเอื้อมแขนไปโอบร่างบางอันอ่อนนุ่มที่กำลังนั้งตัวสั่นอยู่ที่พื้นกระบะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชี้ปืนและลั่นไกไปในความมืด ปัง...
กรี๊ดดด~
ณรินใกับเหตุการณ์กระหันทั้งหมดที่เกิดขึ้น ขณะนี้เธอไม่สามารถเก็บกดความกลัวในใจได้อีกต่อไป เมื่อเธอตกอยู่ในอ้อมแขนของชินโดยที่เธอเองก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าใครคือคนที่กอดเธออยู่ในตอนนี้
แต่ด้วยสัญชาตญาณของณริน เธอรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เธอหลุดออกมาจากอันตรายแล้ว เธอถึงได้กรี๊ดดังออกมา ก็เท่านั้น...
...
2K
